ตอนที่ 23: ขีดจำกัดใหม่ของอัสนีเทพพิโรธ
ร่างใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าก่อน
หลี่เฉินยืนอยู่กลางถ้ำทัณฑ์์ ดวงตาของเขาทอประกายสีทองระยิบระยับ พลังสายฟ้าสีทองเข้มไหลเวียนอยู่รอบตัวราวกับสัตว์อสูรที่ถูกปลุกขึ้นมา
ไป๋เทียนอู่จ้องมองเขาด้วยความทึ่ง
“เหลือเชื่อ...”
แม้แต่ซูหยางที่เคยเห็นอัจฉริยะมากมายก็ยังต้องยอมรับว่า สิ่งที่หลี่เฉินทำได้ในระยะเวลาอันสั้นนั้นอยู่เหนือความคาดหมาย
"ข้าััได้..." หลี่เฉินพึมพำเบา ๆ พร้อมกับยกมือขึ้น พลังสายฟ้าก่อร่างขึ้นเป็เส้นแสงบาง ๆ แต่คมกริบ มันดูเหมือนเป็ทั้งอาวุธและเกราะป้องกันในเวลาเดียวกัน
"นี่คือพลังของข้าจริง ๆ สินะ"
แต่ไป๋เทียนอู่กลับยกมือห้ามเขาไว้ "อย่าประมาทเกินไป แม้ว่าเ้าจะควบคุมพลังได้ดีขึ้น แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์"
หลี่เฉินพยักหน้า เขารู้ดีว่ามันยังไม่ถึงขีดสุดของพลังนี้ และยังมีอะไรอีกมากที่เขาต้องเรียนรู้
"ต่อไปเ้าต้องฝึกควบคุมมันให้ละเอียดขึ้น" ไป๋เทียนอู่กล่าว "พลังที่ยิ่งใหญ่ แต่ไร้การควบคุม ย่อมกลายเป็ภัยต่อเ้าตัวเอง"
———
เงาแห่งวิหารเงามืด
ณ ที่ห่างไกลออกไป ในป้อมปราการใต้ดินของ วิหารเงามืด
ชายในชุดดำยืนอยู่หน้าห้องโถงที่มืดมิด เบื้องหน้าของเขามีร่างของชายชราที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง
"ท่านเ้าแห่งนิรันดร์ พลังของหลี่เฉินเติบโตเร็วเกินกว่าที่เราคาดคิด"
เสียงหัวเราะแ่เบาดังขึ้นจากบัลลังก์
"หึหึ... เช่นนั้นก็ดี" เสียงของเ้าแห่งนิรันดร์ดังขึ้นอย่างเ็า "ปล่อยให้เขาเติบโตไปก่อน... ข้าสนใจว่าเด็กคนนั้นจะไปได้ไกลแค่ไหน"
ชายในชุดดำขมวดคิ้ว "ท่านไม่คิดกำจัดเขาตอนนี้เลยหรือ?"
"ไม่จำเป็" เ้าแห่งนิรันดร์ตอบ "ของเล่นที่ยังไม่ถูกขัดเกลายังไม่น่าสนใจนัก"
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านข้าง
"ถ้าท่านไม่คิดลงมือเอง ข้าขออาสา"
ร่างหนึ่งปรากฏออกจากความมืด มันเป็ชายในชุดดำสนิท สวมหน้ากากปีศาจที่เผยให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำ
เ้าแห่งนิรันดร์หัวเราะเบา ๆ "เ้าคิดจะทดสอบเด็กคนนั้นเองงั้นหรือ มู่เทียน?"
ชายที่ชื่อ มู่เทียน ยิ้มบาง ๆ ภายใต้หน้ากากของเขา "หึหึ ข้าเพียงอยากรู้ว่า 'อัสนีเทพพิโรธ' ของเด็กนั่นจะรับมือกับข้าได้หรือไม่"
———
การทดสอบขั้นต่อไปของหลี่เฉิน
ที่หุบเขากระเรียนขาว หลี่เฉินยังคงฝึกฝนต่อเนื่อง วันแล้ววันเล่า ร่างกายของเขาค่อย ๆ ปรับตัวให้เข้ากับพลังสายฟ้าได้มากขึ้น
วันนี้ไป๋เทียนอู่ได้นำเขามายังลานฝึกที่เต็มไปด้วยเสาหินสูงตระหง่าน แต่ละเสามีร่องรอยของสายฟ้าแฝงอยู่
"นี่คือสถานที่ฝึกของข้าเมื่อหลายสิบปีก่อน" ไป๋เทียนอู่กล่าว
ซูหยางยืนกอดอก "ข้าเคยฝึกที่นี่เช่นกัน ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า... มันโหดสุด ๆ"
หวังเทียนหลงที่เพิ่งมาถึงก็พยักหน้า "ข้าฝึกที่นี่สามวันก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด"
หลี่เฉินยิ้มบาง ๆ "ข้าพร้อมแล้ว"
ไป๋เทียนอู่ไม่รอช้า เขาโบกมือหนึ่งครั้ง สายฟ้าหลายสายพุ่งออกจากเสาหินพุ่งเข้าหาหลี่เฉินทันที!
เปรี้ยงงงง!!!
หลี่เฉินเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แต่สายฟ้ากลับเคลื่อนที่ติดตามเขาราวกับมีชีวิต!
"มันเร็วขึ้น!"
เขาพยายามใช้พลังของตนเองเพื่อต้านทาน แต่พบว่าสายฟ้าในที่นี้ไม่เหมือนสายฟ้าทั่วไป มันไม่ได้เป็เพียงพลังงาน แต่มันมีเจตจำนงของมันเอง
ไป๋เทียนอู่เอ่ยขึ้น "นี่คือสายฟ้าแห่งเจตจำนง หากเ้าควบคุมมันไม่ได้ เ้าก็ไม่มีวันเอาชนะมันได้"
หลี่เฉินกำหมัดแน่น ก่อนจะหลับตาลงและเริ่มปรับพลังของตนเองให้เข้ากับมัน
เขาไม่้าเพียงแค่ต้านทาน... เขา้า ควบคุม
———
จุดเปลี่ยนของการฝึกฝน
ผ่านไปหลายชั่วยาม หลี่เฉินยังคงถูกสายฟ้าฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแ กล้ามเนื้อปวดร้าวแทบจะทนไม่ไหว
แต่ในที่สุด...
เขาก็เข้าใจ
"ข้าไม่ควรต้านทานมัน... ข้าควรปล่อยให้มันเป็ส่วนหนึ่งของข้า"
เขาหลับตาลงอีกครั้ง และปล่อยให้สายฟ้าไหลผ่านร่างของเขาโดยไม่ต่อต้าน
ทันใดนั้นเอง เสาหินรอบตัวเขาเริ่มสั่นะเื พลังสายฟ้าที่เคยโจมตีเขากลับรวมตัวกันและเริ่มเคลื่อนไหวรอบ ๆ ร่างของเขาอย่างอ่อนโยน
"ข้าทำได้แล้ว..."
ไป๋เทียนอู่ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
"ตอนนี้เ้าไม่ใช่แค่ใช้พลังของอัสนีเทพพิโรธ... แต่เ้าได้กลายเป็หนึ่งเดียวกับมันแล้ว"
———
บทสรุปของตอนที่ 23:
หลี่เฉินเริ่มปรับตัวเข้ากับพลังสายฟ้าได้มากขึ้น
วิหารเงามืดกำลังวางแผนส่ง มู่เทียน หนึ่งในนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดมาเล่นงานเขา
การฝึกฝนของหลี่เฉินก้าวเข้าสู่ระดับใหม่ เขาสามารถเป็หนึ่งเดียวกับพลังสายฟ้าได้แล้ว
———
ตอนต่อไป:
การเผชิญหน้ากับมู่เทียน นักฆ่าผู้โเี้ของวิหารเงามืด
หลี่เฉินจะทดสอบพลังใหม่ของเขาในการต่อสู้จริง
เงื่อนงำเกี่ยวกับพลังที่แท้จริงของ 'อัสนีเทพพิโรธ'
6K
