“ข้าไม่เป็ไรขอบคุณท่านมากที่ช่วยประคองข้าไว้”
เสียนอี้หลงรีบพยุงตัวนางลุกขึ้น
“หากไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว”เขาพูดขึ้นอย่างโล่งอก
นางยิ้มให้กับเขาด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน
“อี้หลงเหตุใดเ้าจึงไม่รอข้าเล่า”หวงลี่เฟยที่รีบเดินตามมาพูดขึ้นด้วยความหงุดพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงงามที่กำลังจ้องมองเสียนอี้หลงอย่างไม่ละสายตา
“อ้าว ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็คุณหนูหลี่จางเอ๋อเองหรอกหรือเนี๊ยะ”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน
นางรีบหันไปมองหน้าของหวงลี่เฟยอย่างไม่พอใจ
“ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็คุณชายบ้ากามเองหรอกหรือเฮอะช่างโชคร้ายของข้านักที่ได้มาเจอท่าน”
“แต่สำหรับข้านับว่าเป็โชคดียิ่งนักที่ได้พบเจอสาวงามเช่นคุณหนูหลี่”
นางรีบเบ้ปากใส่หวงลี่เฟยก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเสียนอี้หลง
“ลี่เฟยเหตุใดเ้าจึงได้เสียมารยาทเช่นนั้น ข้าว่าเรารีบไปกันเถอะข้าอยากรีบๆเดินจะได้รีบกลับ”เสียนอี้หลงพูดขึ้นก่อนจะหันไปยิ้มให้กับหลี่จางเอ๋อ
“แม่นางข้าต้องขอโทษเ้าอีกครั้งที่สหายของข้าเสียมารยาทกับเ้า ข้าต้องขอตัวก่อน”เขาพูดพร้อมกับรีบดึงแขนหวงลี่เฟยให้รีบตามเขาไป
หลี่จางเอ๋อมองตามเสียนอี้หลงอย่างเสียดาย
“ม่วยหลันเ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายผู้นั้นเป็ใครกัน”นางรีบหันกลับไปถามสาวใช้ที่ติดตามนางในทันที
“คุณหนูหมายถึงคุณชายหวงลี่เฟยหรือเ้าค่ะ”
“เ้าจะบ้างั้นหรือใครจะอยากรู้จักชายบ้ากามผู้นั้นกันข้าหมายถึงคุณชายรูปงามนั่นต่างหาก”
“เอ่อคุณชายเสียนอี้หลงงั้นหรือเ้าคะ”
“ที่แท้คุณชายผู้นั้นก็เป็คุณชายตระกูลเสียนงั้นหรือ มิน่าจึงได้ดูสุภาพอ่อนโยนยิ่งนัก”นางพูดขึ้นนัยต์ตาเปี่ยมล้นไปด้วยความชื่นชม
“แต่ข้าน้อยได้ยินมาว่าคุณชายเสียนเพิ่งเข้าพิธีมงคลไปนะเ้าคะ”
หลี่จางเอ๋อเมื่อได้ยินเช่นนั้นจากใบหน้าที่มีความสุขก็พลันเปลี่ยนเป็หงุดหงิดในทันที
“หญิงผู้นั้นเป็บุตรสาวของตระกูลใดกัน”นางถามขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ข้าน้อยได้ยินมาว่าเป็หญิงสาวที่ท่านเศรษฐีเสียนหามาให้หากจำไม่ผิดน่าจะเป็หญิงสาวบ้านนอกเ้าค่ะ”
นางแสยะยิ้มออกมาอย่างดูถูก
“เหอะ หญิงบ้านนอกเช่นนั้นหรือเหตุใดเศรษฐีเสียนจึงได้ตาต่ำให้บุตรชายเพียงคนเดียวแต่งงานกับหญิงต่ำต้อยเช่นนั้นกันหากเป็เช่นที่เ้าว่าจริงการที่ข้าจะแย่งคุณชายเสียนมาเป็ของข้าก็คงไม่ใช่เื่ยากสินะ”นางพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มเยาะออกมาอย่างพอใจ
ด้านเสียนอี้หลงกับหวงลี่เฟย
“อี้หลงเ้าจะรีบดึงข้ามาทำไมกันข้ายังเกี้ยวคุณหนูหลี่อยู่ไม่เห็นหรอกหรือ”
“ลี่เฟยหากเ้าทำเช่นนั้นอีกข้าจะไม่มาเดินเที่ยวเล่นกับเ้าอีก เ้าไม่รู้หรอกหรือว่าทำเช่นนั้นเป็การเสียมารยาท”
“ก็ข้ามันคนถ่อยไม่ใช่คุณชายเช่นเ้านี่แต่ช่างเถอะ ว่าแต่ทางด้านโน้นมีร้านขายปิ่นปักผมเ้าลองไปดูดีหรือไม่”
“เหตุใดข้าต้องไปดูปิ่นปักผมด้วยเล่า”
“ก็ซื้อไปฝากฮูหยินของเ้ายังไงเล่า”
เสียนอี้หลงมองดูร้านปิ่นปักผมก่อนจะเบือนหน้าหนี
“เหตุใดข้าต้องซื้อให้นางกัน ไปเถอะข้าอยากเดินไปดูป้ายหยกชิ้นใหม่”เขาพูดขึ้นก่อนจะเดินนำหน้าหวงลี่เฟยไป
หวงลี่เฟยได้แต่ทำหน้าเจื่อนก่อนจะเดินตามเสียนอี้หลงไป
เวลาผ่านไป….ทั้งคู่ต่างพากันเดินเที่ยวชมงานเทศกาลจนเหนื่อยล้า
“อี้หลงข้าว่าเรากลับกันเถอะข้าชักปวดเมื่อยขาเต็มทนอีกทั้งคนก็เริ่มเยอะเบียดเสียด”
“อื้ม ถ้าเช่นนั้นเ้าไปรอข้าที่รถม้าก่อนเถอะเดี๋ยวข้าทำธุระครู่เดียว”
“เอางั้นก็ได้”หวงลี่เฟยพูดขึ้นก่อนจะรีบเดินลัดเลาะเพื่อไปขึ้นรถม้าที่จอกรออยู่หน้าประตูงาน
เสียนอี้หลงมองตามหวงลี่เฟยไปเมื่อเห็นว่าเขาเดินไปจนไกลลับตาจึงได้รีบเดินเข้าไปในร้านขายปิ่นปักผมในทันที
47K
