“กระหม่อมขอตัวไปทักทายแขกคนอื่นก่อน เชิญทั้งสองพระองค์ตามสบาย” แม้เป็การเสียมารยาทแต่ลู่ชิงก็เลือกวิธีนี้ ก่อนที่จะเป็เขาเองที่ควบคุมตนเองไม่ได้
‘หากตอนนั้นข้าวางมือจากกองทัพ หากข้าเลือกเป็ขุนนางแทนที่จะออกรบ หากข้าทำตามที่เ้าขอ คนที่ยืนข้างเ้าตอนนี้จะเป็ข้าใช่หรือไม่’ ลู่ชิงได้แต่ตัดพ้อกับตน ตอนนี้สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความยินดีดั่งเ้าบ่าวพึ่งมี งานแต่งนี้กลับทำให้เขาอึดอัดใจแทบจะเป็บ้า
“แขกทุกท่าน ได้ฤกษ์เข้าหอแล้ว ข้าอ๋องลู่ต้องขอตัวก่อน เชิญทุกท่านตามสบาย” ลู่ชิงแสร้งกล่าวด้วยความเมามาย
“ท่านอ่องลู่ คงไม่ใช่ว่าท่านอดใจไม่ไหวหรอกนะ ว่าแต่คืนนี้พระชายาคนใดจะได้ปรนนิบัติกันเล่าาาา”
แขกในงานเริ่มพูดจาหยอกล้อ เป็ที่ขบขันกัน มีเพียงแต่หว่านหนิงเอ๋อเท่านั้นที่ไม่รู้สึกขบขัน นางกลับร้อนรุ่มในใจ จนมิอาจปิดบังความไม่พอใจด้วยดวงหน้าเปื้อนยิ้มนั้นได้ แต่ยามนี้ผู้คนเมามายไม่มีใครสนใจสีหน้าของพระชายารัชทายาท มีเพียงแต่ตัวรัชทายาทเองเท่านั้นที่มองออกว่าชายาของตน ยังมีความอาลัยอาวรณ์อ๋องลู่อยู่
เมื่อเดินโซซัดโซเซออกมายังงานได้ ลู่ชิงก็กลับเดินตัวตรงดั่งคนที่มีสติครบถ้วน สุราเพียงเท่านี้ไม่สารถทำให้เทพาอย่างเขาสิ้นสติได้หรอก
“ท่านอ๋องจะเสด็จที่ใดพะยะค่ะ” เหิงเยว่ องครักข้างกายถามผู้เป็นาย
‘นั่นสิ ข้าจะต้องไปที่ใดกัน’ แม้การร่วมหอคือสิ่งที่เ้าบ่าวเ้าสาวต้องกระทำในวันแต่งงาน แต่ไม่ใช่สำหรับเขา การแต่งงานนี้เพื่อความมั่นคงของราชวงศ์ และเพื่อให้เขาตัดใจจากหนิงเอ๋อ หญิงที่เขารักจนหมดใจ ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็พี่สะใภ้ของเขาแล้ว เื่ราวและหว่างเขาและนางมันจบสิ้นแล้ว ดังสายน้ำที่ไหลไปไม่มีวันหวนกลับ
“ไปห้องตำรา” ลู่ชิงตอบเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้นะพะยะค่ะ หากทำเช่นนี้ วันพรุ่งฮองเฮาต้องส่งคนมาแน่” เหิงเยว่กล่าวทัดทาน ทำเอาผู้เป็นายต้องชะงักฝีเท้าอย่างกระทันหัน ‘นั่นสิ เื่นี้หากจัดการได้ไม่มี เขาต้องมีเื่ปวดหัวตามมาแน่’
“ไปเรือนตะวันตก……….”เขาหยุด ก่อนจะกล่าวเสริม
“ให้พ่อบ้านไปแจ้งอีกสองเรือนที่เหลือ” เป็ที่รู้กันว่าเรือนตะวันตกคือที่พักของมู่เจียอี เขาและเจียอีรู้จักกันมานานนางคงไม่เพิ่มเื่ปวดหัวให้เขาเป็แน่ อีกอย่างแม่ทัพมู่เป็แม่ทัพคนสำคัญของราชสำนัก ในวันสำคัญของบุตรีควรไว้หน้าท่านแม่ทัพบ้าง
“พระชายา ท่านว่าทำไมท่านอ๋องยังไม่มาอีก” อินซูซูกล่าวอย่างร้อนใจ นางแทบทนไม่ไหวที่จะได้รับใช้ท่านอ๋องผู้ที่ขึ้นชื่อว่ารูปงามที่สุดในราชวงศ์ ผิดกับเหม่ยหลินที่นิ่งสงบดั่งสายน้ำ ด้วยนางรู้ดีว่าอย่างไรเสียคืนนี้ท่านอ๋องไม่เสด็จที่เรือนนางแน่ หากคิดถึงประโยชน์ของราชวงศ์เป็หลักบัดนี้นางไร้ซึ่งประโยชน์ หากพูดถึงความรักชายหญิงนี่ยิ่งแล้วใหญ่ สายตาที่เขามองนาง กับที่นางมองเขา มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“เ้าไปพักเถอะ วันนี้ท่านอ๋องไม่มาหรอก” เหม่ยหลินกล่าวพลางถอดผ้าคลุมหน้าตน ยังไม่ทันที่ซูซูจะกล่าวถาม เสียงพ่อบ้านก็ดังขึ้น
“กราบทูลพระชายา ท่านอ๋องให้ข้าน้อยมาแจ้งว่า คืนนี้จะพักที่เรือนตะวันตก ขอพระชายาทรงพักผ่อนไม่ต้องรอขอรับ”
เหม่ยหลินไม่แปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนกล่าวเสียงเรียบ“ข้ารู้แล้ว ขอบใจท่านพ่อบ้าน” แม้จะมองด้านใดมู่เจียอีก็มีความสำคัญกว่านาง ผิดกับหลิวหลันฮวา ที่โกรธเป็ฟืนเป็ไฟที่คนรับเลือกไม่ใช่นาง
เวลานี้คงมีเพียงมู่เจียอีที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของผู้มีชัย
“ท่านอ๋อง ให้หม่อมฉันเตรียมน้ำให้สรงเลยไหมเพคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานของมู่เจียอี ทำให้ลู่ชิงขนลุกอยู่ไม่น้อย เขาไม่คุ้นชินกับน้ำเสียงเช่นนี้ของนาง ในยามปกติแล้วนางมักมีน้ำเสียงแข็งกร้าว แลเด็ดขาด เช่นเดียวกับผู้เป็บิดา
“อืม เตรียมเถอะ” ลู่ชิงตอบเสียงราบเรียบ
“ให้หม่อมฉันช่วยอาบหรือไม่…” เจียอีกล่าวด้วยความเขินอาย ถึงอย่างไรเสียวันนี้คือวันเข้าหอ หากจะมีเื่อย่างว่าก็เป็เื่ปกติ
“ไม่ต้อง” ลู่ชิงตอบเสียงห้วน ด้วยเขารู้ว่านางหมายถึงสิ่งใด ‘เห็นทีต้องพูดกับนางให้ชัดเจน ไม่เช่นนั้นเื่ปวดหัวคงตามมาไม่เว้นวันแน่ ’
คำตอบของท่านอ๋องทำให้ใบหน้าที่แดงราวลูกท้อของเจียอีพลันขาวซีดราวกระดาษในทันควัน แม้นางรู้ว่าท่านอ๋องมีสตรีอื่นในใจ แต่ไม่คิดว่าเขาจะปฏิเสธนางอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้
“เจียอี เ้าคงรู้แล้วว่างานอภิเษกครั้งนี้มีเพื่อเหตุผลใดกัน อย่างไรเสียข้ากับเ้าก็รู้จักกันมานาน ถือว่าเป็สหายก็ย่อมได้ ข้าย่อมให้เกียรติเ้าในฐานะพระชายาของข้า แต่สิ่งที่เ้าหวังมันเป็ไปไม่ได้”
การกล่าวออกมาของลู่ชิงในครั้งนี้ ทำให้นางอับอายเสียยิ่งกว่าการโดนปฏิเสธก่อนหน้า ในเมื่อเขารู้ความในใจของนางั้แ่แรก แต่ก็ยังไม่ถนอมน้ำใจของนาง ช่างไร้หัวใจเสียจริง แต่เอาเถิดอย่างไรเสียตอนนี้นางก็ยังอยู่เหนือผู้อื่น เื่การร่วมหอไม่ว่าอย่างไรสักวันย่อมเกิดขึ้น ท่านอ๋องทนแรงกดดันจากพระมารดาไม่ไหวเป็แน่ ดังนั้นตอนนี้นางทำได้เพียงพยักหน้ารับฟังเขาไปก่อน
“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ จากนี้ไปหม่อมฉันจะไม่สร้างเื่ยุ่งยากให้กับพระองค์ จะวางตนเป็พระชายาที่ดี” เจียอีกล่าวอย่างเชื่อฟัง
“เช่นนั้นก็ดี” อย่างน้อยวันนี้เื่น่าปวดหัวก็จบลง ลู่ชิงถอนหายใจ การสนทนากับสตรีช่างยากเย็นกว่าการนำทัพจับศึกเสียอีก
แม้เขาจะสะสางเื่ต่าง ๆ กับเจียอีได้เเล้ว แต่การมีผู้อื่นนอนร่วมเตียงนั้น ก็ทำให้เขานอนไม่หลับเช่นกัน ได้แน่นอนตาค้างให้พ้นคืนนี้ไปก็เท่านั้น
ทว่าฟ้ายังไม่สว่างดี ซู่ปิง สาวใช้ข้างกายหลันฮวา ก็นำเื่น่าปวดหัวมาให้เขาแต่เช้า
“ท่านอ๋องเพคะ เช้านี้พระชายาหลันฮวาทรงกำชับให้โรงครัวทำเป็ดตุ๋นเหล้านารีแดง จึงกราบทูลพระองค์ร่วมเสวยที่เรือนทิศใต้เพคะ”
“ข้ารู้แล้ว บอกพระชายา อีกครึ่งชั่วยามข้าจะไป” อ๋องลู่กล่าวเสียงเนือย ๆ ‘เห็นทีต้องจัดการให้จบ ๆ เสียที’
เมื่อได้ยินท่านอ๋องตรัสว่าจะเสด็จ ซู่ปิงรีบวิ่งกลับไปบอกผู้เป็นายในทันที โดยไม่ทันจะสังเกตน้ำเสียงของอ๋องลู่ด้วยซ้ำ ไม่ต่างจากลันฮวาที่กระวีกระวาดผลัดหน้าแต่งกายอย่างปราณีตหวังมัดใจท่านอ๋อง
“ท่านอ๋อง เชิญขอรับ” เมื่อได้ยินเสียงบ่าวได้นอก หลันฮวาก็รีบออกไปต้อนรับทันที
“ท่านอ๋อง เชิญประทับก่อนเพคะ” หลันฮวาประดิษฐ์เสียงจนฟังดูประหลาด
‘เมื่อคืนนี้ข้าดื่มหนักไปหรือไม่ ทำไมเสียงพวกนางจึงฟังดูน่าขนลุกเสียจริง’ ลู่ชิงได้แต่แคะหูเพื่อหวังว่าการรับเสียงของเขาจะกลับมาดังเดิม
“วันนี้หม่อมฉันกำชับห้องเครื่อง……….”
“พระชายามีสิ่งหนึ่งที่เ้าต้องรู้” หลันฮวายังพูดไม่จบ ก็โดนขัดจากท่านอ๋องเสียก่อน
“การแต่งงานของเรา เกี่ยวพันธ์ถึงความมั่นคงของราชวงศ์ และการที่ข้าเลือกเ้าก็เพื่ออำนาจทางการค้าที่คหบดีหลิวมีในทางเหนือ แต่อย่างไรเสียข้าก็จะให้เกียรติเ้าในฐานะพระชายาของข้า แต่หากเ้าหวังร่วมหอข้าให้เ้าไม่ได้” ลู่ชิงไม่ชอบการพูดอ้อมไปอ้อมมา เขาชินกับนิสัยทหารพูดให้เด็ดขาดจัดเจนในคราวเดียว แต่เหมือนว่าตอนนี้หลันฮวาจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด เหมือนนางเป็เพียงร่างที่ไร้ิญญาเท่านั้น นางไม่ตอบสนองใดๆ เพียงแต่นั่งแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ลู่ชิงต้องเรียกถึงสามครั้ง สติของนางถึงกลับมา
“กินข้าวเถอะ” อ๋องลู่กล่าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อื้ม! เป็ดตุ๋นนี้รสชาติดีทีเดียว” เขากล่าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ผิดกับหลันฮวาที่ตอนนี้ลิ้นของนางไม่ได้รสชาติใด ๆ เลย ตอนนี้นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตื่นหรือฝันกันแน่~
ในเมื่อเขาพูดกับหลัวฮวาอย่างแจ่มแจ้งแล้ว คราวนี้เขาต้องไปยังเรือนตะวันออกสักครั้ง อย่างไรเสียนางและครอบครัวก็เคยช่วยชีวิตเขาไว้ การพูดให้ชัดเจนจะดีกับนางมากกว่า อย่างไรเสียชีวิตในจวนอ๋องนี้ก็ไม่เหมาะกับนาง
“ไปแจ้งพระชายาเหม่ยลิน เราจะไปดื่มชาที่เรือนตะวันออก”
404
