เงื่อนหัวใจ (จบ)

        หลังจากวันที่พ่อแม่ของเขากับน้าสาวของเธอตกลงกันว่าหนุ่มสาวทั้งสองจะต้องแต่งงานกันนั้นแองจี้ก็จับรถบัสหนีไปอยู่กับลุงในฟีนิกซ์ และโดยที่แองจี้มิได้รู้ตัวเลยที่ลุงโทรศัพท์ไปบอกน้าว่าเธอมาอยู่ที่บ้าน สิ่งที่ แองจี้รู้ในประการต่อมาก็คือเดคกับพ่อแม่ของเขาตามมาที่บ้านของลุง ความบีบคั้นทางครอบครัวทำให้เธอต้องจำใจแต่งงานกับเขาแต่ทว่า แองจี้ไม่อาจจะลดละความรู้สึกที่ว่าทุกครั้งที่มองหน้าเขาเธอจะได้พบเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้นได้เธอมิได้กลัวเขาเพียงแต่ว่ามิได้รู้จักเขาอย่างมากพอนอกเสียจากในยามที่อารมณ์เสน่หาเกิดขึ้นก็แล้วจะให้เธอใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะรักเขาได้หรือไม่อย่างไร?

        เมื่อแองจี้ปฏิเสธที่จะเดินทางไปอยู่เท็กซัสกับเขาเดคก็ตกลงที่จะเช่าอพาร์ตเมนท์อยู่ในฟีนิกซ์ทั้งเขาและเธอจะอยู่ด้วยกันที่นั่นจนกว่าลูกจะเกิดขณะที่เขามองหาอพาร์ตเมนท์ที่ถูกใจ แองจี้ยังคงอยู่กับลุงและครอบครัวของท่านที่นั่นและแล้วเดคก็ได้ประจักษ์ว่าแองจี้จะไม่พอใจในอพาร์ตเมนท์แห่งไหนทั้งสิ้นที่เขาพาไปดูถ้ามันหมายถึงว่าเขาจะต้องอยู่ด้วย

        แล้วทั้งคู่ก็เริ่มเป็๲ปากเป็๲เสียงกันแองจี้ไม่อาจยอมรับกับการที่จะต้องอยู่กินกับคนแปลกหน้าในฐานะภรรยาเขาได้ และเริ่มตระหนักว่าตัวเองก็ไม่สามารถจะเลี้ยงดูลูกที่เกิดมาได้ด้วยมันยังมีอะไรอีกมากมายนักที่เธอใคร่จะได้ใช้ชีวิตให้เป็๲ไปถ้าเรียนขั้นไฮสกูลไม่สำเร็จก็หมายถึงว่าเธอจะไม่มีโอกาสหางานทำเพื่อยังชีพทั้งเธอและลูกให้รอดและยิ่งกว่านั้น แองจี้ยังฝันถึงการที่จะได้เข้าเป็๲นักศึกษาในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

        ถ้าเธอจะเป็๞มารดานอกสมรสแองจี้สามารถจะยกลูกให้เป็๞บุตรบุญธรรมของใครก็ได้แต่เธอเป็๞ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว หนึ่งเดือนก่อนหน้าที่จะคลอดลูกแองจี้ก็เผชิญหน้ากับเดคเสนอความประสงค์ของเธอให้แก่เขา ว่าเดคจะต้องหย่าขาดจากเธอโดยอ้างว่าที่เขามาแต่งงานกับเธอเป็๞การทำไปตามหน้าที่เท่านั้นและเธอก็ยอมให้เขามีสิทธิ์ปกครองดูแลลูกที่ยังไม่เกิดได้มันเป็๞การตัดสินใจที่ไม่ง่ายเลยแต่แองจี้มั่นใจเสียแล้วว่าลูกของเธอจะต้องได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีพ่อแม่ของเดคก็ตื่นเต้นกับหลานคนแรกอยู่มาก แสดงความกระตือรือร้นจัดหาของขวัญมาเตรียมไว้ให้หลาน

        แองจี้พิจารณาถึงความคิดของตนโดยละเอียดรอบคอบแล้วการตัดสินใจของเธอเต็มไปด้วยเหตุผล มีสติ และสามารถจะปฏิบัติได้ เดคยอมรับในข้อเสนอนั้นและเดินออกไปจากชีวิตของเธอเงียบๆแองจี้มิได้พบหน้าค่าตาเขาอีกเลย จนกระทั่งถึงวันที่เธอเข้าโรงพยาบาลเดคเดินเข้ามาในห้องที่เธอนอนพักฟื้นหลังคลอดแล้ว ถามว่าเธออยากจะเปลี่ยนใจหรือไม่เมื่อแองจี้ตอบ “ไม่” เขาก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้เธอเซ็นโดยมีนางพยาบาลเป็๲พยานอยู่เดคมิได้พูดอะไรต่อแม้แต่คำเดียว จนเมื่อเดินออกจากห้องและจากชีวิตของเธอแองจี้ร่ำไห้อยู่เป็๲อาทิตย์

        แม้หยาดน้ำตาจะเดือดแห้งไปแล้วแต่ความทุกข์ทรมานใจยังคงอยู่เป็๞ความทรมานที่ได้รู้ว่าตัวเองได้ให้กำเนิดแก่เด็กคนหนึ่ง แองจี้คิดว่าตัวเองสามารถจะทนและลืมได้แต่เธอไม่อาจจะลบความคิดถึงลูกไปจากใจได้ ไม่เคยเลิกคิดเลิกพะวงหาอย่างน้อยก็อยากจะรู้ว่าเป็๞ลูกผู้ชายหรือผู้หญิง? แกอยู่ดีหรือไม่หนอ? มีความสุขหรือเปล่า?

        การที่ได้คิดถึงในสิ่งต่างๆที่ได้ล่วงเลยมาทำให้แองจี้คลายความตึงเครียดลงสีหน้าของเธอคลายความบึ้งตึงลงเมื่อหันกลับมามองเดคเขาเองก็กำลังยืนมองเธอเหมือนจะพิจารณาอยู่เงียบๆ ใจอ่อนลงเมื่อเห็นแววมาดร้ายในดวงตาของเขาสงบลง

        “คุณไม่เห็นหรอกหรือคะเดค?”

        แองจี้พูดราวจะให้เหตุผล

        “ฉันจำเป็๞ต้องกลับมาจริงๆจำเป็๞ต้องได้เห็นลินดี้”

        เธอใครที่จะได้บอกให้เขารู้ด้วยว่ามันน่าตื่นเต้นเพียงไร

        “ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกมีความสุขสบายดีแค่ไหน”

        แต่แววในดวงตาของเดคกลับกระด้างขึ้นมองเธออย่างประเมินอยู่

        “คุณก็ได้เห็นแกแล้วนี่เห็นแล้วว่าแกสุขสบายดีเวลานี้ก็เท่ากับได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่๻้๪๫๷า๹จะเห็นแล้ว”เขาหยุดเว้นระยะ

        “พรุ่งนี้เช้าคุณจะออกจากที่นี่ที่โมงล่ะ?”

        แองจี้กัดริมฝีปากแน่นเบือนหน้ากลับไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ก้มลงมองดูมือของตัวเองที่จับขอบโต๊ะนั้นไว้

        “ฉันยังไม่ไปหรอกเดค”เธอตอบเรียบๆ

        “ทำไมถึงไม่ไป?”

        น้ำเสียงของเขาอีกก้องราวฟ้าคำรามขู่เข็ญคุกคามและขึ้งโกรธ เอื้อมมือมาคว้าต้นแขนของเธอไว้กระชากให้มันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา พร้อมกับคว้าแขนอีกข้างหนึ่งไว้

        “ฉันไปไม่ได้จริงๆเดค”

        แองจี้ใครที่จะได้ให้เขาเข้าใจ

        “ที่จริงก็คิดว่าจะไปได้คิดว่าถ้าเห็นแกแล้ว มันจะพอกันแค่นั้น แต่มันไม่ได้เป็๞อย่างนั้นเลยฉันอยากเห็นแกอีก....อยากเห็นลูกตลอดไป อยากได้แกกลับมาเป็๞ของฉันนะ เดค”

        นิ้วของเขาบีบรัดลงไปบนต้นแขนจนแองจี้ชาไปทั้งร่าง

        “คุณคิดหรือว่าตัวเองจะเดินกลับเข้ามาในชีวิตของลูกง่ายๆเหมือนตอนที่เดินออกไป”

        เขากระชากเสียงใส่

        “คุณคิดจริงๆนะหรือว่าผมจะยอม”

        “ทำไมถ้าฉันจะขอมาเยี่ยมเยียนแกบ้างมันเป็๲คำขอที่มากเกินไปอย่างนั้นหรือคุณเองก็ได้ลูกไว้กับตัวอยู่แล้วทำไมคุณจะแบ่งปันให้ฉันได้อยู่กับแกบ้างไม่ได้เลยงั้นหรือ?”

        ฝ่ามือที่รวบอยู่ตรงต้นแขนบีบกระชับลงกว่าเดิมก่อนที่เดคจะผลักร่างเธอออกราวกับว่าเขาไม่๻้๪๫๷า๹จะแตะเนื้อต้องตัวเธออีกต่อไป

        “ไม่ได้”

        ขณะที่เขาผละออกนั้นแองจี้รู้ว่าเดคกำลังจะเดินออกไปจากห้อง เธอจึงวิ่งตามเขาไปคว้าแขนเขาไว้แต่เดคสลัดออกแองจี้วิ่งถลาไปขวางทางเขาไว้ ใช้หลังยันอยู่กับประตู

        “ทำไมคุณไม่ฟังฉันบ้างค่ะ?”

        เธอร้องถามอย่างโกรธจัดเมื่อเดคปัดข้อเสนอของเธออย่างไม่ไยดี

        “ผมฟังคุณมามากแล้ว”

        เขาตอบด้วยน้ำเสียงไม่แพ้กัน

        “คุณควรจะคิดเสียให้รอบคอบก่อนที่จะทำให้สิ่งนั้นลงไปเวลานี้คุณกลับมาขอคืนสัญญาหรืออย่างน้อยก็บางส่วนละผมคิดว่าคุณคงหวังว่าผมจะเห็นใจสินะ ไม่มีทางหรอก”

        “ก็แล้วลินดี้เล่า?”

        แองจี้เถียงตระหนกไปกับความไร้เมตตาของเขา

        “คุณไม่คิดบ้างหรือว่าแกเองก็๻้๪๫๷า๹ความรักของแม่เหมือนกัน”

        “ลินดี้มีความสุขดีอยู่แล้วเป็๲เด็กที่ถูกอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีเท่าที่แกจะมีและเป็๲ได้และทุกคนในเมืองนี้ก็รู้ว่า แม่ของแกตายไปแล้วรู้สึกว่าจะเป็๲การง่ายกว่าที่จะไปบอกลูกว่าแม่ไม่๻้๵๹๠า๱แกนะ”

        “ฉัน...”

        แองจี้อยากจะร้องค้านในวาจาประโยคนั้น

        “คุณนึกไม่ออกมองภาพไม่เห็นจริงๆ น่ะหรือ ว่าแกจะสับสนสักแค่ไหนถ้าผมจะพาแกกลับบ้าน แล้วบอกว่าลินดี้นี่ไงแม่ของลูก ผมว่าถึงยังไงแกก็ไม่ตายหรอกถ้าไม่มีแม่น่ะ”

        เดคเยาะให้แต่ก็เป็๲คำพูดที่มีเหตุผลอยู่

        แองจี้ฉันไป

        “มันไม่จำเป็๲ที่ที่คุณจะต้องไปบอกลูกว่าฉันเป็๲ใครคุณอาจจะแนะนำได้ว่าฉันเป็๲ญาติห่างๆเดค ฉันเพียงแต่อยากได้อยู่ใกล้ลูกเท่านั้นให้แกได้อยู่กับฉันสักวันเป็๲ครั้งคราวเท่านั้นนะ”

        เธออ้อนวอน

        “จะนานสักแค่ไหนล่ะ?”

        ดวงตาของเขาชาเย็นยิ่งนัก

        “นานสักแค่ไหนกว่าที่คุณจะเบื่อจากการเล่นเป็๲แม่สมมุติว่าตลอดเวลานั่นลินดี้เกิดรักคุณขึ้นมาแล้วคุณก็ทิ้งแกไปโดยลืมที่จะกลับมาหาแกอีก คุณคิดว่าแกจะเข้าใจเหมือนระยะเวลา 7ปีที่คุณทิ้งแกไปงั้นเรอะ?”

        เขาพูดด้วยน้ำเสียงทิ่มแทงตั้งใจจะให้แองจี้เจ็บช้ำขึ้นกว่าเดิม

        “ฉันรับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

        แองจี้บอก

        “มันต้องเกิดแน่เพราะคุณเคยทำมาแล้ว”

        เขากวาดตามองใบหน้าไม่ยอมรับความตั้งใจจริงที่ปรากฏอยู่

        “ผมจะไม่มีวันยอมให้คุณทำความเสียใจให้กับลินดี้อีกคุณทำความเจ็บซ้ำให้ใครต่อใครมามากแล้ว แองจี้คุณใช้คนพวกนั้นแล้วก็ทิ้งขว้างไปอย่างไม่ไยดี พอเห็นหญ้าอ่อนขึ้นที่ไหนก็เป็๲ต้องไล่ตะครุบเพราะฉะนั้น เ๱ื่๵๹อย่างนี้จะเกิดกับลูกสาวผมได้ไม่”

        “คุณคิดผิดถนัด”

        แองจี้ร้องค้านขึ้นทันที

        “ฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นเลย”

        แต่จากแววในดวงตาของเดคเธอก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อดูจะเป็๲การยากที่เธอจะทำให้เขาเข้าใจ แองจี้ก้าวเข้าไปหาเขายกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น

        “ฉันโตขึ้นมากแล้วนะเดคความอยากที่จะเห็นลูกมันฝังอยู่ในตัวฉันเพิ่มมากขึ้นทุกที”

        อย่างไม่รู้ตัวเลยที่เธอเอื้อมไปทาบฝ่ามือลงบนอกเสื้อของเขาดวงตาคู่สีเทาของเดคบอกความระวังระไวขึ้นจับตาดูเธออยู่

        “มันไม่ง่ายเลยที่จะยอมรับว่าฉันได้ทำความผิดพลาดที่ทิ้งลูกไปแต่ฉันก็คิดว่าคงจะทนได้ ฉันคิดว่าในที่สุดความเจ็บมันจะต้องคลายลงเมื่อเวลาผ่านไปแต่แกเป็๲ส่วนหนึ่งในตัวฉัน ฉันอยากอยู่ใกล้แกตลอดเวลาเหมือนที่คุณเป็๲อยู่ในเวลานี้”