CHA-AEM TALK
ก่อนแต่งงาน 1สัปดาห์
ฉันไม่ได้เจอพี่ไวน์หลายวันเพราะเราไม่ได้มีธุระอะไร และฉันก็ไม่ได้ไปเที่ยวผับด้วย
"เอม แกกับพี่ไวน์ไม่คุยกันเลยหรอวะ" ยัยนนนี่เอ่ยถามขณะที่พวกเรานั่งรออาจารย์เข้าสอน
"..." ฉันส่ายหน้าแทนคำพูด เป็ที่รู้กันคือไม่นั่นเอง
"เฮ้อ ฉันล่ะเห็นใจแกจริงๆ" ยัยเมย์พูดกับฉันพร้อมตบไหล่เบาๆ ฉันยิ้มบางๆกลับไป
~LINE~
-WINE-
เสียงแจ้งเตือนจากแอพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นฉันหยิบขึ้นมาเห็นว่าคนที่ส่งหาฉันคือ พี่ไวน์ ตายยากจริงๆแหะ พูดถึงก็ทักมาเลย
WINE : เดี๋ยววันนี้ไปรับ
CHAAEM : ไปไหนคะ
WINE : ไปเอาชุดแต่งงาน และก็รูปพรีเวดดิ้ง
CHAAEM : อ๋อค่ะ
ฉันกดปิดแอพลิเคชั่นไลน์
"พี่ไวน์หรอวะ" ยัยเมย์เอ่ยถาม
"ใช่ เดี๋ยววันนี้เขาจะมารับไปเอาชุดแต่งงาน" ฉันตอบกลับ
"เออๆ"
สักครู่อาจารย์ก็เข้ามา ฉันนั่งเรียนไป2ชั่วโมง ก็เดินลงมาหน้าตึกคณะ เจอร่างสูงที่บอกฉันว่าจะมารับ นั่งรอฉันอยู่
"สวัสดีค่ะพี่ไวน์" ยัยเมย์ยกมือไหว้เอ่ยทักทายพี่ไวน์
"ดีครับ" เขาตอบกลับและยิ้มแย้ม
"สวัสดีครับพี่ไวน์" ยัยนนนี่เอ่ยทักทายพี่ไวน์
"ไปกันเลยนะเอม" พี่ไวน์ไม่ตอบนนนี่ หนำซ้ำยังเดินหนีไปที่รถ
"ขอโทษแทนพี่ไวน์ด้วยนะนนนี่" ฉันหันไปพูดกับนนนี่ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่
"ไม่เป็ไรแก" ยัยนนนี่ตอบกลับ
"ไปก่อนนะ" ฉันเอ่ยและรีบเดินตามพี่ไวน์มาที่รถ
เขานั่งหน้าบึ้งตึงรออยู่ อะไรกัน ฉันโกรธเขาอยูา เขาไม่ง้อ แถมมีท่าทีโกรธฉันอีกต่างหาก -*-
WINE TALK
เห็นหน้าไอ้นนท์แล้วนึกถึงเื่ที่มันขึ้นคอนโดเอม อยู่ด้วยกันนานสองนาน อยากจะซัดหน้ามันจริงๆ -*-
ผมพาเอมมาที่ เวดดิ้งสตูดิโอเพื่อรับชุดแต่งงาน และคุยเื่รายละเอียดกันอีกนิดหน่อย แล้วเดินทางกลับ
"หิวป่ะ" ผมเอ่ยถามขึ้น ขณะที่กำลังขับรถกลับ
"หิว" เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"หน้าตึงเชียว ฉีดโบท็อกซ์มาหรอ" ผมเอ่ยถามขำๆ ผมอยากปรับความเข้าใจกันอ่ะครับ
~
ควับ
~ เธอหันมามองแรงใส่ผม
"ตลกหรอ" เวรกรรม จะปรับความเข้าใจ แต่เหมือนเธอจะหงุดหงิดไปอีก
"ปะ ป่าว ครับ"
"เอมอยากกินหมูกระทะ"
"ครับๆ"
ผมขับมาเรื่อยๆ เจอร้านหมูกระทะ ผมก็เลี้ยวเข้าทันที
ชะเอมเดินลงจากรถ ผมเองก็เดินตาม
"ตามมาทำไม" ชะเอมขมวดคิ้วและเอ่ยถามผม
"ก็มากินด้วยไง" อะไรของเอมวะเนี่ย -*-
"กินเป็หรอ"
"อย่ามาดูถูกพี่"
ชะเอมไม่ตอบอะไรเพียงแค่ไหวไหล่เล็กน้อย และเดินนำเข้าไป
ชะเอมกินเยอะมาก ตัวบางนิดเดียวเอง ทำไมกินจุขนาดนี้ ผมกินไปแกล้งเอมไปจนอิ่ม...
"ไวน์คะ ไม่ตอบไลน์แบมเลยนะคะ" แบม ผู้หญิงที่ผมเคยมีอะไรด้วย เดินเข้ามาเอ่ยทักขณะที่ผมกำลังรอเงินทอนจากพนักงานร้านหมูกระทะ
"..."
"คืนนี้แบมอยากไปอยู่กับคุณจังเลยค่ะ" ผมยังไม่ทันได้พูดอะไร แบมก็พูดขึ้นมาอีก
~
พรึ่บ
~ ชะเอมลุกและเดินออกไป
"อย่ามายุ่งอีก" ผมหันไปชี้หน้าและเอ่ยเสียงเข้ม
ผมรีบวิ่งตามเอมออกไป ไม่เอาแม่งละเงินทงเงินทอนเนี่ย
"เอมๆ หยุด" ผมรีบวิ่งไปดักหน้าชะเอมไว้
"..." เธอหยุดเดินและมองหน้าผมนิ่งๆ
"คือเมื่อก่อนพี่มีสาวๆเยอะแต่.." ผมยังพูดไม่จบ ชะเอมก็แทรกขึ้นมา
"พี่อยากจะทำอะไรก็เื่ของพี่สิ่คะ" ชะเอมพูดด้วยเสียงเรียบๆ สายตาเ็า
"..." พูดไม่ออกเลยครับ
"เราไม่ได้รักกันนิ่คะ เราถูกบังคับให้แต่งงาน ฉะนั้นถ้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะ"
"อืม เราไม่ได้รักกัน" ผมตอบกลับ เหมือนตอกย้ำตัวเอง ว่าชะเอมไม่ได้รักผม ชะเอมเขาคงไม่สนใจหรอก ว่าผมจะไปไหน จะไปทำอะไร เขาคงไม่สน...
ผมขับรถมาส่งชะเอมที่คอนโด และขับรถกลับมาที่บ้าน
ผมเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ รอเวลาที่สมควร
02.30น
.
"ตาไวน์ นี่แกจะไปไหน" เสียงแม่เอ่ยขึ้นอย่างดัง! ผมก็คิดว่านอนกันหมดแล้วซะอีก
"..." ผมไม่ตอบและรีบวิ่งลงบันได
"ตาไวน์ แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ"
"..."
"ไวน์ แม่สั่งให้หยุด ถ้าไม่อย่างนั้นแม่จะตัดแกออกจากกองมรดก"
~กึก~ ผมนี่หยุดทันทีเลยครับ
"ถ้าแม่ตัดผมออก ลูกสะใภ้แม่ก็ไม่มีกินไปด้วยนะครับ" ผมหันไปตอบกลับ
"แกเอาไม่ต้องเอาหนูชะเอมมาอ้าง แกจะหนีไปไหน"
"ไปพักผ่อนครับ"
"จะถึงวันแต่งงานอยู่แล้วนะ"
"แล้วไงครับ"
"แกจะไปไหนไม่ได้"
"ผมจะไป" ผมเดินออกจากบ้านทันที
"ตาไวน์แกจะไปไม่ได้นะ" แม่ผมะโตามหลังผมมา แต่ตอนนี้ผมอยากไปอยู่คนเดียวเงียบๆ
~ซู่ววว
~ เสียงของน้ำทะเลสีฟ้าคราม ที่ผมนั่งมองอยู่นาน มันคงกำลังบอกให้ผมสู้ๆ ผมคิดเอง ผมเก่ง -*-
ผมออกจากบ้านและขับรถมาที่จังหวัดเพชรบุรี ผมมาถึงที่นี่ก็เช้ามืด ผมจอดรถริมหาดและเดินมานั่งที่ชายหาด มองพระอาทิตย์ขึ้น
จนตอนนี้ก็จะ10โมงแล้ว ผมนั่งนึกถึงแต่คำพูดของชะเอม
'พี่อยากจะทำอะไรก็เื่ของพี่สิ่คะ'
'เราไม่ได้รักกัน'
'เราถูกบังคับให้แต่งงาน ฉะนั้นถ้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะค่ะ'
ทำไมผมถึงรู้สึกหน่วงๆกับคำพูดของชะเอม จนผมรู้สึกทนไม่ได้ก็ไม่รู้ T^T
CHA-AEM TALK
เช้าวันต่อมา
ฉันกำลังแต่งตัวเพื่อที่จะไปมหาวิทยาลัย แต่สายตาฉัน ดันหันไปเห็นชุดแต่งงานที่วางอยู่
'ถ้าเราแต่งงานกันเพราะเรารักกัน คงมีความสุขน่าดูเลยเนอะ' ฉันได้แต่คิดในใจ
"เสร็จยังเอม" เสียงพี่เชอรีนดังขึ้น ทำให้ฉันหลุดออกจากห้วงความคิด และละสายตาจากชุดแต่งงาน
"เสร็จแล้วค่ะ"
ฉันคว้ากระเป๋าและออกเดินทางไปที่มหาวิทยาลัย K
มหาวิทยาลัยK
"ฮือๆ แกฉันอกหัก" ยัยเมย์ร้องไห้ฟูมฟาย และเดินเข้ามากอดฉัน
"อกหักได้ไง เห็นรักกันขนาดนั้น"
"มันทิ้งฉันไป ฮือๆ" ยัยเมย์บอกกับฉันพลางเช็ดหน้าเช็ดตา
"โอ๊ย อีชะนีทำใจซะเถอะ" ยัยนนนี่เอ่ยขึ้น พร้อมส่งทิชชู่ให้ยัยเมย์
"ฮึกๆ ก็ฉันเจ็บใจนิ่ บอกเลิกฉันเพราะอยากอยู่คนเดียว"
"แล้วไงต่อ" ฉันเอ่ยถาม
"ไม่ถึง2ชั่วโมง มันตั้งสถานะคบกับอื่น ฮือๆ"
"ช่างมันแก สวยๆอย่างแกหาใหม่ได้สบาย" ฉันพยายามปลอบยัยเมย์
~Rrrr~
-คุณแม่พี่ไวน์-
"สวัสดีค่ะคุณแม่" ฉันกดรับสายและเอ่ยทัก
"หนูชะเอม หนูรู้เื่ที่พี่ไวน์เขาเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปหรือป่าวลูก"
"ไม่ทราบเลยค่ะ" เก็บเสื้อผ้าออกไปงั้นหรอ ฉันเริ่มใจคอไม่ดี จะถึงวันแต่งงานแล้วนะ
"หนูทะเลาะอะไรกันหรือป่าว"
"ก็ไม่เชิงทะเลาะนะคะ"
"แม่กำลังให้คนตามหาพี่ไวน์นะลูก หนูไม่ต้องกังวลนะ"
"ค่ะคุณแม่"
คุณแม่ก็วางสายไป
เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านก่อนงานแต่งแค่ไม่กี่วันจะไม่ให้ฉันกังวลได้ยังไง...
**********END EP12**********
SPOIL
"แม่คะ บอกกับแขกที่มาเถอะค่ะว่ายกเลิกงานแต่ง เอมว่าพี่ไวน์เขาไม่มาแล้ว
"รอพี่เขาอีกนิดเถอะลูก ยังไม่ฤกษ์เลย"
*************************