เป็เวลารุ่งสางท้องฟ้ามืดสลัวมันเป็เวลาที่หญิงสาวมู่ไฉซูจะตื่นตามปกติ
ณ ภายในห้องของลู่เฟยเด็กหนุ่มนั้นไม่ได้นอนอยู่บนเตียงของมันแต่หากนอนอยู่บนเก้าอี้นิ่มตัวหนึ่งห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร มู่ไฉซูที่หลับไหล นางกำลังนอนหลับน้ำลายไหลบนเตียงของเด็กหนุ่ม
“อื้อ” หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งบิดตัวไปมาผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงไม่น่าดูทำให้รู้ได้เลยว่านางเป็คนที่นอนดิ้น
มู่ไฉซูยกมือขึ้นขยี่ตาเล็กน้อยเมื่อเปลือกตาของนางเปิดขึ้นความรู้หนึ่งก็แล่นเข้ามาทำให้นางนั้นตกตะลึงนางเพิ่งจะรู้ตัวได้ว่าที่นี่นั้นไม่ใช่ห้องของตัวเองนางมองซ้ายมองขวานางก็ถอนใจโล่งอก “เห้อ ห้องน้องเฟยนี่เอง” ประเดี๋ยวก่อนหญิงสาวใยิ่งคนทะลึ่งกายลุกขึ้นอย่างเร็วไวสายตามองไปที่เก้าอี้นิ่มที่ห่างไปไม่ไกลมากนางเห็นลู่เฟยนอนอยู่บนเก้าอี้ในใจนางกลับรู้สึกผิด
หญิงสาวเดินย่องไปที่เก้าอี้ตัวนั้นนางยืนคิดอยู่นานนางจึงตัดสินใจอุ่มเด็กหนุ่มขึ้นมาอุ้มอย่างระมัดระวังที่สุดกลัวว่าเด็กหนุ่มจะตื่นนางได้แต่โล่งอกที่ลู่เฟยนั้นไม่ได้ตื่นขึ้นมาเมื่อนางอุ้มขึ้น หญิงสาวก็ได้อุ้มลู่เฟยมาถึงเตียงวางมันลงอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้หญิงสาวห่มผ้าให้เด็กหนุ่มเตรียมจากไป นางเพียงเพิ่งจะหันหลังไปนางกลับสีหน้าแข็งค้างมือข้างขวาของนางกลับถูกลู่เฟยจับกุมไว้
“พี่หญิงกลับชมชอบกลั่นแกล้งผู้อื่นตอนหลับ” ลู่เฟยกล่าววาจาด้วยเสียงต่ำมันไม่ได้เพิ่งจะตื่นมันนั้นได้ตื่นมาั้แ่ที่มันได้ยินเสียงหญิงสาวตื่นแล้วแต่มันกลับอยากคิดกลั่นแกล้งด้วยการแกล้งหลับเพื่อที่จะดูว่าหญิงสาวจะทำเช่นไรผลที่ตามมากลับเป็ไปตามคาดตามแผนที่มันวางไว้ยิ่งทำให้มันเพลิดเพลินนัก
มู่ไฉซูจะอย่างไรก็เป็เพียงหญิงสาวอายุสิบเจ็ดจะรู้ทันแผนัเ้าเลห์หมื่นปีได้อย่างไรคนได้แต่ใทำอะไรไม่ถูกกล่าววาจาอย่างตะกุกตะกัก “ขะขะขข้า ยังไม่ได้ทำอะไรเล....”
หญิงสาวกล่าวยังไม่จบมันก็ตอบตัดกลับอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงสงสัย“ยังไม่ได้ทำ? งั้นแสดงว่าถ้าข้ายังไม่ตื่นพี่หญิงก็คงจะทำสินะ?” กล่าวจบมันก็ฉีกยิ้มหลี่ตา(≖‿≖) ภายในใจรู้สึกเพลิดเพลิน...นี่มันช่างเป็อะไรที่สมบูรณ์แบบมันคือความสำเร็จครั้งแรกในชีวิตข้า
หญิงสาวยืนแข็งค้างจะหาคำโต้ตอบมากลับพูดไม่ออกแม้ครึ่งคำนางอยากจะหนีไปจากตรงนั้นให้ไวที่สุดแต่ถูกลู่เฟยกุมมือไว้แน่น
“พะพพี่หญิงผมท่านช่างเหมือนกับรังนกข้าชอบนัก” มันกล่าวจบมันก็มองไปเห็นคราบที่หมอนเปียกๆสดใหม่กล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึงสีหน้าแปลกใจ“โอ้แล้วนี่หมอนข้ามีน้ำอะไรอยู่ด้วย นะนี่มันน้ำลายของพี่หญิงอ๊าข้าจะไม่ยอมให้ใครเอาหมอนใบนี้ไปซักเด็ดขาด”
มู่ไฉซู ใบหน้าแดงแจ๋สติแทบจะหลุดออกจากร่างในชีวิตนางนางไม่เคยมีความรู้สึกเขิลอายแบบนี้มาก่อนมานอนหลับในห้องของบรุษสภาพที่เพิ่งจะตื่นผมเผ้าฟูฟ่องก็ถูกเห็นและที่สำคัญนางยังไปนอนน้ำลายไหลใส่หมอนแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขานี่มันคือความอับอายครั้งยิ่งใหญ่ของหญิงสาวที่ไม่ว่าจะเป็สตรีนางใดหากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้จะต้องเกิดความคิดที่จะหักคอเด็กหนุ่มเพื่อปิดปาก
“ขะขะข้าขอตัว” มู่ไฉซูกล่าวจบคนสบัดมือออกจากมือลู่เฟยใช้ผ้ามาโพกหัววิ่งหนีออกจากห้องของเด็กหนุ่มอย่างเร็วไวไม่กล้าที่จะหันมามองหน้ามันด้วยซ้ำ
ลู่เฟยเห็นท่าทางของนางมันก็ยิ้มแย้มพอใจภายในใจก็รู้สึกอบอุ่นปณิธานของมันกลับแปลเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ...อยู่แบบนี้ไปตลอดก็ไม่เลวเื่อื่นที่จะทำช่างหัวมันปะไรขอแค่ข้าได้ใช้ชีวิตปกป้องนางทำให้ชีวิตนางมีแต่ความสุขไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดข้าก็ไม่สนทั้งนั้น
ปณิธานอันยิ่งใหญ่ของัหมื่นปีกลับเปลี่ยนได้ง่ายดายด้วยเพียงอิสตรีนางหนึ่ง....
เวลาก็ผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้วท้องฟ้าสดใสแสงแดดสาดส่อง ‘ก๊อกก๊อก’ เสียงเคาะประตูตามมาด้วยเสียงหญิงสาว “น้องเฟย..” เป็เสียงของมู่ไฉซูน้ำเสียงของนางแฝงไว้ด้วยความเขิลอายนางพูดมาเพียงสองคำด้วยความอายของหญิงสาววันนี้นางแทบจะไม่กล้ามาด้วยซ้ำแต่นางต้องมาเพราะวันนี้เป็วันประชุมของตระกูลนางต้องคอยมาดูแลลู่เฟยเพราะว่าผู้ใหญ่ในตระกูลต่างไปรวมกันเพื่อประชุมเหล่าผู้เยาว์ก็ต้องดูแลความเรียบร้อยกันเอง
เมื่อได้ยินเสียงหญิงสาว ลู่เฟยก็รีบเดินไปเปิดประตูพร้อมกล่าววาจายิ้มแย้ม“พี่หญิง เชิญ”
หญิงสาวสบตาก็บเด็กหนุ่มเล็กน้อยก็เบี่ยงหน้าไปอีกทาง
เมื่อมาถึงที่โต๊ะมู่ไฉซูก็ได้ว่างถาดกับข้าวลงปกติอาหารของสองคนนั้นจะเหมือนกันมีแกงมีผลไม้มีน้ำแต่วันนี้ของลู่เฟยกลับมีขนมปังใส้แยมผลไม้
ลู่เฟยก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเอ่ยวาจาปกติเหมือนกับทุกวัน “โอ้ พี่หญิงนี่มันของโปรดข้านี่นาถึงท่านจะไม่ใช่คนทำก็เถอะนะ ฮ่าฮ่า”
หญิงสาวก็รับรู้ได้ทันทีที่เด็กหนุ่มพูดจาแบบนี้มาก็เพื่อทำให้ตนนั้นร่าเริงไม่คิดเื่น่าอายเมื่อตอนเช้า“นั่นสิก็ข้าไม่ใช่คนทำนี่นา ฮ่าฮ่า”
“โอ้พี่หญิงของข้ามีขนมด้วยมันมาได้อย่างไรพี่หญิงเอาให้ข้าหรือ?”
“ไม่เลย เห็นว่าวันก่อนได้มีการทำขนมเลยแบ่งฝากให้กับท่านผู้เฒ่าให้เอามาให้น้องเฟยเห็นบอกว่ารสชาติอร่อยมากเลยหละ”
ท่านผู้เฒ่าที่มู่ไฉซูกล่าวถึงนั้นเป็ผู้ที่คอยรับอาหารจากเหล่าพ่อครัวหรืออาหารที่ฝากต่อกันมาเพื่อแจกจ่ายมันเป็ผู้เชี่ยวชาญเื่สมุรไพรพืชของตระกูลมันจะคอยตรวจดูอาหารทุกเช้าก่อนที่จะส่งถึงมือของผู้มารับว่ามีสิ่งแปลกปลอมมาหรือไม่หรือในกรณีที่เลวร้ายคือการลอบวางยาพิษเพราะฉะนั้นอาหารที่ผ่านการตรวจของท่าผู้เฒ่าสามารถวางใจได้
“ข้าให้พี่หญิงก็แล้วกันข้าไม่ชมชอบขนมซักเท่าไหร่”พูดจบแล้วเด็กหนุ่มก็นำขนมไปวางไว้ในถาดอาหารของนาง
“ขอบคุณน้องเฟย ข้าชอบขนมยิ่ง”หญิงสาวก็รับไว้ด้วยรอยยิ้มมันเป็เื่ปกติที่ลู่เฟยจะไม่กินขนมแล้วเอาขนมให้นาง
เมื่อกินข้าวเสร็จเด็กหนุ่มกับหญิงสาวก็พูดคุยกันตามปกติมู่ไฉซูก็ลอบมองหมอนใบนั้นอยู่เป็พักๆ ทำให้เด็กหนุ่มอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เวลาก็ผ่านไปถึงเที่ยงวัน
“พี่หญิงท่านดูอาการไม่ดีนักท่านเป็ไรหรือไม่” ลู่เฟยกล่าวด้วยสีหน้ากังวลเมื่อไม่นานมานี้หญิงสาวกลับท่าทางโอนเอนเหมือนไร้เรี่ยวแรงดวงตาก็เหมือนจะหลับจะตื่น
“ข้ารู้สึกเหนื่อยปวดหัวแต่คงจะเป็เพียงไข้หวัดน้องเฟยอย่าใส่ใจเล...” ‘พรวดด’กล่าวยังไม่ทันจบคำหญิงสาวก็กระอักโลหิตออกมาจากปากใบหน้าซีดเซียวลงมาหลายส่วนอย่างเห็นได้ชัดนางทรุดลงไปนอนกับพื้น
ลู่เฟยตกตะลึงคนทะลึ่งพรวดลุกจากเก้าอี้วิ่งไปหาหญิงสาวอย่างเร็วไวมันอุ้มนางขึ้นไปวางไว้ที่เตียงของมัน
“ข้าไม่เป็อะไรข้าคงแค่้าพักผ่อน” หญิงสาวเอ่ยวาจาแ่เบาน้ำเสียงสั่น
ลู่เฟยครุ่นคิดคิ้วขมุ่น...นี่มันไม่ปกติแล้ว ไม่ว่าจะดูยังไงนางก็ต้องไปโดนพิษอะไรซักอย่าง
ลู่เฟยรีบตรงไปยังโต๊ะอาหารมันใช้พลังลมปราณของมันเข้าแทรกซึมดูอาหารที่นางกินเข้าไปกลับไม่พบว่ามีพิษอันใดการจะแก้พิษนั้นต้องรู้ก่อนว่าพิษที่โดนไปนั้นเป็พิษชนิดใดถ้าหากใช้พลังลมปราณขับไล่พิษออกจากร่างกายโดยสุ่มสี่สุ่มห้าพิษบางชนิดไม่สามารถแม้แต่จะทำผิดขั้นตอนแม้นิดเดียวไม่งั้นอาจจะลุกลามเกินทางแก้
เด็กหนุ่มก็ได้แต่ครุ่นคิดหาพิษที่ตนเองรู้จักมาตลอดหมื่นปีพิษที่ผู้เฒ่าจะไม่สามารถตรวจพบ พิษที่สามารถกินได้พิษที่ไม่เป็อันตรายหากไม่ครบวิธี
...ใช่แล้วเป็มันไม่ผิดแน่
ลู่เฟยนำอาหารทุกอย่างและน้ำมารวมกันมันกับต้องตกตะลึง...นี่มันพิษผสมจริงๆ
ในความรู้ของลู่เฟยพิษผสมคือพิษที่จะแบ่งออกเป็หลายส่วนสามารถกินได้ตามปกติแทบจะไม่สามารถตรวจพบได้เลยหากไม่ใช่ผู้ที่คลุกคลีมากับพิษมาหลายปีหากได้กินพิษชนิดนี้ไปตามจำนวนของมันจนครบแล้ว ก็ไม่ต่างจากพิษที่เอาไว้ฆ่าคนในอาหารพวกนี้มีพิษทุกอันเพียงแต่พิษไม่ครบลู่เฟยจึงไม่เป็อะไรชิ้นส่วนพิษชิ้นสุดท้ายของมันก็คือขนมที่หญิงสาวกินเข้าไปมันเป็การวางยาพิษอาหารหม้อใหญ่ที่ไม่มีทางมีใครตรวจพบ แต่เื่นี้จะไม่มีในความรู้ของัหมื่นปีผู้นี้ไปได้อย่างไร
ลู่เฟยกำหมัดแน่นเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนหยาดโลหิตหลั่งไหลออกมาเป็สายในแววตาของเด็กหนุ่มตอนนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเกลียดชังที่แม้แต่ตอนที่มันถูกล่าสังหารจนอยู่ในสภาพอดสูเพียงใดยังไม่เคยปรากฏออกมาด้วยซ้ำ
ปณิธานที่เปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่นั้นได้กลับกลายอีกครั้งภายในดวงจิตของเด็กหนุ่มก็ได้สลักคำว่าหญิงสาวมู่ไฉซูเปรียบเสมือนเกล็ดย้อนของมันที่ไม่ว่าใครก็ห้ามมาแตะเด็ดขาด!
...ดูเหมือนว่าหากโลกนี้ไม่มีพวกบัดซบ เื่เช่นนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น
4K
