พิชิตสวรรค์สะท้านฟ้า

บทที่ 26 เข้าสู่แดนมรณะ วายุแห่งมัชจุราช

        ตระกูลมู่หรงมีสมาชิกทั้งหมดสิบห้าคน รวมถึงมู่หรงเหวินซีด้วย พวกเขามาที่นี่ก็เพราะคำพูดของผู้ลี้ลับแห่งเต๋า จึงอยากลองเสี่ยงโชคในแดนมรณะ

        เฉินชิงหยวน ได้ทำข้อตกลงกับตระกูลมู่หรงและก้าวลงจากเรือบิน และเพราะตอนนี้ใส่กำไลหยกอยู่ การบำเพ็ญของเฉินชิงหยวนจึงไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมา

        ต่อให้สืบสวนโดยผู้บำเพ็ญแห่งตระกูลมู่หรง ก็ไม่อาจมองทะลุความลับของเฉินชิงหยวนได้ ด้วยเหตุนี้พวกเขายิ่งเชื่อมั่นในฝีมือของผู้เยียวยา ที่แม้แต่เฉินชิงหยวนผู้ที่รากฐานวิญญาณถูกทำลายก็ยังรักษาได้ ความสามารถสูงส่งและลึกลับยิ่งนัก

        “หมอกแดงจางหายแล้ว ไปกันเถอะ” มู่หรงเหวินซี เป็นหนึ่งในผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลมู่หรง ปัจจุบันมีระดับการบำเพ็ญอยู่ที่ขอบเขตวิญญาณจุติ ขั้นปลาย

        ร้อยปีก่อน เฉินชิงหยวนเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณจุติขั้นปลายเช่นกัน เขาสามารถบดขยี้คนรุ่นเดียวกัน มีชื่อเสียงไม่น้อยในทวีปเป่ยหวงอันกว้างใหญ่ ตอนนี้ แม้แต่ผู้ท่ีเคยพ่ายแพ้ในอดีตก็ยังเหนือกว่าเฉินชิงหยวน

        อย่างไรก็ตาม ด้วยรากฐานที่แข็งแกร่งของเฉินชิงหยวนในตอนนี้ ไม่นานก็จะกลับขึ้นสู่จุดสูงสุดของคนรุ่นได้อีกครั้ง 

        “ตามพวกข้ามาใกล้ ๆ สิ” เหล่าผู้อาวุโสหันมามองที่เฉินชิงหยวน แล้วเอ่ยเตือน

        หลังจากนั้น ทุกคนก็รีบเดินเข้าไปในแดนมรณะ ไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป ตามประสบการณ์ที่สรุปโดยผู้บำเพ็ญที่เคยเข้าไปในแดนมรณะ สามชั่วโมงหลังจากหมอกแดงจางหาย จะเป็นช่วงเวลาที่ปลอดภัยที่สุด หากไม่ออกมาภายในสามชั่วโมง ก็มีแปดในสิบที่จะถูกทิ้งไว้ในแดนมรณะตลอดไป

        “แม่นางมู่หรง ท่านช่วยพาข้าไปด้วยเถิด หากข้าหลงทางไป คงไม่ดีแน่เลย”

        ด้วยขอบเขตวิญญาณพิศวงของเฉินชิงหยวน หากเดินด้วยเท้า ก็ไม่อาจตามคนของตระกูลมู่ทัน

        ในการเดินทางครั้งนี้ แม้แต่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดของตระกูลมู่หรง ก็ยังเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตจินตัน ส่วนผู้นำทีมนั้นเป็นผู้อาวุโสที่ทรงเกียรติ มีการบำเพ็ญถึงขอบเขตเทวะผกผัน

        “จับไว้ให้ดี”

        ด้วยเหตุที่เฉินชิงหยวนรู้ที่อยู่ของผู้เยียวยา มู่หรงเหวินซีจึงจำใจตอบตกลง โยนผ้าสีอ่อนผืนหนึ่งออกไป

        ผ้าที่ปลิวมา มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมาด้วย เฉินชิงหยวนจับผ้าสีอ่อนไว้แน่น ส่วนปลายอีกด้านนั้น มู่หรงเหวินซีก็กำไว้แน่นเช่นกัน

        ฟิ้ว!!

        ต่างฝ่ายต่างก็ออกเดินทาง เข้าสู่ผืนแผ่นดินสีแดงดุจทาด้วยเลือดที่ยาวไกลสุดลูกหูลูกตา ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผืนแผ่นดินข้างหน้าก็ยิ่งกลายเป็นสีแดงเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ในห้วงฟ้าและแผ่นดินก่อให้เกิดความอึดอัดอย่างน่าประหลาด

        ภูเขา แม่น้ำ ก้อนหิน ทุ่งนา ทะเล ล้วนเป็นสีเลือด

        ระหว่างทาง เฉินชิงหยวนและคนอื่น ๆ ได้เห็นโครงกระดูกขาวซีดน่าขนลุก คาดว่าคงเป็นของผู้ที่เคยเข้ามาในแดนมรณะก่อนหน้านี้

        “กระจกฉางคง”

        ผู้นำของตระกูลมู่หรง เป็นชายชราผู้หนึ่งมีนามว่ามู่หรงผิง เขาสังเกตเห็นกระจกแตกชิ้นหนึ่งที่ปักอยู่ในซอกหิน จึงจำได้ว่ามันมาจากไหน

        “ท่านผู้ทรงเกียรติฉางคงนั้นได้หายตัวไปกว่าพันปี ที่แท้ก็มาจบชีวิตอยู่ในนี้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ !” มู่หรงผิงถอนหายใจเบา ๆ ทุกคนได้ยินคำพูดนี้แล้ว ในใจก็สั่นสะท้านเล็กน้อย

สำหรับท่านผู้ทรงเกียรตินั้น ส่วนมากจะใช้เรียกผู้บำเพ็ญที่มีขอบเขตสูง ๆ อาจเป็นผู้ที่อยู่ในขอบเขตหลุดพ้นระดับเก้า หรือสูงกว่า และแน่นอนว่าท่านผู้ทรงเกียรติฉางคงผู้นี้ย่อมมิใช่ผู้บำเพ็ญธรรมดาทั่วไป

        “ถึงแม้กระจกฉางคงจะแตกแล้ว แต่ก็ยังมีคุณค่าทางความทรงจำอยู่มาก เก็บไว้เถอะ!” มู่หรงผิงเก็บกระจกฉางคงที่แตกสลายใส่ไว้ในอก โค้งคำนับเบาๆ เพื่อแสดงความเคารพต่อท่านผู้ทรงเกียรติฉางคง

        หลังจากนั้น ทุกคนก็เดินทางต่อ

        ตามคำของผู้ลี้ลับแห่งเต๋า ภายในแดนมรณะอาจจะกำเนิดสมบัติล้ำค่าที่ทำให้โลกตะลึง แต่ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาของผู้ที่ได้พบ

        ตามความคิดของผู้บำเพ็ญธรรมดาทั่วไป ยิ่งเข้าไปในแดนมรณะลึกเท่าไหร่ โอกาสที่จะพบสมบัติล้ำค่าก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

        “ด้านหน้าเหมือนจะเป็นคนของสำนักหวังป๋อและแดนศักดิ์สิทธิ์อวี้เฉิง ดูเหมือนจะต่อสู้กันแล้ว”

        หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป ทุกคนพบว่ามีคนสองกลุ่มคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ต่อสู้จนทำให้พื้นที่โดยรอบกว่าหมื่นลี้ยุบตัวลง ฆ่าฟันกันอย่างโหดเหี้ยม ราวกับว่าจิตสังหารกำลังจะแข็งตัวเป็นของแข็ง อุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ บนพื้นดินเหมือนมีน้ำแข็งเกาะ

        “เหมือนจะเป็นเพราะสมบัติแห่งเต๋าชิ้นหนึ่ง”

        มองจากที่ไกล ๆ ตรงกลางของสองกลุ่มมีสมบัติแห่งเต๋าชิ้นหนึ่ง ดูมีค่ามิน้อย

        “อ้อมไปทางอื่น อย่าไปยุ่งกับพวกเขา” มู่หรงผิงไม่อยากเกิดปัญหาเพิ่มเติม เฉินชิงหยวนยังคงเงียบและติดตามตระกูลมู่หรงไปข้างหน้า

        ด้วยการปกป้องของตระกูลมู่หรง เฉินชิงหยวนไม่พบปัญหาใด ๆ ระหว่างทาง ไม่นานมานี้ มีหลายฝ่ายเห็นว่าตระกูลมู่หรงได้กระจกฉางคงมา พวกเขาไม่กล้าเข้ามาแย่งชิง และหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

        ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว ทุกคนยังคงไม่พบร่องรอยใด ๆ เกี่ยวกับสมบัติล้ำค่าที่ตามหา

        “หากยังหาไม่พบ พวกเราคงต้องออกไปก่อนชั่วคราว รอจนกว่าหมอกแดงจะจางหายไป ค่อยกลับมาค้นหาอีกครั้ง” มีคนเสนอ

        “ลองหาดูอีกสักหน่อยเถอะ!”

        มู่หรงผิงมองไปรอบ ๆ เพียงชั่วอึดใจ ท้องฟ้าและแผ่นดินก็พลันเต็มไปด้วยหมอกสีแดงเข้ม ยากที่จะมองเห็นทาง

        ด้านหลังของกลุ่มคน เฉินชิงหยวนพบว่ากำไลหยกของเขาสั่นไหว จึงใช้จิตสำนึกส่วนหนึ่งตรวจสอบอย่างละเอียด กำไลหยกสั่นไหวไปทางด้านหน้าเยื้องไปทางขวา ราวกับกำลังชี้นำให้เฉินชิงหยวนเดินไปข้างหน้า

        อย่างไรก็ตาม เฉินชิงหยวนไม่สามารถพูดตรง ๆ ว่าจะไปในทิศทางที่กำไลหยกชี้ มิฉะนั้นจะทำให้ทุกคนสงสัยอย่างแน่นอน เพราะที่นี่ก็ถือว่าอยู่ชายแดนของแดนมรณะแล้ว จะอ้างว่าจะไปกับคนอื่น ก็ไม่มีใครผ่านมาสักคน

        จำต้องคิดหาวิธีแยกจากตระกูลมู่หรง ไม่เช่นนั้นจะทำอะไรไม่สะดวกในภายหลัง

        อย่างไรก็ตาม ช่วงที่ผ่านมาต้องขอบคุณตระกูลมู่หรงจริงๆ หากไม่ใช่เพราะพวกเขา เฉินชิงหยวนคงเจอปัญหามากมายแน่นอน

        บางกลุ่มมาที่แดนมรณะเพื่อแสวงหาโอกาส และอีกส่วนหนึ่งก็มาเพื่อฆ่าคนและปล้นสะดม ถึงอย่างไรก็ตาม หากฆ่าคนแล้วทิ้งศพไว้ในแดนมรณะ ก็จะไม่มีร่องรอยให้ตามหา ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแก้แค้น

        “นั่นอะไร?” ขณะที่เฉินชิงหยวนกำลังคิดว่าจะแยกจากตระกูลมู่หรงได้อย่างไร มู่หรงเหวินซีก็พบว่ามีพายุปรากฏขึ้นด้านหน้า

        ทุกคนมองไปทันที เห็นพายุยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

        “อาจเป็นวายุแห่งมัชจุราชที่เล่าลือกันในตำนาน รีบไปกันเถอะ!” มู่หรงผิงสีหน้าเปลี่ยนไป ตะโกนเสียงดัง

        พูดจบ ทุกคนก็วิ่งออกไปราวกับคนบ้า ด้วยความเร็วสูงสุด

        ในตอนแรก พายุยังเล็ก แต่อีกไม่นานก็ก่อตัวเป็นคลื่นลมขนาดใหญ่ แผ่ขยายไปทั่วแดนมรณะ ในเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม หมอกสีแดงปนกับพายุอย่างบ้าคลั่ง พัดกระหน่ำมาทางเฉินชิงหยวนและคนอื่น ๆ

        ตามกฎทั่วไป หมอกแดงจะจางหายไปในราว ๆ ห้าชั่วยาม แต่ครั้งนี้ผ่านไปเพียงชั่วยามกว่า หมอกแดงก็ปกคลุมและพัดพาพายุอันน่าสะพรึงกลัวมาด้วย

        วายุแห่งมัชจุราชจะก่อตัวขึ้นทุกหลายร้อยปี ไม่คิดว่าเฉินชิงหยวนและคนอื่น ๆ จะเจอเข้า ช่างโชคร้ายจริง ๆ

        “ซวยจริง ๆ เลย” เฉินชิงหยวนหันไปมองวายุแห่งมัชจุราชที่พัดเข้ามา ตาเบิกกว้าง ไร้พลังต่อต้าน

        ‘เปรี้ยง!!’

        เสียงฟ้าผ่าลั่น พายุนี้พัดกระหน่ำไปถึงชายแดน ผู้คนนับไม่ถ้วนถูกวายุแห่งมัชจุราชกลืนกิน ถูกกฎแห่งแดนมรณะสังหารจนตาย คนที่โชคดีก็รอดพ้นมาได้ก็ยับเยิน ได้รับบาดเจ็บกันมากมาย

        เมื่อวายุแห่งมัชจุราชมาถึง พวกผู้บำเพ็ญตระกูลมู่หรงก็ยุ่งกับการเอาตัวรอด จะไปสนใจเฉินชิงหยวนได้อย่างไร

        วายุแห่งมัชจุราชปกคลุมทุกสิ่ง แต่เฉินชิงหยวนกลับพบว่าตนเองไม่ได้รับผลกระทบจากกฎของแดนมรณะ ซึ่งแปลกมาก! จากนั้น เฉินชิงหยวนหันไปมองเห็นมู่หรงเหวินซีที่สลบไปแล้ว

        เนื่องจากมีผ้าสีอ่อนผืนหนึ่งเชื่อมระหว่างพวกเขา ทั้งสองจึงถูกฝังไว้ในที่เดียวกัน

        “ตายหรือยังเนี่ย?” เฉินชิงหยวนเดินไปหามู่หรงเหวินซีที่อยู่ห่างออกไปสามสิบจั้ง ลมและทรายกระทบใบหน้า