ตอน2.4 ปรึกษาแบบ.. เสียว
แมนที่กำลังฟังเสียงเพราะๆ ของหนิงอยู่เพลินๆ ก็สะดุดไปด้วย
“หา อะไร มีอะไรเหรอครับ? จะมีผลเสียอะไรต่อผู้เล่นได้งั้นเหรอ?”
“ขอเวลาข้าน้อยสักครู่นะเ้าคะ เพื่อจะหาคำตอบที่ชัดเจนให้นายท่าน”
หนิงกล่าวพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด แล้วเดินไปหยิบเอาเครื่องโนตบุคที่โต๊ะทำงาน ออกมามาเปิดโปรแกรม แล้วก็ทำงานไป
แมนเห็นท่าทีสีหน้าจริงจังของหนิง ก็ไม่กล้ากล่าวรบกวน จึงหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองออกมาอ่านข่าวสารทั่วไป โดยเฉพาะเื่ของเกม SVR (Super Virtual Reality : ภาพเสียงเสมือนจริงมาก) ที่กำลังฮิตอยู่ ที่เปลี่ยนผ่านมาจากยุคของVR เมื่อ20ปีก่อน แต่หลายปีมานี้ ก็มีแนวโน้มจะลดน้อยลง เนื่องจากการเกิดขึ้นของ WR (World Reality : ััอีกโลกจริง)
แต่ก็เพราะ WR นั้นเป็เทคโนโลยีที่สูงขึ้น ราคาแพงขึ้น กระแสของเกม WR ที่ต้องใช้ตู้นอนแคปซูลโดยเฉพาะ จึงคงอยู่ในกลุ่มผู้ร่ำรวยเท่านั้น
ระบบWRได้เปิดตัวขึ้นพร้อมกับระบบเทคโนโลยี7G อย่างเป็ทางการ ได้เริ่มใช้งานจริงเมื่อปี2590 (คศ.2047) คือเมื่อ4ปีก่อน และกำลังอยู่ใน่กำลังเติบโต ซึ่งWRนี้ มีข่าวหลายกระแสบอกเล่าเื่ราวถึงความสมจริงอย่างมาก และประยุกต์ใช้ประโยชน์ได้มากมาย ทั้งในอุตสากรรมเกม และอุตสาหกรรมต่างๆ ในสังคมโลก อันกำลังเป็ที่นิยมเพิ่มขึ้นมากใน่2ปีมานี้
ในระหว่างที่อ่านข่าว แมนก็ได้เห็นคำศัพท์ที่หนิงได้พูดออกมาเมื่อครู่ จึงได้ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปด้วย
แล้วแมนก็มาสะดุดที่เื่สำคัญ ก็คือ ราคา! เครื่องเล่นเกมWR มีราคาแพงมาก! และสิ่งถัดมาคือจำนวนน้อย! เพราะยังเป็เทคโนโลยีใหม่ จำนวนการผลิตจึงยังไม่ใช่ปริมาณมาก .. ราคาเครื่องมือสองขั้นต่ำก็500,000บาทแล้ว ซึ่งนั่นจะทำให้จำนวนผู้เล่นมีจำนวนไม่มากด้วย ประมาณการว่าผู้เล่นเกมWRในปัจจุบันทั้งโลกนี้ มีจำนวนไม่ถึง400,000คน!
อืม .. ดูท่าว่าเราจะคิดอะไรๆ ง่ายเกินไป การจะสร้างกองทัพอย่างน้อย1แสนคน คงเป็เื่ยากนะ อืม .. เอาเถอะ ค่อยๆ คิดว่าแผนใหม่อีกทีแล้วกัน ไม่ใช่ว่าต้องสำเร็จเร็วๆ นี้นี่น่า
ขณะที่แมนอ่านข่าว และกระทู้ต่างๆ เกี่ยวกับ WR อย่างเพลิดเพลิน ก็รู้สึกว่าหลังของตนมีอะไรนุ่มๆ ราวกับลูกบอลชนิดพิเศษที่มันดึ้งๆ มากๆ มาประกบที่หลัง พร้อมกับใบหน้าสาวงามที่โผล่มาข้ามหัวไหล่ ได้กลิ่นลมหายใจหอมๆ พร้อมกับคำพูดหวานๆ ที่ว่า
“นายท่านกำลังอ่านอันใดอยู่เ้าคะ?”
แมนรู้สึกว่าหัวใจตัวเองไม่หยุดเต้นไป3วินาทีเต็ม! (ตายได้เลยนะ555) ลมปราณในร่างกายปั่นป่วน คล้ายธาตุไฟจะแตกซ่าน มิอาจหายใจได้แล้ว คงต้องตายอย่างสงบ
เพ้ยย! ตายสงบบ้าอะไรกัน! ตูยังไม่มีเมียเลย! ชีวิตมันเพิ่งเริ่มต้นเฟ้ยย!
หลังจากฟุ้งซ่านไปพักนึง แมนก็พยายามกลืนน้ำลาย1อึกอย่างลำบาก กดข่มอารมณ์เสียวๆลงไป! ผ่อนลมหายใจเข้าออก แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า ตายังเพ็งอยู่ที่หน้าจอสมาร์ทโฟน แต่ใจมันยังติดกันอยู่ใบหน้างาม และหน้าอกอวบๆ! ของหนิง!
“ไม่มี อะไร หรอก .. แล้วเธอ ทำงาน เสร็จแล้ว..”
หนิงกระพริบตา ยิ้มตอบ
“เ้าค่ะ เชิญนายท่านมาฟังนะเ้าค่ะ”
แล้วเธอก็จากไป .. กลับไปนั่งอยู่ที่หน้าโนตบุคบนโต๊ะประชุม .. ชั่วขณะที่อกนุ่มๆ มันออกไปจากแผ่นหลัง และใบหน้าหอมๆ ออกไปจากหัวไหล่แมน .. แมนอยากจะหมุนตัวกลับไปคว้าหนิงมากอดแน่นๆ ทีเดียว แต่ว่า! เย็นไว้ ไอ้ทุย! เอ็งจะรีบร้อนไม่ทำไม! อย่าได้มาทำตัวชั้นต่ำ กับสาวงามชั้นสูงเชียวนะโว๊ย! อย่าให้จิตสำนึกมันะโมาด่าได้ว่า “เอ็งมันไม่คู่ควร!”
แล้วแมนก็เดินตัวแข็งๆ จากโซฟา มานั่งอยู่หน้าหนิง
หนิงกวาดสายตา มองหน้าจอโนตบุคอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าสบตาแมน
“ชุดเกราะท้า์ เป็สิ่งที่าาเมเดสคิดค้นเพื่อมิให้ทหารของเมเดสต้องตายในการสู้รบอยู่แล้ว เมื่อนำิญญาใส่ในชุดเกราะ แล้วไปสู้รบ จึงไม่มีปัญหาถ้าชุดจะถูกทำลาย หรือทหารจะถูกฆ่าในชุดเกราะ ิญญาเขาจะกลับเข้าร่างจริงในเมืองเมเดส
แต่จะต่างไปเล็กน้อย หากจะนำิญญาเพียงส่วนใหญ่ไป และอีกส่วนยังคงอยู่ในร่าง จากโลกนี้ไปยังเมืองเมเดส จากการคำนวณเบื้องต้น ข้าน้อยแจ้งต่อนายท่านได้เลยว่า การนำระบบเครือข่ายออนไลน์มาใช้เป็ตัวส่งิญญาผู้ใช้ระบบ ไปอยู่ในเกราะพลังิญญาของกองทัพท้า์ นั้นไม่มีผลเสียใดๆ ต่อผู้ใช้แน่นอน! อย่างมาก ผู้เล่นเกมก็จะเหนื่อยเล็กน้อยเหมือนการเล่นกีฬาทั่วไป
เพียงแต่เมื่อปรับระบบิญญาของผู้ใช้เช่นนี้ จะต้องมีสิ่งชดเชยอยู่ด้วย เช่น เมื่อผู้ใช้เสียชีวิต หรือชุดเกราะถูกทำลายอย่างหนัก จะต้องมีการคูลดาวน์อย่างน้อย1ชั่วโมง เพื่อไม่ให้ิญญาของผู้เล่นเสียหาย
และในการคืนชีพอีกครั้ง จะต้องมีพลังงานมาช่วยเพิ่มขึ้นด้วย เช่น หากมองว่าโลกิญญาเป็เกม และผู้ใช้ระบบเป็ผู้เล่น ผู้เล่นต้องจ่ายเงินในเกม แล้วเงินนั้นจะเป็พลังงานมาสร้างชุดเกราะใหม่ .....ฯ”
///
หลังจากพูดคุยกัน โต้ตอบ สอบถาม อธิบาย แลกเปลี่ยนกันอยู่เกือบ1ชั่วโมง ในที่สุดก็หาข้อสรุปในการประชุมครั้งนี้ได้ แมนก็ยิ้ม พลางถามหนิงอย่างสบายๆ
“แล้วพี่หนิงคิดว่า ต้นแบบเกมจะเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ครับ?”
หนิงเอียงคอเล็กน้อย หลับตาลงครู่นึง ก่อนลืมตาตอบ
“หากเป็ข้าน้อยผู้เดียวเหมือนตอนอยู่ในโลกิญญา คงใช้เวลาอย่างน้อยสัก5ปี
แต่การที่ข้าน้อยอยู่กับนายท่านเวลานี้ ด้วยพลังสายเืของนายท่าน ด้วยความรู้เดิมของร่างนี้ ก็น่าจะทำให้หลายสิ่งรวดเร็วขึ้นอย่างมาก! ข้าน้อยคิดว่าต้องใช้เวลา ประมาณ100ชั่วโมง ในการทำโปรแกรมเชื่อมต่อระบบคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้กับแท่งพลังิญญาะ
ดังนั้น หากทำงานซักวันละ20ชั่วโมง ข้าน้อยคงจะใช้เวลาไม่เกิน5วัน ก็น่าจะเสร็จเรียบร้อยเ้าค่ะ”
แมนหุบยิ้มทันที เมื่อได้ยินประมาณเวลา ก่อนจะเริ่มสั่งสอนสาวใหญ่!
“ไม่ได้! พี่หนิงจะมาคำนวณเวลาแบบคนโหมงานแบบนี้ได้ยังไง!? ตอนนี้ก็ยังไม่สบายอยู่ด้วย! ฟังผมนะ พี่หนิงต้องกินข้าว3มื้อ3เวลา อย่างน้อยมื้อละครึ่งชั่วโมง ห้ามทำงานเวลานั้น!
ต้องมีเวลาออกกำลังกายเช้าเย็นอย่างน้อย่ละครึ่งชั่วโมง!
ต้องมีเวลาพักผ่อน ผ่อนคลาย อาบน้ำ หรือนวดตัว ผมอาจจะเป็คนนวดให้.. แค่กๆ เออ พี่อาจจะนวดตัวเอง เช้าเย็นอย่างน้อย่ละครึ่งชั่วโมง!
ทุกคืนพี่หนิงต้องนอนอย่างน้อย7ชั่วโมง และต้องนอน่หลังมื้อกลางวันอย่างน้อย1ชั่วโมง! นี่เป็คำสั่ง!”
หนิงทำหน้าตาเลิกลั่ก อยากจะแสดงความคิดแย้งกับแมน แต่เห็นท่าทีของแมนแล้ว เธอก็ได้แต่พยักหน้าอย่างขมขื่น เอาเถอะ รอมา40ปีแล้ว รอนานขึ้นอีกไม่กี่วัน จะเป็ไรไป? ที่สำคัญหนิงเป็บริวารของแมนอยู่แล้ว นายท่านแมนสั่งมา หากไม่ใช่เื่ที่ผิดต่อเมเดส หนิงจะไม่มีทางคัดค้านแน่!
อีกอย่าง นี่เป็การเข้าร่างมนุษย์ต่างโลกเป็ครั้งแรก ถ้าร่างนี้ตายจริงๆ หนิงก็ไม่มั่นใจว่าเธอจะกลับโลกิญญาในสภาพสมบูรณ์หรือไม่? อา.. ร่างมนุษย์ สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้่บอบบางจริงๆ ที่ต้องนอน ต้องกิน ต้องขับถ่าย ต้องดูแลสุขภาพ อนามัย ต้องระวังความเครียด ฯลฯ
มิหนำ อายุขัยยังมีแค่ไม่กี่สิบปี เฮ้อ .. เอาเถอะ ถือเป็ประสบการณ์วิจัยอันใหม่ก็แล้วกัน!
