ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ณ อาเรีย

เมื่อยามราตรีมาถึง ถนนสายบาร์อาเรียก็เต็มไปด้วยความคึกคัก มีเหล่าสาวสวยที่ต่างยืนรอคอยลากลูกค้าเข้าไปในร้านของตน นอกจากนี้ก็ยังมีผู้ชายที่พากันมาหาความสุขใส่ตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ยิ่งดึกเท่าไรคนก็ยิ่งหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น สถานที่แห่งนี้มีผู้คนอยู่มากมายแลละหลากหลายปะปนกันไปทั้งคนเลวทั้งคนดี ทั้งผู้มีอำนาจและอิทธิพล และนั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ว่าเพราะอะไรถึงไม่มีตำรวจมาลาดตระเวนในถนนสายนี้

เฉินอันหลานนั่งจ้องมองบาร์แห่งนั้นอยู่ภายในรถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามกับบาร์มากว่าชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นว่าหลินฉ่าวเจ๋อจะปรากฏตัวแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับถูกคนจำนวนมากทั้งชายและหญิงเข้ามาเคาะกระจกชวนคุยอีกด้วย เป็นปกติที่คนส่วนใหญ่จะพุ่งความสนใจมาที่รถหรู แต่เฉินอันหลานไม่ได้ใส่ใจคนจำพวกนั้น เขายังคงนั่งรอคอยเป้าหมายอยู่ภายในรถ

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

เสียงเคาะหน้าต่างรถดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เฉินอันหลานละสายตาจาก ฝั่งตรงข้าม กลับมามองคนที่เคาะหน้าต่างรถอย่างหมดความอดทน ทว่าวินาทีต่อจากนั้น ก็ปะทะเข้ากับสายตากรุ้มกริ่มของลู่ฮหวาย เฉินอันหลานตกใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะพบกับอีกฝ่ายในที่แห่งนี้

ลู่ฮหวายเคาะหน้าต่างอีกครั้ง

เฉินอันหลานขมวดคิ้ว พลางเลื่อนกระจกลง

“บังเอิญจังเลยนะครับคุณเฉิน เราได้พบกันอีกแล้ว” ลู่ฮหวายค้ำกระจก เพื่อยื่นหน้าเข้ามาทักทายเฉินอันหลาน

“ครับ บังเอิญ” เฉินอันหลานปรายตามองไปทางลู่ฮหวาย “ทักทายเสร็จแล้ว คุณหมอลู่จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ”

ลู่ฮหวายยิ้ม เขายังคงค้ำกระจกไม่ไปไหน

“คุณเฉินนี่พูดตรงดีนะครับ”

เฉินอันหลานปรายตามองคนที่ยังคงดื้อด้านชวนคุย ก่อนจะหันหน้าไปมองถนนฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นว่าหลินฉ่าวเจ๋อยังไม่ปรากฏตัวจึงได้ละสายตากลับมามองลู่ฮหวายอีกครั้งแล้วล้วงไปหยิบบัตรตำรวจยื่นไปตรงหน้าของเขา

“ผมกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ ตอนนี้ไม่ว่างคุยด้วย”

‘ความหมายก็คือ กรุณาอย่าเกะกะ’

ลู่ฮหวายไม่โกรธ อีกทั้งยังถือวิสาสะเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้างใน

เฉินอันหลานขมวดคิ้ว โดยไม่พูดอะไร

“ตอนที่ผมเป็นเด็กผมเองก็เคยอยากเป็นตำรวจนะครับ จับคนชั่วมาลงโทษส่งเสริมคนดี แต่เพราะเหตุผลของครอบครัวจึงไม่ได้เลือกเข้าเรียนโรงเรียนตำรวจ” ลู่ฮหวายเล่าถึงความฝันวัยเด็กพร้อมกับหันหน้าไปมองเฉินอันหลาน “แต่ผมก็สามารถรักษาหัวใจอันบริสุทธิ์ของเด็กคนหนึ่งได้ ถ้าคุณเฉิน…อืม... น่าจะต้องเรียกว่า คุณตำรวจเฉิน ถ้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วย รีบบอกได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

เฉินอันหลานหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองถนนฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้สนใจเขา

“รอใครเหรอครับ?”

“คุณหมอลู่ครับ ถ้าอยากหาคนคุยก็เชิญเดินไปบาร์ฝั่งตรงข้าม กรุณาอย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของผม”

“ผมนัดเพื่อนคนหนึ่งที่นี่ เขาคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มากเลยนะครับ ถ้าพูดชื่อต้องมีคนรู้จักแน่นอน ถ้าคุณตำรวจเฉินต้องการให้เขาช่วยก็บอกผมได้เลยนะครับ หรือจะให้เขาไปหาคุณก็ได้นะครับ?”

เฉินอันหลานชำเลืองมองคนที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่พูดอะไร

การโดนเมินหลายครั้งไม่ได้ทำลู่ฮหวายนึกโกรธ ถึงแม้ว่าเฉินอันหลานจะไม่ยอมพูดกับเขา แต่เขาก็ยังคงนั่งอยู่ในรถ มองไปทางถนนฝั่งตรงข้ามพร้อมกับอีกฝ่าย

เวลาล่วงเลยไปหลายสิบนาที ในที่สุดก็มีรถคันหนึ่งมาจอดลง ณ อีกฟากถนน ผู้ชายใส่ชุดสูทคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ชายคนนั้นยืนจัดเสื้อสูทให้เข้าที่อยู่ข้างทางก่อนจะเดินเข้าไปในบาร์อาเรีย พร้อมกับบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งที่ตามหลังเขาไป

เฉินอันหลานหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูคนคนนั้น ถึงแม้ว่าจะเห็นแค่เพียงใบหน้าด้านข้าง แต่ก็เห็นชัดว่าคนคนนี้มีความคล้ายคลึงกับคนในรูปภาพมากทีเดียว นี่น่าจะเป็นหลินฉ่าวเจ๋อไม่ผิดตัวแน่

“ดูอะไรเหรอครับ?”

เสียงของลู่ฮหวายดังขึ้นชิดใบหน้าเฉินอันหลาน

สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มเคร่งขรึมลงทันที สายตาชำเลืองมองลู่ฮหวายครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจเขาอีก เฉินอันหลานล้วงไปหยิบบัตรเจ้าหน้าที่ตำรวจและปืนพกทั้งหมดวางไว้ในรถ จากนั้นก็เปิดประตูแล้วลงจากรถไป

ลู่ฮหวายรีบตามไปทันที

“คุณตำรวจ...” เมื่อถูกสายตาของเฉินอันหลานจ้องเขม็งมา ลู่ฮหวายก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกทันที “คุณเฉิน คนที่คุณรอมาถึงแล้วเหรอครับ?”

“นายจะถามอะไรเยอะแยะ?”

“คุณเฉินอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่อยากจะช่วยเท่านั้น”

“ไม่ต้อง!”

เฉินอันหลานปฏิเสธความหวังดีที่ไม่จำเป็นก่อนจะก้าวเท้าออกเดินไปยังถนนฝั่งตรงข้าม

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ของลู่ฮหวายก็ดังขึ้น ลู่ฮหวายถือโอกาสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ และตั้งใจเรียกปลายสายด้วยเสียงดัง

“ฉ่าวเจ๋อ?”

เท้าที่ก้าวออกไปของเฉินอันหลานหยุดชะงักลงทันทีที่ได้ยิน และหยุดอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

เมื่อลู่ฮหวายเห็นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาคุยโทรศัพท์ต่อ

“ฉ่าวเจ๋อ นายถึงแล้วเหรอ ฉัน? ฉันถึงนานแล้ว ห้องวีไอพีหกศูนย์ห้า? อ๋อได้ ฉันจะไปหานายเดี๋ยวนี้แหละ”

เมื่อพูดจบ ลู่ฮหวายก็ปรายตามองอีกคนที่กำลังมองมาด้วยแววตาสนใจอย่างปิดไม่มิด

“นายรู้จักหลินฉ่าวเจ๋อด้วยเหรอ?”

“ใช่ครับ เขาเป็นเพื่อนที่ผมบอกคุณเมื่อสักครู่คนนั้น... ทำไมเหรอครับ คุณเฉินรู้จักฉ่าวเจ๋อด้วยเหรอครับ?”

เฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เมื่อกี้นายบอกว่าอยากจะช่วยฉันใช่ไหม?”

ลู่ฮหวายพยักหน้า ก่อนจะยิ้มแล้วตอบกลับ

“แน่นอน แค่ได้ช่วยคุณเฉิน ผมก็ดีใจมากแล้วครับ”

“ก็ได้ ฉันอยากเจอหลินฉ่าวเจ๋อ”

“ไม่มีปัญหา ไปด้วยกันเลยก็ได้ครับ”

ลู่ฮหวายพูดพร้อมกับเตรียมจะเดินเข้าไป

แต่เฉินอันหลานยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“นายไม่ถามเหรอว่าฉันมาหาเพื่อนนายทำไม?”

เท้าที่ก้าวออกไปของลู่ฮหวายหยุดชะงักลงทันที จากนั้นก็หันกลับไปมอง เฉินอันหลาน ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยับขาแว่นตาเล็กน้อย แล้วไขข้อสงสัยของ อีกฝ่าย

“คุณเฉินมาหาฉ่าวเจ๋อตัวคนเดียว แถมไม่เอาบัตรตำรวจหรือพกปืนเข้าไปด้วย ย่อมหมายความว่าคุณเฉินมีเรื่องอยากจะสอบถามฉ่าวเจ๋อแน่ ๆ”

เฉินอันหลานจ้องมองลู่ฮหวายอยู่หลายวินาที โดยไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็เดินผ่านหน้าเขาตรงไปยังถนนฝั่งตรงข้ามทันที

ลู่ฮหวายยิ้ม และรีบเดินตามไป

เนื่องจากปล่อยให้ลู่ฮหวายเป็นคนนำทาง เฉินอันหลานจึงได้เข้าไปในบาร์อาเรียอย่างราบรื่น หลังจากที่ขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นหกแล้วพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูห้องวีไอพีหกศูนย์ห้า บอดี้การ์ดที่สวมใส่ชุดดำสองคนหน้าประตูค้นตัวของพวกเขาทั้งสองคน เฉินอันหลานรู้อยู่แล้วว่าต้องมีการตรวจค้นลักษณะนี้ ดังนั้นก่อนลงจากรถจึงได้นำบัตรประจำตัวตำรวจและปืนทิ้งไว้ในรถ เมื่อบอดี้การ์ดค้นแล้วไม่พบอะไร พวกเขาจึงผลักประตูเปิดให้กับทั้งสองคนเข้าไป

“อาฮหวาย” หลินฉ่าวเจ๋อยืนขึ้นต้อนรับ

ลู่ฮหวายเดินเข้าไปกอดหลินฉ่าวเจ๋อ จากนั้นก็ยกกำปั้นชกลงไปบนไหล่ของเพื่อนเบา ๆ

“เป็นยังไงบ้าง? สบายดีใช่ไหม”

“ก็พอได้” หลินฉ่าวเจ๋อยิ้ม ก่อนจะสังเกตเห็นว่าลู่ฮหวายนั้นพาใครอีกคนมาด้วย “คนนี้คือ?”

“คนนี้คือ...”

“เฉินอันหลานครับ”

เฉินอันหลานเดินเข้าไปส่งมือให้กับหลินฉ่าวเจ๋อ

หลินฉ่าวเจ๋อตกใจเล็กน้อย ผินหน้าไปมองลู่ฮหวาย ก่อนจะยื่นมือออกไป จับมือกับอีกฝ่าย

“หลินฉ่าวเจ๋อครับ”

หลังจากที่ทำการแนะนำตัวกันคร่าว ๆ แล้วทั้งหมดก็พากันนั่งลง หลินฉ่าวเจ๋อ และลู่ฮหวายนั่งสนทนากันเป็นเวลานานมาก ขณะที่เฉินอันหลานนั่งดื่มเหล้าอยู่อีกด้าน โดยไม่ได้รีบร้อนถามไถ่เรื่องที่อยากรู้ ได้แต่ฟังพวกเขาสองคนคุยกัน

ในขณะที่กำลังคุยถึงความหลังกับเพื่อนเก่า ลู่ฮหวายก็ลอบสังเกตอากัปกิริยาของเฉินอันหลานไปด้วย หลินฉ่าวเจ๋อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกัน หลังจากพูดคุยไปแล้วสักพักพวกเขาทั้งสองก็หันความสนใจมาทางเฉินอันหลาน “คุณเฉินเป็นคนจากตระกูลเฉินเหรอครับ?”

เฉินอันหลานแกว่งแก้วเหล้าที่อยู่ในมือไปมา หลังจากที่วางลงแล้วก็หันไปตอบหลินฉ่าวเจ๋อ

“เถ้าแก่หลินมีความรู้รอบตัวจริง ๆ นะครับ แค่นี้ก็เดาสถานะของผมออกแล้ว”

หลินฉ่าวเจ๋อยิ้ม

“ไม่ได้มีความรู้รอบตัวหรอกครับ ผมเองก็เคยได้ยินเถ้าแก่เหอพูดถึงคุณ ผมจำได้ นึกไม่ถึงว่าวันนี้ผมจะมีโอกาสได้เจอกับคุณเฉินนะครับ”

“เถ้าแก่เหอพูดอะไรบ้างล่ะครับ?”

“ก็ไม่มีอะไรมาก พูดกันเรื่องทั่วไป”

เมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกันได้ ลู่ฮหวายก็ช่วยพูดขึ้นแทนเฉินอันหลาน

“ฉ่าวเจ๋อ จริง ๆ แล้วที่อันหลานมากับฉันในวันนี้ ก็เพราะมีเรื่องอยากจะคุยกับนาย”

หลินฉ่าวเจ๋อได้ยินแล้วเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแต่อย่างใด เพียงแค่หัวเราะเล็กน้อย จากนั้นเขาก็วางแก้วเหล้าที่อยู่ในมือลง

“จริงเหรอ ในเมื่อคุณเฉินมีคำถาม ก็เชิญถามมาได้เลยครับ”

เฉินอันหลานมองไปทางลู่ฮหวาย จากนั้นก็ละสายตากลับมามองหลินฉ่าวเจ๋อ ก่อนจะพูดออกไปอย่างตรงประเด็นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ผมได้ยินมาว่าเถ้าแก่หลินมีธุรกิจอยู่ในตลาดมืด ดังนั้นผมจึงอยากมาถามซื้อสินค้าบางอย่างจากคุณ”

“คุณเฉินเชิญพูดได้เลย”

“คุณหมอลู่ ตอนที่เดินเข้ามาเมื่อครู่บอกว่าอยากเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอครับ?”

เฉินอันหลานผินหน้าไปพูดกับลู่ฮหวาย

ลู่ฮหวายนึกฉงนเล็กน้อย แต่ก็พอเข้าใจความหมายแฝงของเฉินอันหลาน คุณหมอหนุ่มยกยิ้มพร้อมกับลุกขึ้น เอ่ยขอตัวกับหลินฉ่าวเจ๋อเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“คุณไม่ได้เป็นเพื่อนกับอาฮหวายใช่ไหม?” เมื่อลู่ฮหวายเดินออกไป หลินฉ่าวเจ๋อ ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น

เฉินอันหลานจึงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เขาเป็นเพื่อนกับคุณหมอประจำตัวของเพื่อนผมครับ เราเคยเจอกันหลายครั้ง”

“แบบนี้นี่เอง ตอนนี้อาฮหวายก็ออกไปแล้ว คุณเฉินบอกมาได้เลยครับว่าอยากจะซื้ออะไร?”

“เซรุ่มครับ”

“ต้องบอกก่อนนะครับว่าเซรุ่มในท้องตลาดมีเยอะมาก แต่ไม่ทราบว่าคุณเฉินอยากได้เซรุ่มแบบไหนครับ”

“เซรุ่มแก้ยาระงับฮีท”

คำตอบที่ได้ทำเอามือที่กำลังรินเหล้าใส่แก้วของหลินฉ่าวเจ๋อชะงักงันลงในทันใด หลังจากหยุดค้างไปเล็กน้อยเขาก็คีบน้ำแข็งใส่แก้วเหล้าต่อ ก่อนจะปรายตามองไปทางเฉินอันหลาน

“ไม่ว่าจะเป็นยาระงับฮีทหรือว่าเซรุ่ม ของทั้งสองอย่างนี้ต่างก็เป็นสิ่งที่รัฐบาลออกกฎหมายสั่งห้ามนำออกจำหน่ายทั้งสิ้น คุณเฉินแน่ใจแล้วใช่ไหมครับ?”

“ถ้าไม่แน่ใจ ผมก็คงไม่มาสั่งซื้อของกับเถ้าแก่หลินหรอกครับ” เฉินอันหลานตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลินฉ่าวเจ๋อเลิกคิ้วสูง มือยกเหล้าขึ้นดื่ม หลังจากที่เงียบอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็ยิ้มออกมา

“น่าสนใจดีนะครับ แต่ต้องขอโทษด้วย ของชิ้นนี้ไม่ได้อยู่ในมือของผม ดังนั้นเกรงว่าวันนี้คุณเฉินจะมาเสียเที่ยวแล้ว”

เมื่อเฉินอันหลานได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย

“พ่อค้าคนดังอย่างเถ้าแก่หลินก็ไม่มีของเหรอครับ?”

“ข่าวลือมันหนาหูเกินไป ไม่เป็นผลดีต่อการทำธุรกิจในตลาดมืด ผมไม่กล้าเอาเผือกร้อนแบบนั้นไว้ในมือตัวเองหรอกครับ”

“เมื่อกี้เถ้าแก่หลินบอกว่าของไม่ได้อยู่ในมือของเถ้าแก่ ถ้างั้น..?”

หลินฉ่าวเจ๋อปรายตามองไปทางเฉินอันหลาน

“คุณเฉินเป็นคนฉลาด คุยกับคนฉลาดคงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ใช่ครับ...ผมรู้ว่าใครมีเซรุ่ม”

“เถ้าแก่หลินชี้แนะผมสักนิดได้ไหมครับ?”

“แน่นอน” หลินฉ่าวเจ๋อยิ้ม “เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวผมเอาที่อยู่ให้คุณดีกว่า คุณไปหาเขาเองดีไหม?”

“ก็ได้ครับ งั้นก็รบกวนเถ้าแก่หลินด้วย”

“เรื่องเล็กน้อยครับ”

หลินฉ่าวเจ๋อกวักมือเรียกบอดี้การ์ดคนหนึ่งเข้ามา ก่อนจะกระซิบข้างหูของอีกฝ่าย จากนั้นบอดี้การ์ดคนนั้นก็เดินออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับกระดาษและปากกาด้ามหนึ่ง หลินฉ่าวเจ๋อเขียนที่อยู่ยื่นให้กับเฉินอันหลาน

เฉินอันหลานรับมาดูแล้วก็รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

“คุณเฉินไปตามที่อยู่นี้นะครับ เขายังอยู่ในประเทศ คุณเฉินไปหาเขาได้”

“ขอบคุณเถ้าแก่หลินมากครับ”

“อย่าเกรงใจเลยครับ”

“ผมไม่รบกวนเวลาของเถ้าแก่หลินและคุณหมอลู่แล้ว ขอตัวก่อน”

“คุณเฉินไม่รอให้อาฮหวายกลับมาก่อนเหรอครับ?”

“เรื่องนั้น ผมรบกวนเถ้าแก่หลินบอกลาคุณหมอลู่ให้ผมด้วย”

เฉินอันหลานไม่ได้อยู่ในห้องวีไอพีต่ออีก เขารับกระดาษจดที่อยู่จากหลินฉ่าวเจ๋อแล้วออกจากอาเรียไปทันที ขืนอยู่นานอาจจะหลีกเลี่ยงการพบเจอเหอเหวยปังได้ยาก และถ้าถึงตอนนั้นเขาคิดจะออกไปโดยที่ร่างกายยังสมบูรณ์ก็คงจะแทบเป็นไปไม่ได้

หลังจากที่เฉินอันหลานออกไปได้ไม่นาน ลู่ฮหวายก็เดินกลับเข้ามา

“นายไปเข้าห้องน้ำนานเหมือนกันนะ”

“ฉันก็จะได้ให้เวลาพวกนายสองคนคุยกันไง เป็นไง คุยจบแล้วเหรอ?”

“จบแล้ว มานี่สิ นั่งดื่มกันต่อ”

ลู่ฮหวายยิ้ม แล้วเดินมานั่งลงดื่มเหล้าข้างสหาย

หลินฉ่าวเจ๋อรินเหล้าให้กับลู่ฮหวายพลางถาม

“นายรู้จักคนตระกูลเฉินไม่ใช่เหรอ ทำไมเมื่อกี้เขาถึงได้บอกว่าเคยเจอกับนายที่โรงพยาบาล?”

“ไม่เจอกันนานมากแล้ว เขาจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ”

“ชอบเขาตอนไหน?”

“ตอนเปิดเป้ากางเกง”

“รักในวัยเด็ก...ไม่เลว” หลินฉ่าวเจ๋อพูดพร้อมยักไหล่

“หยุดพูดเรื่องฉันได้แล้ว นายล่ะ กลับมาจากอเมริกานานขนาดนี้ ก็ไม่โทรมาหาฉันเลยนะ ครั้งนี้ถ้าฉันไม่มาติดต่อไปหานายเอง นายคงจะลืมฉันไปแล้วล่ะสิ”

หลินฉ่าวเจ๋อยิ้ม เขาทำโทษตัวเองด้วยการดื่มรวดเดียวหมดสามแก้ว

***แจ้งข่าว Ebook #ยอดสายลับโอเมก้า***

E-book #ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 4 พร้อมวางขาย วันที่ 17/12/2565 เวลา 00.00 หรือเที่ยงคืนนี้ค่ะ

นักอ่านที่กำลังรออยู่เตรียมจับจองเป็นเจ้าของได้เลยจ้า

--- จิ้มซื้อ Ebook ได้ที่ >> Pinto ebook, ธัญวลัย, MEB ebook ฯลฯ ---