Dangerous 2
หลังจากที่เอาใจคุณเพตราจนหายน้อยใจแล้ว จีบันก็รีบขับรถตรงไปที่ผับทันที ผับของเขาตั้งอยู่ใจกลางย่านดังของกรุงเทพ และเป็ที่รู้จักกันในวงกว้างทำให้มีทั้งดารา นักร้อง เซเลป มากหน้าหลายตาแวะเวียนมาใช้บริการไม่ขาดสาย
พอมาถึงที่หมายร่างสูงก็เดินไปที่ประตูทางเข้า การ์ดด้านหน้าโค้งทักทายเขาเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่จะเปิดประตูให้เ้านายเข้าไปด้านใน เสียงเพลงดังกระหึ่มทั่วทั้งผับ
ผู้คนที่มาท่องราตรี มาสังสรรค์ ต่างหันมาส่งยิ้มให้ร่างสูงอย่างคุ้นเคย เพราะหลายๆคนที่มาเที่ยวที่นี่ต่างก็รู้จักเขาดี แถมยังขึ้นชื่อเื่ความโหดชนิดที่ว่า คนเมาแล้วเืร้อนยังต้องนั่งเรียบร้อย ไม่กล้าอาละวาด
เพราะเคยมีคนที่ท้าทายอำนาจมาแล้ว ผลสุดท้ายก็จบไม่สวยสักราย
" เฮีย พวกเพื่อนเฮียเขามารอกันนานแล้วครับ "
จีบันพยักหน้าให้ลูกน้องแล้วตรงดิ่งไปที่โซน VIP ซึ่งเป็ที่ประจำของเขาและกลุ่มเพื่อนๆ เพื่อมาสังสรรค์กันประจำ
" มาช้าจังนะมึง "
พอนั่งลงที่โซฟาปุ๊ป เพื่อนชายหน้าคมก็เอ่ยเหน็บแนมเขาทันทีแบบไม่จริงจังมากนัก จีบันพยักหน้ารับแล้วคว้าแก้วเหล้าสีอำพันที่เพื่อนชงให้มาดื่มช้าๆ
" พอดีเคลีย์กับม๊าอยู่ว่ะ "
" เื่เดิม? "
" เออ "
มือแกร่งเอื้อมไปหยิบบุหรี่ราคาแพงพร้อมไฟแช็ก ที่วางอยู่บนโต๊ะด้านหน้ามาสูบ พรางพ่นควันออกเบาๆ
พรางใช้สายตามองหาเพื่อนคนอื่นๆ ที่ความจริงแล้วพวกมันต้องนั่งอยู่กับเขา แต่ตอนนี้กลับเหลือแค่เอดิสัน เพื่อนลูกครึ่งไทย-อังกฤษ หน้าคมคนเดียวที่นั่งรอเขาอยู่
" ถ้ามึงกำลังมองหาไอ้เหี้ยซันกับไอ้เหี้ยดัชน่ะ โน่น! "
เอดิสันชี้ไปยังโต๊ะหน้าเวทีที่เพื่อนทั้งสองของพวกเขายืนอยู่ จีบันมองตามที่เอดิสันชี้ก็เห็นเพื่อนสนิททั้ง 2 คนกำลังพูดคุยหยอกล้อกับสาวๆที่นั่งอยู่โต๊ะนั้น แถมมือไม้ก็เลื้อยไปมายิ่งกว่าเถาวัลย์ซะอีก
'ซัน' หนุ่มหน้าหวานหยดย้อย ชวนให้หลงใหลกำลังชนแก้วกับสาวหมวยร่างอวบ เซ็กซี่ขยี้ใจ และดูเหมือนว่าเ้าหล่อนก็จะหลงเสน่ห์เพื่อนของเขาเข้าแล้ว
ส่วนทางด้าน 'ดัช' หนุ่มขี้เล่นก็ไม่แพ้กันตอนนี้ถึงกับนั่งลงข้างๆสาวร่างสวยหุ่นนางแบบ แถมมือไม้ก็ยังไม่อยู่สุข ฉวยโอกาสกอดเอวคอดให้แนบชิดเข้าหาตัวเองแน่น
จีบันกระตุกยิ้มนิดๆแล้วหันมาดื่มเหล้าต่อโดยไม่ได้สนใจเพื่อนที่กำลังไปได้ดีกับการหาคู่นอน ไม่นานจีบันก็ขอตัวขึ้นไปที่ห้องทำงาน เพื่อเคลีย์งานที่มันค้างคาให้เสร็จ
ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นไปห้องทำงาน ก็ต้องหลบหลีกผู้คนมากมายที่กำลังออกลีลาวาดลวดลายการเต้นกันอย่างเมามัน และยังมีบางคนแวะเวียนมาลูบคลำเขาด้วย ถึงจะหงุดหงิดอยู่บ้างแต่ก็ไม่อยากจะใส่ใจอะไรมาก รีบเดินต่อไปเพื่อให้ถึงทางขึ้นชั้น 2
แต่ในขณะนั้นอยู่ๆก็มีร่างร่างหนึ่งเดินเข้ามาชนกับจีบันอย่างจัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันบ่งบอกว่าเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
พลัก!
" โอ๊ย! อะ...เอ่อ~ ขอโทษค่ะ "
จีบันก้มลงมองตามเสียงหวานใส ก็เห็นว่าเป็ผู้หญิงร่างบอบบางที่มีความสูงเพียงระดับหน้าอกของเขาเท่านั้น ใบหน้ามนขาวผ่อง เนียนใส ตาโต ปากนิดจมูกหน่อย โดยรวมแล้วดูน่ารักน่าปกป้อง น่าหิ้วกลับไปด้วยซะเหลือเกิน
ร่างบางใส่กางเกงยีนสีดำรัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน สวมเข้าคู่กับเสื้อยืดสีขาวคอวีธรรมดาๆแท้ๆ ขนาดใส่เสื้อผ้าราคาถูกๆแต่ทำไมกลับออกมาดูดีได้ถึงขนาดนี้กันนะ
และที่ทำให้เขาแปลกใจที่สุดเลยคือ เธอใส่ผ้ากันเปื้อนและถือถาดเสิร์ฟเครื่องดื่ม... คิ้วหนาขมวดเข้าหากันนิดๆ ผู้หญิงคนนี้ทำงานที่ผับเขาอย่างงั้นหรอ ทำไมเขาไม่คุ้นหน้าเธอเลยล่ะ แต่จะว่าไปเขาก็ไม่ค่อยจะจำหน้าลูกน้องอยู่แล้ว จำได้ไม่กี่คนเท่านั้น
จะให้จำยังไงหมดล่ะ มีพนักงานตั้ง 40 - 50 คน วันๆผลัดเปลี่ยนกันไม่ซ้ำหน้า ถึงเขาจะเข้าผับบ่อย แต่ส่วนมากก็ขลุกอยู่ในห้องทำงานซะมากกว่า จะออกมาเฉพาะตอนมีเื่ มาดื่มกับพวกเพื่อนๆ และปิดร้าน แค่นั้น
" เธอเป็พนักงานของที่นี่? "
" คะ เอ่อ~ ใช่ค่ะ "
ร่างบางตอบตะกุกตะกัก พูดไม่เต็มเสียงนัก ไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้าเพราะท่าทางของเขามันดูน่ากลัวยิ่งตาคม ดุดัน คู่นั้นจ้องมองเธอตาไม่กะพริบด้วยแล้ว ทำยังกับจะกินเธองั้นแหละ
" ใครรับเธอเข้ามาทำงาน "
" เอ่อ...ผู้จัดการร้านค่ะ แต่ฉันไม่ได้มาทำประจำนะคะ แค่มาแทนเพื่อนเฉยๆค่ะ "
จีบันมองใบหน้างามนิ่งๆ แล้วก็ปล่อยร่างบางให้เป็อิสระ พร้อมกับโบกมือไล่แบบไม่ใส่ใจจะถามอะไรอีก ร่างสูงหันหลังเดินขึ้นไปบนชั้นสองทันที
แต่ในหัวมันกลับนึกถึงััของเนื้อตัวนุ่มนิ่มที่ได้ััมาเมื่อกี้ ไหนจะกลิ่นตัวหอมๆนั่นอีก เธอใช้น้ำหอมอะไรกัน ทำไมเขาไม่เคยได้กลิ่นมันมาก่อน แต่มันก็ไม่น่าจะใช่กลิ่นน้ำหอม และตอนนี้กลิ่นนั้นก็ติดอยู่ในห้วงความคิดของเขา วนเวียนไม่หายไปไหน...
- อีกด้าน -
ร่างบางที่ผละออกมาได้ก็รีบวิ่งกลับไปหลังร้านด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ผู้ชายคนเมื่อกี้เป็ใครกันนะ ถึงทำให้เธอรู้สึกขนลุกได้ขนาดนี้ หน้าตาก็ออกจะดูดีแท้ๆ แต่สายตากลับดูดุ น่ากลัวจนเธอใจสั่นไม่หาย
" อ่าว น้องไอ ออกมาทำอะไรหลังร้านเนี่ย รีบมาช่วยพี่เสิร์ฟเครื่องดื่มหน่อยเร็ว "
" ค่ะๆ "
พนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งที่น่าจะชื่อ เจเจ เดินออกมาตามเพราะเห็นเธอหายไปหลังสักพัก ร่างบางจึงรีบกลับเข้าไปทำงานต่อ พยายามปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็อะไร
เธอคนนี้มีชื่ออันไพเราะว่า 'ไอยรา' ชื่อนี้เธอได้มาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอไม่มีพ่อ แม่ หรือครอบครัวเหมือนคนอื่นๆ
ปากกัดตีนถีบทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนมาโดยตลอดหลายปีจนใกล้จะเรียนจบ ความฝันคืออยากทำงานเป็พยาบาล แต่ด้วยปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ไอยราต้องเลือกเรียนคณะ 'จิตวิทยา' แทนที่จะเป็คณะพยาบาล
เพราะถ้าเกิดเธอเลือกเรียนพยาบาล เวลาในการหาเงินของเธอก็จะลดน้อยลง และใครๆต่างก็รู้ว่าค่าใช้จ่ายมันมากมายขนาดไหน เื่กู้เรียนยิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่อยากจะเป็หนี้แล้วต้องมาใช้หนี้ตอนเรียนจบแล้ว ทุนการศึกษาก็มีได้บ้าง และด้วยความที่ตัวเองเป็คนใจอ่อน ขี้สงสาร เห็นคนที่ลำบากกว่าไม่ได้
ไอยราเคยสอบได้ทุนเรียนฟรีจนจบปริญญาตรีเมื่อตอนมัธยม ตอนนั้นเธอดีใจมากเพราะในที่สุด์ก็เห็นใจ
แต่เหมือนว่าเธอจะดีใจจนออกนอกหน้าไปสักหน่อย ทำให้์นึกหมั่นไส้ กลั่นแกล้งด้วยการให้ไอยราเดินไปเจอกับคนที่สอบได้ที่ 2 ซึ่งทุนเรียนฟรี ได้เรียนฟรีเฉพาะอันดับ 1 เท่านั้น
ประจวบเหมาะกับที่อันดับ 2 ฐานะทางบ้านยังยากจน และพิการมาั้แ่กำเนิด นั่งร้องไห้อยู่กับตายาย ไอยราเห็นแบบนั้นก็คิดหนัก ผลสุดท้ายก็ไปสละสิทธิ์ที่จะรับทุนเรียนฟรี
คนอื่นคงจะมองว่าเธอนี่มันโง่จริงๆ แต่กับตัวไอยราเองเธอไม่ได้สนใจว่าใครจะว่ายังไง เธอตัวคนเดียว ยังมีร่างกายครบ 32 ยังมีแรงที่จะหางาน หาเงินเรียน เลี้ยงตัวเองได้ เมื่อเทียบกับอีกคนที่ช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ตายายก็แก่มากแล้ว มีตั้ง 3 ชีวิตที่ต้องดูแลกัน โอกาสที่ร่างบางให้คนอื่นไปก็ถือว่ามันคุ้ม อย่างน้อยก็ทำให้เธอสบายใจที่ได้ทำมัน
ส่วนเื่เรียนพยาบาลเธอก็ไม่ได้เลิกล้มความตั้งใจ รอเธอเรียนจบแล้วหางาน หาเงินได้มากพอ เธอจะกลับไปทำมันอีกครั้งแน่นอน...
ไอยราช่วยเคลียร์โต๊ะหลังจากที่ลูกค้าลุกออกไปแล้ว จากนั้นก็ต้องรีบมาช่วยเสิร์ฟเครื่องดื่มต่อ เธอไม่ได้ทำงานที่นี่หรอกนะ
แต่วันนี้มาทำงานแทนเพื่อน เพราะเพื่อนป่วยมาไม่ได้ เธอเป็คนที่ขี้สงสารอยู่แล้ว พอโดนขอร้องเข้าหน่อยเลยยอมมาทำแทน ทั้งๆที่ไม่ชอบสถานที่แบบนี้สักนิดเดียว
บางคนก็ชอบมองด้วยสายตาลวนลาม ปานจะกลืนกิน บางคนก็ถึงเนื้อถึงตัวจนเธอเกือบต่อยหน้าลูกค้าตั้งหลายรอบแล้ว แต่ต้องหักห้ามอารมณ์ขุนเคืองไว้ในใจไปก่อน
" ไอ เอาไปเสิร์ฟที่โซน VIP มุมขวาสุดของร้านเลย "
ไอยราพยักหน้ารับก่อนจะเดินถือถาดเครื่องดื่มเข้าไปในโซน VIP มุ่งหน้าไปที่โต๊ะขวาสุด แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าโต๊ะนี้มีคนที่กำลังนัวเนียกันอยู่แบบไม่อายสายตาใครแม้แต่น้อย ขนาดมีคนเดินเข้ามาแล้วยังไม่หยุดกันอีก ไร้ยางอายเป็ที่สุด
ร่างบางรีบวางเครื่องดื่มลงบนโต๊ะให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้ออกไปจากตรงนี้สักที เธอไม่ชอบอยู่ในห้องแบบนี้นานๆเพราะมันทำให้ตัวเองดูไม่ปลอดภัย
" อ่าว! นี่หล่อนยัยไอยราไม่ใช่หรอเนี่ย "
แต่แล้วก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อมีคนเรียกชื่อของเธอ จึงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเป็เพื่อนต่างคณะที่รู้จักกันแบบผิวเผินแค่นั้น จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ต้องเรียกว่าแค่คนรู้จักน่าจะถูกกว่า
" ใช่จริงๆด้วย เดี๋ยวนี้รับทำงานที่นี่ด้วยหรอเนี่ย ชุดเด็กเสิร์ฟก็ดูเหมาะกับเธอดีนะ ว่าไหม ฮ่าๆๆ "
" ฉันมาทำงานแทนเพื่อนน่ะ ไม่ได้ทำประจำ "
ไอยราตอบกลับไปนิ่งๆ ไม่ได้สนใจหล่อนอีก มือบางรีบเก็บขวดเครื่องดื่ม และจานที่หมดแล้วใส่ถาดโดยเร็ว
ด้านหลังเหมือนมีคนเดินเข้ามา จากนั้นก็นั่งลงตรงโซฟาตัวข้างๆ แต่ตอนนี้ไอยราไม่เงยหน้าขึ้นมามองใครทั้งนั้น รีบทำหน้าที่ของตัวเองให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะตอนเงยหน้าหันไปมองคู่สนทนา ผู้ชายที่นั่งอยู่กับยัยนั่นก็จ้องเธอตาเป็มัน ถ้ากินเข้าไปได้ก็คงกินไปแล้วล่ะ
" นี่ เธอควรที่จะพูดกับฉันแบบให้เกียรติหน่อยนะยะ วันนี้ฉันเป็ลูกค้า เรียกคุณสิ "
" ใช่ ต้องเรียกพวกฉันว่าคุณ ในเมื่อเธอ้าเงินก็ต้องทำงานให้มีประสิทธิภาพหน่อย ให้สมกับเงินที่ได้สิยะ อย่างเธอน่ะหน้าเงินอยู่แล้วนี่ แค่นี้คงไม่เป็อะไรหรอก ใช่มะ "
ไอยรารู้สึกโกรธเป็อย่างมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอมาทำแทนเพื่อนแค่วันนี้ ไม่อยากจะทำตัวมีปัญหาจนคนอื่นต้องเดือดร้อน จึงต้องก้มหน้าหายใจเข้าลึกๆ ข่มอารมณ์เอาไว้แล้วค่อยๆเอ่ยออกมาช้าๆ
" คะ คุ... "
" เธอนี่มันโคตรไม่มีศักดิ์ศรีเลยนะ น่าสมเพชจริงๆ "
ก่อนที่ไอยราจะเอ่ยอะไรออกไป ร่างสูงที่นั่งดูเหตุการณ์มาได้สักพักหนึ่ง ก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน ร่างบางจึงชะงักและเงยหน้าขึ้นมองคนพูด แต่แล้วก็ต้องอึ้งเมื่อสบเข้ากับตาคมดุที่กำลังจ้องมองมายังเธออยู่เหมือนกัน
" คุณ... "
" เพื่อเงินแล้วถึงกับต้องยอมให้คนอื่นกดขี่แบบนี้เลยหรอ ถ้า้ามากขนาดนั้นทำไมไม่ทำงานอื่นที่ได้เงินเยอะกว่านี้ล่ะ เช่นยอมขายตัว...ให้กับฉันไง "
ไอยราถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออก และไม่ใช่เธอคนเดียวคนที่นั่งอยู่ด้วยก็ต่างพากันเงียบ ไอยราตั้งสติแล้วตอบกลับไปด้วยความโมโห
" ถึงฉันจะ้าเงินมากขนาดไหน แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะขายตัวหรอกนะ "
ไอยราโกรธจนตัวโยน ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับร่างสูงที่ยังคงนั่งไขว่ห้างจิบเหล้าช้าๆไม่ทุกร้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย
" คนอย่างจีบัน อยากได้อะไรต้องได้ อ้อ! หรือว่าจะเล่นตัวเพื่อจะเอาเงินเพิ่ม ได้! จะเรียกเท่าไหร่ฉันจ่ายไม่อั้น แล้วจะเก็บดอกเบี้ยทีหลัง!! "
" คนเลว หยาบคาย ไร้มนุษยธรรม ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าฉันไม่ได้ขายตัว ไม่ได้ยินรึไงคนบ้า!!"
ก่อนที่เื่จะบานปลายไปกว่านี้ เอดิสันที่นั่งเงียบมานานก็ลุกขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมมาคว้าแขนเล็กไว้แน่นก่อนจะลากออกมาจากตรงนั้น ใบหน้าคมนิ่งขรึมไม่พูดไม่จาใดๆ ร่างบางดูใกับการกระทำของเอดิสันอยู่ไม่น้อย กว่าจะรู้ตัวก็ออกมายืนอยู่นอกร้านเสียแล้ว
" นี่คุณ ปล่อยฉันนะ "
" เธอนี่ เห็นหน้าตาน่ารักเรียบร้อยแบบนี้ก็ดื้อเอาการเหมือนกันนะ "
เอดิสันพูดไปพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แล้วพ่นควันออกมาจนมันลอยไปปะทะใบหน้างาม มือบางยกขึ้นมาปัดควันให้ออกไปพ้นๆเธอ ดวงตาคมไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาแต่กลับทอดมองออกไปเบื้องหน้า ที่มีรถราขับกันเต็มถนน
" แล้วคุณลากฉันออกมาทำไม "
"ถ้าฉันไม่ลากเธอออกมา รับรองได้เลยว่าเธอโดนไอ้จีแบกเข้าห้องแน่ และยังจะโดนไล่ออกด้วย อยากให้มันเป็แบบนั้นรึไง "
ไอยราขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ ว่าเธอจะโดนไล่ออกได้ยังไง อย่างมากเธออาจจะโดนตักเตือน แต่ถึงกับไล่ออกเลยมันก็คงจะเกินไป และคนที่ไล่ธออกได้ก็คงต้องเป็เ้าของร้านสิ ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นที่ว่าเธอขายตัว!
" โดนไล่ออก? "
" นี่เธอไม่รู้หรอว่าผับนี้น่ะ มันเป็เ้าของ... ยังทำหน้ามึนอีก เห้อ~ ก็ไอ้คนที่เธอว่ามันเป็คนบ้านั่นแหละ บอสของที่นี่ หึ! เธอนี่เอ๋อใช้ได้เลยนะ ไม่รู้จักแม้กระทั่งคนที่จ่ายเงินให้ "
ไอยราอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่จะเริ่มหน้าเสีย นี่เธอมีเื่กับเ้าของเงินหรอเนี่ย โอ๊ยยย แย่แล้วไอ้ไอ แกทำอะไรลงไปกันเนี่ย
" เอ่อ... "
" หลังจากนี้ก็ระวังตัวไว้แล้วกัน ต่อไปชีวิตของเธอคงวุ่นวายน่าดู หึ! "
" ตอนนี้มันยังไม่วุ่นวายอีกหรอคะ "
" ไอ้จีบันมันเป็พวกที่ชอบเอาชนะ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ยิ่งเธอไปทำตัวเล่นยากกับมัน มันยิ่งสนใจ อยากได้เธอไงล่ะ "
ร่างบางมีท่าทางวิตกกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ต่อจากนี้ชีวิตเธอจะเป็ยังไงอีกเนี่ย เฮ้อ~ มันจะอะไรกันนักหนานะ
ไอยรายืนดาวน์สักพักก็หายใจเข้าปอดอีกครั้ง อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดแหละนะ แต่ที่เสียใจที่สุดเลยคือ วันนี้มาทำงานฟรีอีกแล้วนะ ดันไปมีเื่กับเ้าของเงิน เขาคงไม่ให้เธอแล้วล่ะ
" ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่พาฉันออกมา "
" ไม่เป็ไร ฉันเอดิสัน "
" อ่ะ เอ่อ ฉันไอยราค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ "
- ห้อง VIP -
หลังจากที่เอดิสันพาไอยราออกไปแล้ว ทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดและเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้วยพวกเขาก็ไล่ให้กลับไปหมดแล้ว ทั้งโต๊ะเลยเหลือแค่ จีบัน ดัช และซันเท่านั้น
" ไอ้จี ยิ้มเหี้ยอะไรของมึงวะ "
" เออ โดนฉกหญิงไปต่อหน้าต่อตาไม่โวยเลยหรอมึง หน้าตาก็ทั้งสวยทั้งน่ารัก หุ่นก็แม่งน่าขย้ำ "
ซันกับดัชหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ถ้าเป็พวกเขาโดนฉกหญิงไปแบบนี้นะ มีน้ำโหกันบ้างล่ะ เพื่อนก็เพื่อนเหอะ แบบนี้มันต้องแย่งคืนมาสิวะ ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้
" กูรู้สันดานไอ้เอดิสันดี มันไม่เอาผู้หญิงของเพื่อนหรอก "
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าหล่อ จนทำให้คนแอบมองมีขนลุกอยู่บ้าง เมื่อไหร่ก็ตามที่จีบันยิ้มแบบนี้ เป็อันต้องมีแผนการบางอย่าง อย่างแน่นอน ต่อไปนี้จะเป็การรุกฆาตของจริง เตรียมรับมือไว้ให้ดีแล้วกัน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺
1K
![[จบแล้ว] FWB #ก็แค่เพื่อนปะ!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687432706_65826457.webp)
