ตอนที่ 3 เสื้อผ้า
เนื่องจากอาซีอยู่ใกล้ชิดกับอาไน่ตลอดเวลา เลยกระตุ้นฮอร์โมนเพศชายของอาไน่ให้พลุ่งพล่านขึ้นมา
ครั้นกลับมายังกระโจมของตนเองแล้ว ในแววตาอาไน่ก็เต็มไปด้วยเพลิงราคะ
ก่อนหน้านี้อาซีเซอะซะทึ่มทื่อ อาไน่จึงไม่กล้าคิดหาหนทาง แต่ตอนนี้อาไน่ได้สติแล้ว ซ้ำยังยอมรับเป็คู่ชีวิตของเขา ทำให้อาไน่รู้สึกเร่าร้อนอยู่ในใจ
ั้แ่กลับมาถึงกระโจมอาไน่ก็ยังไม่ปล่อยมือ อาซีเองก็ไปไหนไม่ได้
จึงนอนซบอยู่บนแผ่นอกอาไน่ “เป็อะไรไป ปล่อยมือสิ”
อาไน่แผ่กลิ่นอายของตัวเองออกมา ทำให้อาซีถูกฮอร์โมนเพศชายอันดุดันห้อมล้อมเอาไว้ จึงอดไม่ได้ที่จะอ่อนระทวยอยู่บ้าง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมานางเอาแต่ร่ำเรียนหนังสือ ไม่กล้ามีความรัก ครั้นทำงานก็ทำอย่างขยันขันแข็ง จนไม่มีใครมาจีบ ซ้ำยังไม่กล้าไปตามจีบใครอีก จนกระทั่งเสียชีวิตไปแล้วก็ยังไม่รู้จักรสชาติเนื้อห่มเนื้อ
มีชายผู้มากเสน่ห์งานดีเยี่ยมอยู่ข้างกายอยู่แล้ว แถมยังรู้จักมักคุ้นกันดี อาซีก็ยินยอมพร้อมใจที่จะลองดูกับอาไน่สักครั้ง
อาซีที่ใบหน้าแดงก่ำถูกอาไน่อุ้มไปวางบนเตียงที่ทำจากฟางข้าวอย่างเร่าร้อน จากนั้นอาไน่ก็พรมจูบซ้ายทีขวาที พร้อมกับเอามือคลึงส่วนที่อ่อนนุ่ม
ทันใดนั้นม่านหนังสัตว์พลันถูกแหวกออก อากั่วแผดเสียงดังลั่น “ไม่ได้นะ พวกเ้าจะร่วมรักกันไม่ได้”
ทั้งสองคนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มถูกทำให้ใจนสะดุ้ง ความใคร่ล้วนมลายสิ้น
“อาไน่ ข้า้าเป็เพศหญิงของเ้า” อากั่วเอ่ย
อากั่วเป็บุตรสาวของหัวหน้าเผ่ารุ่นก่อน นับว่าเป็ที่ยอมรับของเพศหญิงภายในเผ่า
เื่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกลับถูกขัดจังหวะ อาซีและอาไน่จึงโมโหสุดขีด
อาซีกล่าว “อากั่ว อาไน่เป็ของข้า มีข้าเป็เพศหญิงของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น หลังจากนี้จะไม่มีใครอื่นอีก เ้าไปหาคนอื่นเสียเถอะ”
อาไน่เอ่ย “เพศหญิงของข้าคืออาซี จะมีแค่เพียงอาซีเท่านั้น”
‘จะมีแค่เพียง’ ไม่สามารถมีเพศหญิงคนอื่นๆ เข้ามาแทรกได้อีก
อาซีหัวเราะกระหยิ่มยิ้มย่อง
“ไม่ได้ ข้าไม่ยอม อาซีข้าขอท้าสู้เ้า” อากั่วกล่าว
ในการท้าสู้กันระหว่างเพศชายเพราะเพศหญิง และการท้าสู้กันระหว่างเพศหญิงเพราะเพศชาย ทั้งหมดล้วนจะต้องมีคนตาย อาซีไม่อยากจะรับคำท้าสู้เลยจริงๆ
“รอข้าสังหารคนโง่ก่อนเถอะ เ้าก็จะเป็ของข้า” อากั่วพูดอย่างพาลๆ
พอเห็นเงาหลังของอากั่วลับตาไป อาไน่ก็เป็ห่วงอาซีอยู่บ้าง อาซีเป็เพศหญิงที่อ่อนแอที่สุดในหมู่บ้าน จะสามารถสู้ชนะได้หรือ
อาซีสวมชุดหนังสัตว์ให้เรียบร้อย “ข้าก็ไม่ได้โง่”
อาไน่จุมพิตอาซี “ข้าเชื่อ” “ข้าจะไปลาดตระเวนกับหน่วยลาดตระเวน รอข้ากลับมาย่างเนื้อนะ”
ใน่วันสองวันมานี้เอากินแต่เนื้อย่าง อยากจะถามพวกเขาจริงๆ ว่าขับถ่ายออกมาได้อย่างไรกัน จะไม่ท้องผูกเอาหรือ จะไม่เป็ริดสีดวงทวารหรอกหรือ
“เ้ากำลังทำอะไร?” เย่ว์พาบรรดาเพศหญิงเข้ามาในกระโจม
อาซีอยากจะเปลี่ยนม่านหนังสัตว์เป็ประตูไม้อย่างมาก แบบนี้จะได้ไม่ใช่ว่าใครคิดจะเข้าก็สามารถเข้ามาได้
“ทำเสื้อผ้า”
“เสื้อผ้ารึ คืออะไรกัน” เย่ว์นั่งลงข้างอาซี
เย่ว์เป็เพศหญิงที่อ่อนโยนคนหนึ่ง ไม่ว่าใครก็ยอมพูดคุยกับนางทั้งสิ้น เย่ว์นั้นปฏิบัติตัวดีกับทุกๆ คนไม่ว่าผู้ใด กาลก่อนอาซีก็เคยได้รับการดูแลจากนาง
อาซีชูหนังสัตว์ชิ้นหนาและใหญ่สองชิ้นในมือขึ้นมา “เพียงแค่เอาขอบทั้งสองด้านนี้มาติดไว้ด้วยกันก็จะสามารถทำเป็กางเกงได้แล้ว”
เธอชี้ไม้ชี้มือไปที่่สะโพกของตัวเอง “ใส่ไว้ตรงนี้”
“แล้วทำไมต้องใส่ด้วยเล่า” เพศหญิงอีกคนหนึ่งกล่าวถาม
อาซีขยับเข้าไปใกล้เย่ว์ วางมือน้อยๆ ไว้ที่เบื้องล่างมดลูก แล้วเอ่ยว่า “ตรงนี้ ของของเพศชายสามารถเข้าไปได้ แมลงมีพิษก็สามารถเข้าไปได้ ถ้าแมลงพิษเข้าไปแล้วก็จะมีลูกไม่ได้ ดังนั้นต้องป้องกันไว้ให้ดี”
พอเพศหญิงได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ตื่นใ ไฉนก่อนหน้านี้พวกนางถึงได้คิดไม่ถึงกันนะ
มิน่าล่ะคนในเผ่าบางคนถึงได้ตายเพราะเืไหลออกจากตรงนั้น
เย่ว์จับมือของอาซีเอาไว้ “เ้าต้องสอนข้านะ”
ทันใดนั้นเย่ว์ก็ผุดลุกขึ้น ไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นได้ “ิ เ้าเฝ้าที่นี่ไว้ ไม่อนุญาตให้คนอื่นเข้ามา ข้าจะไปหาหมอผี”
เื่นี้จำเป็ต้องให้หมอผีรับรู้
ต้องปกป้องอาซี ไม่อาจให้ใครล่วงรู้ได้ว่าอาซีเป็คนเอ่ยเื่ที่สำคัญอย่างยิ่งเื่นี้ออกมา หากให้คนนอกเผ่ารู้ถึงการคงอยู่ของอาซีก็คงจะไม่ดีนัก
ตอนที่หมอผีมาถึง อาซีก็ทำกางเกงตัวโคร่งเสร็จแล้วตัวหนึ่งโดยที่มีิเป็คนช่วย ซึ่งใส่เส้นเอ็นสัตว์เข้าไปบริเวณหัวกางเกง ทำนองเดียวกับยางยืด เยี่ยมไปเลย
หมอผีหยิบกางเกงขาสั้นตัวโคร่งขึ้นมา มองซ้ายทีมองขวาที รู้สึกพออกพอใจอย่างยิ่ง “จริงอย่างที่เ้าพูดอย่างนั้นหรือ”
เธอผงกศีรษะ “เหล่าเทพบอกข้าเอง”
หมอผีส่งกางเกงให้กับเย่ว์ “ทำตามแบบตัวนี้ เพศหญิงทุกคนต้องใส่กางเกง”
เย่ว์ทำไม้ทำมือวัดขนาดกางเกงตัวโคร่งนั่น “นี่คงไม่ใช่สำหรับให้เพศหญิงใส่กระมัง”
ครรลองสายตาทั้งสามคู่ และั์ตาทั้งหกดวงกำลังมองไปที่อาซี ทำให้อาซีรู้อึดอัดอยู่บ้าง “ถ้าหากของเพศชายมีหนอนแมลงติดเข้าไปจะทำอย่างไร เพศชายก็ต้องใส่เหมือนกัน”
“แต่ถ้าเพศชายใส่กางเกงตัวนี้ก็จะล่าสัตว์ได้ไม่สะดวกนี่”
นั่นก็ถูกต้องเหมือนกัน การล่าสัตว์เป็ส่วนสำคัญในการหาอาหาร ไม่อาจไม่มีอาหารเพียงเพราะกางเกงได้
“ให้เพศหญิงใส่ก่อน ส่วนของเพศชายค่อยคิดหาวิธีอีกที” เย่ว์เอ่ย
“ในเมื่อิก็เรียนจนทำกางเกงเป็แล้ว ไม่สู้ให้ิเป็คนสอนทุกคนดีกว่าหรือ” อาซีกล่าว
อาซีไม่กล้าออกจากโจม ด้านนอกอุจาดตาเกินไป
ภายในเผ่าไม่มีอะไรมากไปกว่าหนังสัตว์อีกแล้ว ไม่ว่าจะหนังสัตว์ที่มีขน หรือจะหนังสัตว์ที่ไม่มีขนก็ล้วนมีมากโข
หมอผีนำความสำคัญของกางเกงมาพูดกล่าว ไม่ว่าจะเพศหญิงหรือเพศชายต่างต้องถือการทำกางเกงเป็เื่ใหญ่อันดับหนึ่ง
อาไน่กลับมายังกระโจมด้วยความเบิกบานใจ ก็เห็นว่าอาซีกำลังศึกษาหินเหล็กไฟอยู่ จึงวางอาวุธหินลง “เ้าทำไม่ได้หรอก ให้ข้าทำให้มา”
นางวางหินเหล็กไฟลงแล้วทอดถอนใจ ชีวิตที่ไม่มีไฟแช็กควรจะอยู่ต่อไปอย่างไร!
หินเหล็กไฟก็คือไฟแช็กนั่นแหละ พออาไน่ครูดหินอยู่ในมือสักครู่ก็เกิดประกายไฟออกมา จุดคบไฟจนไฟลุกขึ้น
คบไฟที่ทำขึ้นมาเป็พิเศษอันนี้สามารถลุกไหม้อยู่ได้ครึ่งชั่วโมง ก็ยังคงถือว่าสะดวกอยู่มากทีเดียว
อาไน่รู้สึกชื่นใจอยู่ในอก คนอื่นไม่รู้ว่ากางเกงตัวนั้นอาซีเป็คนคิดขึ้นมา แต่เขารู้
“นี่คือเนื้อตัวทูลูที่นุ่มที่สุด หมอผีเป็คนให้เ้ามา” อาไน่กล่าว
“ดี” อาซีอยากจะพูดว่าขอบคุณ แต่คนที่นี่ไม่เข้าใจว่าคำว่า ‘ขอบคุณ’ มีหมายความว่าอย่างไร จึงได้แต่พูดว่า ‘ดี’
พออาซีเห็นอาวุธที่ถูกคลุมเอาไว้ ก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นในสมอง
จะสามารถให้เพศชายที่นี่สวมปลอกบนอวัยะนั่นบนตัวเฉกเช่นเพศชายในบางประเทศหมู่เกาะได้หรือไม่นะ
เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เริ่มลงมือทำ
อาซีหยิบมีดกระดูกอันคมกริบออกมา กรีดไปบนหนังสัตว์อยู่หลายหน
จะต้องทำกางเกงในด้วยหรือเปล่านะ ถึงแม้ว่ากางเกงในจะทำค่อนข้างยากอยู่สักหน่อย แต่ตามหลักการนั้นแล้วก็ยังคงสามารถทำออกมาได้
ทว่าวัสดุที่ใช้ทำอยู่ที่นี่ล้วนเป็หนังสัตว์ทั้งหมด ถึงแม้จะเป็หนังสัตว์ที่ไม่มีขนก็ยังคงค่อนข้างแข็งเช่นกัน ไม่เหมาะกับการทำกางเกงใน
ชีวิตที่ไร้ซึ่งกางเกงในจะทำใจให้คุ้นชินได้อย่างไรเล่า
“อาไน่ มีหนังสัตว์ที่อ่อนนุ่มกว่านี้สักหน่อยหรือไม่”
“หนังของตัวผีหลัวนั้นนุ่มที่สุด แต่ไม่กันหนาว หาก้าวันพรุ่งจะจับตัวผีหลัวมาให้เ้าสองสามตัว”
“ได้”
จากนั้นเธอก็หยิบมีดที่ทำขึ้นจากกระดูกกรีดลงไปบนหนังสัตว์หลายครั้ง ประกอบกันเป็ปลอกสวมอันหนึ่ง
อาไน่ย่างเนื้อสัตว์บนกองไฟจนสุกดี “กินสิ”
เธอมองดูเนื้อชิ้นใหญ่ของตัวเอง แล้วก็มองเนื้อของอาไน่ ชิ้นหนึ่งอย่างกับขายุง อีกชิ้นหนึ่งราวกับไก่งวง!
บังอาจถามหน่อยเถอะเขามีกระเพาะที่ใหญ่พอจะจุเนื้อที่ชิ้นใหญ่ปานนี้ลงไปได้หรือ
“น้อยเกินไปหรือ ข้าให้แบ่งให้เ้าอีกหน่อย”
“ไม่ต้องแล้ว ข้าไม่ชอบกินเนื้อ”
อาซีหยิบเนื้อขึ้นกัดคำหนึ่ง เนื้อชิ้นนี้ไม่ได้โรยเกลือ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับรสชาติ มีกลิ่นหอมกรุ่น และรสัันุ่ม อร่อยอย่างยิ่ง “ในบ้านมีเกลือหรือไม่”
“เ้าหมายถึงหินเหลือหรือ ไม่ใช่อยู่ตรงนั้นหรอกหรือ ถ้า้ามากกว่านี้ ต้องไปแลกกับเผ่างูที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง” อาไน่ดื่มเืสัตว์เข้าไปอึกหนึ่ง
ในที่สุดอาซีก็รู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่จำเป็ต้องใช้เกลือ!
คนที่สามารถดื่มเืสัตว์ได้เป็อึกๆ ยังต้องกินเกลืออยู่อีกหรือ อาซีหวีดร้องในใจ
ยุคดึกดําบรรพ์ ยุคดึกดําบรรพ์ เป็เื่ปกติ เป็เื่ปกติ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/76f07e529f3c1a75eba98cbfe7f71f72