...อยากรู้จังว่าต้าเซียนจะตัดสินใจแบบไหน แล้วถ้าเขาให้ไปอยู่หอล่่ะ เขาก็อาจจะตัดสินใจแบบนั้นก็ได้ เพราะถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่จำเป็ต้องกลับมาทุกวัน เหตุผลก็เพียงแค่ไม่้าให้เธอต้องนอนอยู่ที่บ้านตามลำพังมากเกินไป ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น เพียงแต่น้อยมากต่างหาก...
“เรียบร้อยแล้วค่ะ...เอ่อ คุณผู้หญิงค่ะ เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
“ขอบคุณค่ะ” นาเดียร์ที่เหม่อลอย เมื่อได้ยินเสียงต้าเซียน เธอรีบกล่าวและรับของมาจากมือพนักงานจัดดอกไม้
ภาพชายหญิงที่เดินเคียงข้างกันออกจากร้าน พี่ชายที่สง่างามสงบเยือกเย็น น้องสาวที่สดใสน่ารักในชุดกระโปรงสีขาวผมสยายตามแรงโน้มถ่วงที่ด้านหลัง เปรียบดั่งภาพวาดที่ยากนักที่คนมองอยากจะสลัดสายตานั้นจากมาได้
“เดี๋ยวเราแวะหาอะไรกินก่อน” นาเดียร์พยักหน้า ระยะเวลาการขับรถไปประมาณหนึ่งชั่วโมง รถคันนี้เป็รถใหม่ที่ต้าเซียนพึ่งซื้อหลังจากที่พ่อกับแม่เสียไปไม่นาน ตอนนั้นเขาชวนฉันไปเลือกว่าฉันชอบนั่งรถแบบไหน “เราคงต้องมีรถไว้ใช้สักคัน” เหตุผลนั้นของต้าเซียนฉันก็เห็นด้วย แต่ฉันยังไม่สามารถขับรถได้เพราะยังไม่มีใบขับขี่ รถคันนี้ก็ไม่บ่อยนักที่เราสองคนจะใช้ เพราะการเดินทางไปมหา’ลัยของต้าเซียน จะใช้รถไฟฟ้ามากกว่า ฉันเองก็เช่นกัน ตอนที่เรียนอยู่ที่ไฮสคูลฉันก็ใช้รถไฟฟ้า รถคันนี้จะใช้ก็ต่อเมื่อ ต้าเซียนจะต้องเข้าไปที่โรงพยาบาลกับไปไหนบ้างกับฉัน แล้วสรุปเป็ว่าเราสองคนตัดสินใจเลือกรถที่เป็รุ่นเดียวกับที่พ่อของฉันใช้ ซึ่งคันนั้นมันก็เสียหายมากจากอุบัติเหตุครั้งนั้น คันใหม่ย่อมดีกว่า เพราะฉันเองก็ไม่อยากเห็นรถคันนั้นคันเก่าของพ่อ ความทรงจำมีมากมายเกินไป
“กินที่นี่แล้วกัน” นาเดียร์หันไปมองร้านที่ต้าเซียนเข้าช่องจอดที่หน้าร้าน ร้านตกแต่งน่ารักดีจัง
ต้าเซียนลงจากรถเขาถอดแว่นตาออก และเอามาถือไว้ เดินอ้อมมาทางฉัน ต้าเซียนสวมเสื้อคอเต่าแขนยาวสีขาวกับกางเกงสีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำ แน่นอนว่าเขาเป็ที่ดึงดูดสายตาของคนรอบข้างอีกแล้ว จากผิวพรรณที่เปล่งออร่าตลอดเวลาของเขาอาจจะดูธรรมดาถ้าต้าเซียนมีแค่นั้น หรือแค่รูปร่างใครๆก็มีได้แบบเขา ผิวพรรณก็ตามเชื้อชาติ แต่หน้าตาเขาไงเล่า เรียกว่าเทพได้เลย เพราะฉันก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย นอกจากบอกได้เพียงว่าเขางดงามดั่งเทพมาจุติ
ซึ่งฉันก็ชินเสียแล้ว ความเคยชินของฉันไมได้หมายความว่าต้าเซียนไม่น่ามอง เปล่าเลยเื่แบบนั้นไม่เกิดขึ้นกับฉันแน่นอน ที่ว่าชินของฉันคือฉันรับมือกับจังหวะการเต้นของหัวใจของฉันได้แล้วต่างหาก
เราสองคนเดินเข้าไปในร้าน และแน่นอนว่าฉันต้องเป็คนสั่ง อาหาร ต้าเซียนไม่อนุญาตให้ตัวเองรวมถึงฉันด้วยทานอาหารรสจัด ก็เขาเป็นักศึกษาแพทย์ ว่าที่คุณหมอในอนาคต เขาจึงต้องระมัดระวังเื่แบบนี้ ฉันสั่งอาหารมาสามอย่าง ที่ไม่ใช่สเต็ก ต้าเซียนบอกว่าฉันกินได้ สำหรับสเต็กแต่ไม่ควรทานบ่อยมากเกินไป เดือนละไม่ควรเกินสามครั้งก็มากพอแล้ว มากกว่าพ่อฉันอีก พ่อให้โควต้าการกินสเต็กกับฉันแค่เดือนละครั้งเท่านั้น ส่วนเครื่องดื่มเป็น้ำเปล่าสำหรับพวกเราซึ่งดีที่สุดกับสุขภาพ การมีพ่อเป็หมอ มีพี่ชายเป็นักศึกษาแพทย์ อ้า! แม่ของต้าเซียนเป็พยาบาล แวดวงและคนรอบข้างของพวกเรา...ทำให้ฉันชินกับการดูแลตัวเองและถูกดูแลจากพวกเขาที่แม้ฉันจะอดคิดไม่ได้ว่ามันมากกว่าปกติหมายถึงว่ามากกว่าคนปกติทั่วไป
“หลังจากไปหาพ่อกับแม่แล้ว ไปขนหนังสือของคุณหมอนะ สุ่ยถิงจะได้เริ่มศึกษาโปรเจตของคุณหมอที่ท่านทำค้างไว้”
“ก็ดีค่ะ เริ่มแต่เนิ่นๆ” ต้าเซียนยิ้มบางๆ พ่อของฉันเป็แพทย์เฉพาะทางด้านโรคหัวใจ และนั่นฉันเองก็จะเป็แบบนั้นเช่นกันอยากเป็เหมือนพ่อ แต่ต้าเซียนสนใจในเื่ของสมอง เขาต้องต่อสายแพทย์เฉพาะทางด้านสมองแน่นอน...ว่าแล้วถามเขาเลยดีกว่า เพราะฉันไม่เคยถามเขาสักครั้ง
“ต้าเซียน พี่จะเรียนต่อเฉพาะทางด้านสมองเลยมั้ย?”
“ยังไม่ได้คิดตอนนี้”
ห๊า! ไม่ได้คิด... คำตอบของต้าเซียนทำเอาเธองงไปเลย
“ทะ...ทำไมละคะ?” ต้าเซียนมองใบหน้าที่จ้องมองเขา เธอนั่งอยู่ตรงข้าม ดูตื่นใ รอยยิ้มปรากฎขึ้นเล็กน้อยบนใบหน้าของต้าเซียนอีกครั้ง
“ยังไม่ได้คิดตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่คิดในวันพรุ่งนี้หรืออีกหนึ่งนาทีต่อจากนี้” ต้าเซียนมองใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เมื่อสีหน้าเธอแสดงออกให้เห็นแบบนั้นอย่างชัดเจน
“ฉันละคิดไม่ออกเลย ว่าถ้าพี่เป็แพทย์เฉพาะทางด้านสมอง คนไข้สาวๆของพี่คงลำบากแย่...” ต้าเซียนคิ้วขมวดกับประโยคนั้นของเธอ
“ทำไมต้องคนไข้สาวๆ แล้วทำไมต้องลำบาก” นาเดียร์ยิ้มออกมา ก่อนจะอธิบายต่อ
“สมองนะคะพี่ชาย ต้าเซียนพี่ลองคิดดู สาวๆที่จะได้ใกล้ชิดพี่ได้ ต้องเป็คนไข้มั้ย และสมอง พวกเธอเ่าั้ไม่ต้องวิ่งเอาศีรษะชนกำแพงเหรอคะ มันถึงจะส่งผลต่อสมอง...แล้วแบบนี้มันจะไม่ลำบากเหรอคะ” ต้าเซียนยกมือขึ้นมาด้วยท่าทางครุ่นคิด เขาขยับนิ้วชี้ข้างหนึ่งเคาะบริเวณหางคิวของตัวเอง
“ก็เป็วิธีในการกำจัดปัญหาได้ทางหนึ่ง” นาเดียร์เอียงคอ คิ้วขมวดเข้าหากัน กับประโยคที่เปรยออกมาของเขา
“คืออะไรเหรอคะ?” ต้าเซียนไม่ได้ตอบ เมื่อพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟและนาเดียร์ก็กล่าวขอบคุณ “ขอบคุณพระเ้าที่ให้ข้าวเรากิน...ขอบคุณค่ะต้าเซียน” ่เวลาการทานอาหารเป็ไปอย่างสงบเงียบเหมือนที่เป็มา ต้าเซียนมักจะตักอาหารที่เธอชอบให้เธอได้ทานเยอะๆโดยตลอด่เวลาการทานอาหาร เป็เื่ราวดีๆที่ดูจะเป็เื่ปกติไปแล้ว
และต่อจากนั้นการเดินทางก็เริ่มอีกครั้ง และแล้วประตูทางเข้าที่ป้ายแสดงชื่อสถานที่ Lake Forest Cemetery ตั้งอยู่ที่ 800 N. Field Drive... ก็ปรากฎให้พวกเขาได้เห็นอย่างชัดเจน
ฉันและต้าเซียนลงจากรถพร้อมกับในมือที่ถือช่อดอกไม้ไว้คนละช่อ ที่นี่สงบเงียบ สวยงาม แม้จะมีแท่งหินมากมายที่สลักชื่อไว้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีสายตาจากเ้าของชื่อบนหินสลักเ่าั้มองมาที่พวกเธอนะ เรายังเดินไปเงียบๆ แม้แต่เสียงรองเท้ากระทบพื้นยังแทบไม่ได้ยินเลย
พ่อกับแม่ของฉันอยู่ตรงนั้น และแม่ของต้าเซียนด้วย เราสองคนยืนสงบนิ่งต่อหน้าพวกท่าน
“แม่ค่ะหนูนาเดียร์ หนูรักแม่ค่ะ...พ่อค่ะหนูคิดถึงพ่อจังเลยพ่อไม่ต้องเป็ห่วงหนูนะคะ ต้าเซียนดูแลหนูอย่างดี ขอบคุณนะคะพ่อที่พาเขามา...” นาเดียร์รำลึกเหมือนเดิมในทุกๆปีกับแม่ เมื่อไม่มีความทรงจำอะไรกับแม่ แต่เธอก็รักแม่ แต่ปีนี้เป็ปีแรกที่เธอต้องรำลึกถึงพ่อแบบนี้
เราสองคนวางดอกไม้ที่หน้าป้ายหินพร้อมกัน และยืนอยู่ตรงนั้นอีกสักพัก
“ไปเถอะ” เสียงต้าเซียนที่สงบนิ่ง ดังขึ้นมาเบาๆ
“ต้าเซียน พี่บอกอะไรแม่พี่ไปบ้างคะ?” ต้าเซียนหันไปมองเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา และตอบว่า
“พบแล้วครับ...”
“พบแล้ว...เอ๋ แม่พี่ ให้พี่หาอะไรเหรอคะ” ต้าเซียนไม่ตอบ และสายตาไม่ได้มองไปทางอื่นนอกจากใบหน้าของนาเดียร์ที่จ้องมองเขาอยู่เช่นกัน ด้วยใบหน้าที่รอคำตอบจากเขาอยู่
“ถ้าเป็สิ่งของ ก็จะบอกแม่ว่า เจอแล้ว...” ต้าเซียนพูดจบ ก็เดินต่อ นาเดียร์ยืนนิ่งและได้แต่มองตามอย่างไม่เข้าใจ เจอแล้ว กับ พบแล้ว มันต่างกันเหรอ งงแฮะ
นาเดียร์เร่งรีบเริ่มขยับทันที เมื่อต้าเซียนหยุดเดินและหันกลับมา สีหน้าของเขาแสดงให้เธอรู้ว่า เธอต้องเดินต่อได้แล้ว...
การเดินทางเริ่มอีกครั้ง เมื่อทั้งสองกลับเข้าไปในรถ และจุดหมายคือบ้านของเธอ บ้านของพ่อก็ต้องใช้เส้นทางเดียวกับขากลับ เพราะบ้านอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองชิคาโกมากนัก แต่มันต้องไปอีกเส้นทางที่อยู่กันคนละทางกับแมนชั่นของต้าเซียนก็เท่านั้น
ต้าเซียนหันมามองนาเดียร์ เมื่อรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านนาเดียร์เงียบลงไปทันที แม้แต่หายใจเธอยังแทบจะไม่หายใจ ครั้งที่สองที่เธอและเขากลับมาที่นี่ั้แ่ย้ายออกไป
“เข้าไปกันเถอะ” เขาพูดเบาๆ พร้อมกับวางมือตัวเองบนหลังมือของเธอที่วางไว้บนต้นขาของตัวเอง เขายิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อมองดวงตาที่เริ่มจะแดงของเธอ “พี่อยู่ตรงนี้”
877
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
