Ep.26
ฟอดดดด!!
" ทำอะไรอ่ะ หอมจัง " เขาขโมยหอมแก้มแล้วยืนโอบเอวฉันจากข้างหลัง
" ทำข้าวต้มกุ้งค่ะ หิวแล้วยังคะ? "
" หิวคนทำมากกว่า "
" เสี่ยวมาก! รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ จะได้มากินข้าวกัน " ฉันเหลือบตามองเขาแล้วไล่ให้ไปเตรียมตัว
ผ่านมาสามเดือนกว่าๆแล้วหลังกลับจากเชียงใหม่เขาก็ขอให้ฉันย้ายมาอยู่ด้วยกันกับเขาที่คอนโด แล้วทุกครั้งที่เขาไปทำงานหรือจะไปที่ไหนเขาก็จะพ่วงฉันไปด้วยตลอด ฉันเคยถามนะว่า เพราะอะไรเขาแค่ตอบว่ากลัวจะคิดถึงฉันจนทนไม่ไหว แต่่นี้เขาไม่ค่อยได้เข้าไปที่สนามบินแล้ว ส่วนใหญ่จะไปที่คาสิโนกับสนามแข่งมากกว่า บางทีก็คิดนะว่าที่เขาไปสนามบินอาจจะเป็เพราะว่าพรมลิขิตที่ผลักให้เรามาเจอกัน //// คิดแล้วก็เขิน
แต่ฉันก็มีความคิดที่อยากจะทำงานเพราะฉันเองก็เรียนจบแล้ว เดี๋ยวฉันจะหาโอกาสดีดีคุยกับเขาเื่นี้
ที่คาสิโน ในห้องทำงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" ขออนุญาตครับ วันนี้มีเอกสารเื่สัญญาถือหุ้นครับคุณสิงห์ " คุณทัดถือซองเอกสารเปิดประตูเข้ามา
" อืม มีอะไรอีกไหม "
" เื่เอกสาร..ไม่มีแล้วครับ เมื่อวานเสี่ยเอกภพเข้ามาบอกว่าจะขอพบคุณสิงห์ แต่ผมบอกไปว่า คุณสิงห์เข้าคาสิโนวันนี้ เขาบอกเดี๋ยวจะมาอีกที "
" อืม.. " เขาตอบแล้วก้มหน้าอ่านเอกสาร
" คุณสิงห์ครับ เมื่อวันก่อน.................. "
ฉันที่นั่งอยู่บนโซฟาก้มหน้าเล่นโทรศัพท์แต่หูกำลังเหงี่ยฟังที่คุณทัดกำลังกระซิบอะไรบางอย่างกับคุณสิงห์ แต่ก็ไม่ได้ยินหรอกว่าคุยอะไร แต่ถ้าคุยเื่งานเมื่อกี๊ยังไม่เห็นต้องกระซิบกระซาบกันเลยนิ บางทีอาจจะเป็เื่ที่ฉันไม่จำเป็ต้องรู้ 0_0 หรือว่า เขาสองคนจะ............ โอ้ยย ไม่หรอกเรนนี่ ทำไมถึงคิดแบบนี้ไปได้ เขาก็พิสูจน์ให้เธอเห็นอยู่ทุกคืนแล้วนี่ว่าเขาน่ะแมนทั้งแท่ง ร้อยเปอร์เซ็นต์ ดุจนต้องร้องขอชีวิตซะขนาดนั้น จะมีซัมติงกับคุณทัดได้ไง เป็ไปไม่ได้
" เรนนี่! เรนนี่!! "
" หะ..หา คะ? " ฉันนั่งคิดคนเดียว จนไม่รู้ว่าคุณทัดออกไปจากห้องั้แ่เมื่อไหร่
" เป็อะไร ไม่สบายรึเปล่า? หรือว่าเบื่อที่ต้องมานั่งเฝ้าฉันทำงาน? "
" เอ่ออ เปล่านะคะ " ฉันลุกขึ้นเดินไปหาเขาเมื่อเห็นว่าเขาพูดเสียงติดน้อยใจในประโยคหลัง เห็นแบบนี้แต่หัวล้านนะเนี่ย ขี้น้อยใจที่หนึ่งเลย ฉันก็เพิ่งรู้นิสัยนี้ของเขาก็ตอนที่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันนี่แหละ เพราะงี้ฉันถึงได้เอาแต่เก็บเื่ที่ฉันอยากจะทำงานเอาไว้ ไม่กล้าพูดกลัวเขาคิดว่าฉันไม่อยากอยู่กับเขาอ่ะ แต่เปล่านะ ฉันอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาเหมือนกัน แต่ฉันเรียนจบแล้วก็ต้องหางานทำบ้างสิ
" เรนนี่ไม่ได้เบื่อที่มาทำงานกับคุณ แต่.... " ฉันพูดแล้วเดินอ้อมมาหลังเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ แล้วซบหน้าลงให้คางเกยที่อยู่ไหล่ของเขา แล้วเอื้อมแขนมาโอบเขาไว้
" แต่อะไร? "
" เรนนี่....เห็นว่าเพื่อนๆของเรนนี่ตอนนี้ทุกคนก็ได้ทำงานกันหมดแล้ว รู้สึกว่าพวกมันโตขึ้นด้วย "
" เธอก็โตขึ้นแล้วนะ " เขาพูดแล้วหันมาจ้องที่หน้าอกฉัน
" คุณสิงห์อ่า นี่เรนนี่จริงจังอยู่นะคะ เรนนี่หมายถึงรู้สึกว่าพวกมันดูโตเป็ผู้ใหญ่มากขึ้นเวลาที่ได้ทำงานอ่ะ "
จริงๆนะ อาจจะเพราะว่าได้ทำงานหาเงินใช้เอง ไม่ต้องขอพ่อแม่แล้วมั่ง แล้วอีกอย่างเื่ความอดทน การตรงต่อเวลาอะไรอย่างนี้ก็รู้สึกว่าพวกเพื่อนฉันทุกคนก็เปลี่ยนไป นี่ขนาดแค่เพิ่งจะเริ่มทำงานได้ไม่กี่เดือนเองนะ
" เธอก็ได้ทำอยู่แล้วหนิ ทุกคืนฉันไม่เคยให้หยุดนะ "
ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วผละออกจากที่กอดเขาไว้อยู่ในตอนแรก ฉันไม่เข้าใจ ทำไมต้องบ่ายเบี่ยงเื่นี้ด้วย เขาควรดีใจไม่ใช่หรอที่ฉันคิดที่จะทำงาน จะได้ช่วยกันหาเงินไง ถึงแม้ว่าในความเป็จริงแล้วเขาไม่จำเป็ต้องพึ่งฉันก็เถอะ
" เรนนี่ไม่เข้าใจ ทำไมคุณต้องบ่ายเบี่ยงแล้วก็เหมือนไม่อยากให้เรนนี่ทำงานด้วย "
" ...........ถ้าเธอไม่ได้อยู่ใกล้ฉัน แล้วไปเผลอใจให้ผู้ชายอื่น หรือว่ามีคนมาจีบเธอฉันจะทำไงล่ะ? "
" คุณไม่ไว้ใจเรนนี่หรือไง คุณเห็นเรนนี่เป็ผู้หญิงแบบไหนกันคะ เรนนี่ไม่ใช่พวกผู้หญิงใจง่ายที่ใครเข้ามาก็ได้ ใครมาก็ได้ก็เอาหมด คุณเห็นเรนนี่เป็คนแบบนั้นหรอคะ? " ฉันพูดด้วยอารมณ์ติดน้อยใจและไม่พอใจนิดนึง
" .......................... " เขาไม่ตอบอะไร แสดงว่าเขาคิดว่าฉันเป็แบบนั้นจริงๆสินะ น่าน้อยใจจริงๆเลย
" เรนนี่!! จะไปไหน?! " ฉันหันหลังเดินไปจะเปิดประตูออกไปข้างนอก ฉันคิดว่าจะไปสงบอารมณ์คนเดียวที่คอนโดดีกว่า ยังไม่อยากคุยกับเขาตอนนี้
" ...................... "
" กลับมานั่งรอฉันที่โซฟาเดี๋ยวนี้ "
ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม ที่หน้าประตู มือก็ยังจับลูกบิดไว้ไม่ปล่อย แต่ก็ยังไม่ได้เปิดออกไป
" เรนนี่ กลับมานั่ง แล้วรอ! อย่าให้ฉันต้องลุกจากเก้าอี้นะ เธอคงรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น "
พรึ่บบบบ!!!!
ฉันหมุนตัวกลับมา แล้วเดินกลับมานั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งก้มหน้าจ้องแต่หน้าจอ คุณสิงห์ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ ทั้งห้องจมอยู่ในความเงียบ ฉันไม่รู้ว่าคุณสิงห์รู้สึกยังไงในตอนนี้ แต่สำหรับฉัน อารมณ์ยังไม่คงที่ และยังไม่อยากคุยกับเขาเลย
12:20 น.
" ทัด ช่วยสั่งอาหารขึ้นมาที "
" ........................ "
" เรนนี่ เธออยากกินอะไร? "
" ......................... " เขากำลังคุยโทรศัพท์น่าจะสั่งให้คุณคุณทัดสั่งอาหารขึ้นมาให้ เขาถามฉันว่าอยากกินอะไร แต่ฉันไม่ตอบแล้วก็ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ไม่คิดจะมองเขากลับด้วย ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจแรงๆ
" เอาอะไรมาก็ได้ สักสี่ ห้า อย่าง แล้วขอน้ำส้มด้วยนะ " เขาวางสายไปแล้วก้มหน้าทำงานต่อ จนเวลาผ่านไปสักพัก
" ฉันไปห้องน้ำนะคะ " ฉันพูดแล้วลุกขึ้นเดินไปไม่รอให้เขาถาม แล้วก็ไม่ได้ขออนุญาตด้วยแค่บอกให้รู้
ห้องน้ำ
" หึ่ยยยย คนบ้า ถ้าไม่ไว้ใจเราขนาดนี้ก็เลิกคบไปเลยดีกว่า คิดได้ไงว่าเราเป็ผู้หญิงประเภทนั้น กลัวว่าเราจะไปเผลอใจให้คนอื่น คิดว่าเราเป็ผู้หญิงที่ไม่มั่นคงไม่น่าไว้ใจหรือไง น่าโมโหจริงๆเลย นอนอยู่ด้วยกันทุกคืนแท้ๆ "
ครืดดดดด ครืดดดดดด
ราชสีห์ : ' มากินข้าว '
ฉันเปิดอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับ เอาแต่ต้องจ้องข้อความที่เขาส่งมาอยู่อย่างนั้น เปลี่ยนชื่อไลน์เขาดีกว่า!! คิดได้อย่างนั้นฉันก็จัดการเปลี่ยนชื่อไลน์ของเขาทันที
' คนบ้า2020 ' สักพักข้อความในไลน์ก็ดังแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง
คนบ้า2020 : ' ให้ไว อย่าให้รอนาน'
ฉันเห็นชื่อไลน์แล้วแอบขำคิกออกมาคนเดียว ถึงจะหัวเราะแต่ฉันยังงอนเขาอยู่นะจะบอกให้ ที่จริงอารมณ์ก็เริ่มเย็นลงั้แ่กลับไปนั่งที่โซฟาั้แ่ยังไม่ถึงชั่วโมงแล้ว แต่ก็จะงอนอยู่อย่างนี้แหละ ถ้าเขาไม่คิดจะง้อ พูดอีกก็โมโหอีก ทำไม่ไว้ใจกันบ้าง!
....................................................................................
สิงห์ || Part ||
เรนนี่งอนผม ส่วนใหญ่แล้วั้แ่อยู่ด้วยกันมาเธอไม่ค่อยเป็ผู้หญิงที่ขี้งอนหรือมีนิสัยแบบนี้หรอก ปกติเธอจะเป็คนอารมณ์ดี นี่ไม่รู้จะหายเมื่อไหร่ หรือผมต้องง้อ ที่ไม่อยากให้ไปทำงานก็เพราะว่าไม่อยากให้ห่างจากผม ผมเป็ห่วงเธอ แล้วอีกเื่ผมเองก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้น ถึงเธอไม่ทำงานผมก็เลี้ยงเธอได้สบาย ทำไมต้องแจ้นอยากจะออกไปทำงานขนาดนั้นด้วย ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นคงจะมีความสุข อยู่สบายๆ นั่งกินนอนกินมีผัวเลี้ยง ไม่ต้องทำงานหาเช้ากินค่ำ นี่อะไรอยากจะทำงาน อยากโตเป็ผู้ใหญ่ แล้วที่ผมบอกว่าผมกลัวเธอจะไปชอบคนอื่นก็พูดไปเฉยๆไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆหรอก ผมรู้ว่าเธอรักแล้วก็ซื่อสัตย์กับผม แต่จะให้ผมบอกเธอว่าอะไร ให้บอกว่าที่ผมไม่ให้เธอไปทำงานก็เพราะกลัวว่าจะมีศัตรูของผมโผล่มาอุ้มเธอไปเพื่อจะเล่นงามผมอย่างนั้นหรอ ถึงจะรู้สึกแบบนั้นจริงๆก็เถอะ แต่ถ้าบอกแบบนั้นไปผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักโลกมืดแบบนั้นจะเข้าใจได้ยัง เธอต้องกลัวแล้วก็ระแวงจนไม่เป็อันทำอะไรแน่ หรือบางทีอาจจะทิ้งผมตีตัวออกห่างจากผมเพราะว่ากลัวก็ได้ ผมไม่อยากให้เื่แบบนั้นมันเกิดขึ้น แต่เธอไม่เข้าใจอะไรเลย ยังดึงดันจะอยากทำงานอยู่ได้
End.
..................................................................................
แอ๊ดดดดด
ฉันเปิดประเข้ามาก็เห็นจานข้าวพร้อมอาหารหลายอย่างจัดวางบนโต๊ะหน้าโซฟาเรียบร้อย แต่คุณสิงห์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม เขาเงยหน้ามามองฉันที่เดินไปนั่งที่โซฟาแล้วก็ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ
" จะกินมั๊ยคะข้าว ถ้าไม่กินเรนนี่จะถือไปกินกับคุณทัดข้างนอก "
ปักกกก!!!! เสียงเขาวางปากกาลงบนโต๊ะ ถ้าจะวางแรงขนาดนั้น ไม่ปาใส่หัวฉันเลยล่ะ
เขาเดินมานั่งลงข้างๆมองหน้าฉัน แล้วตักพะแนงใส่ในจานข้าว
" ผัวนั่งหัวโด่อยู่นี่ จะไปกินข้าวกับคนอื่นทำไม! " พูดแล้วตักข้าวเข้าปากคำโต แล้วรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มน้ำตาม ก็แหงหละ! เขากินเผ็ดไม่ได้หนิ แล้วยังจะตักแกงพะแนงนั้นไปกินอีก
" เผ็ด!!! ไอ้ทัดทำไมต้องเอาแกงเผ็ดนี่มาด้วย! "
" ฉันอยากกินค่ะ " ฉันตอบไป เพราะฉันเป็คนสั่งคุณทัดให้เอาพะแนงมาเอง หลังจากที่ได้ยินเขาโทรสั่งเสร็จแล้ววางสายไป ฉันก็ทักไลน์ไปหาคุณทัดว่าให้เอาพะแนงกับส้มตำไก่ย่างมาด้วย
" แล้วนี่อะไร? " เขาชี้นิ้วไปที่ส้มตำ
" ส้มตำไงคะ คุณไม่รู้จักหรือไง? "
" รู้ แต่ไม่เข้าใจ ทำไมไอ้ทัดต้องเอาหารแบบนี้มา! "
" อันนี้ฉันก็อยากกินค่ะ " เขาหันมามองหน้าหลังจากที่ฉันพูดเสร็จ แล้วตักข้าวสวยเปล่าๆในจานยัดเข้าปากไป
" อันนี้ไม่เผ็ดค่ะ " ฉันพูดแล้วตักปลาสามรสวางในจานเขา เขาไม่พูดอะไรแล้วตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
ฉันมองเขากินแล้วรีบก้มหน้าลงกินข้าวของฉันต่อ ถ้าไม่งั้นได้เห็นท่าท่างน่าเอ็นดูในการกินข้าวของเขาแบบนั้นฉันต้องหายงอนแน่ แต่ไม่ได้!! เขาต้องง้อฉันก่อน โทษฐานที่พูดแบบนั้นกับฉัน
******* to be continued
5555555 คู่นี้ นี่ยังไงเนี้ยยยย อารมณ์แปรปรวนกันทั้งคู่
128
