"เฮ้อเบื่อจริงพวกมนุษย์"เดินเลี่ยงออกไปอยู่ในผ้าม่านฝืนหนานอนแม่งเลย บัวชมพูนอนไปนานแค่ไหนไม่รู้ พีทอุ้มขึ้นไปบนเตียง คาร่ากลับไปแล้วสิ ถึงนึกถึงบัวชมพู นอนต่อไม่สนใจจะพ๔ดจากลับพีท นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน อึนนั่งจ้องหน้าบัวชมพูที่นอนขดเปลือยกายในผ้าห่มฝืนเดียวกับพีท
"อึน"
"ขอบใจนะบัวชมพู"น้ำเสียงเล็กของหญิงสาวที่อึนเปล่งออกมาเศร้าอย่างที่สุด
"แมวพูดได้" หันมองหาคนมาช่วยยืนยันแต่พีทยังหลับปุ๋ย
"ฉันคือลิตา ฉันอาศัยร่างของอึน ฉันมีเื่ที่อธิบายให้เธอฟังมากมายแต่เวลาเราน้อยมาก จำไว้บัวชมพูเธอจะกลายร่างเป็คนในหลังเที่ยงคืนแต่ไม่แน่ใจว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน"
"แล้วเมื่อไหร่ฉันจะกลับร่างเดิมของฉันได้"อึนส่ายหน้าไปมา
"ฉันมาอยู่ในร่างอึน เมื่อฉันเกิดอุบัติเหตุ และตอนนี้ใกล้หมดเวลาของฉันแล้ว เธอจึงมาแทนที่อย่างไรละ"
"หมายความว่าอย่างไร"
"เกิดแก่เจ็บตาย บัวชมพูเราทุกคนหนีไม่พ้น ฉันเพียงแต่อาศัยร่างแมวของอึนเพื่อได้ยืดเวลาอยู่กับคนที่รัก"
"ฉันยังไม่อยากตายแล้วทำไมฉันไม่ไปอยู่กับคนที่ฉันรักเล่ามาอยู่ทำไมที่นี่"
อึนส่ายหน้าไปมา เพียงครู่เดียวบัวชมพูก็กลายร่างเป็ อึนเหมือนเดิม
1K
