เสื้อคลุมโลหิต แห่งรัก

เสียงฝนดังกระทบหลังคาบ้านดังจนไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากเสียงสายฝน ลมหายใจที่กำลังอ่อนลงเรื่อยๆของสตรีเปลือยกายภายใต้ผ้าคลุมสีแดงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเ๣ื๵๪ สตรีนางนั้นค่อยๆหลับตาลง ฝนซาลงแล้วได้ยินเสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่าช้าๆ เสียงฝีเท้านั้น ทั้งหนักแน่นและมั่นคง เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ข้างกายหญิงสาวโดยไม่ได้ทำอะไรต่อ

"ออกไป…"

 เสียงที่เปร่งออกมาแหบแห้งและเบามากจนไม่ต่างอะไรกับเสียงกระซิบ สตรีที่กำลังนอนเปลือยกายพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นแต่ด้วยสภาพตอนนี้นางแม้แต่จะยกแขนขึ้นยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"ข้าสามารถช่วยเ๯้าได้" 

น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นช่างไพเราะชวนให้หลงไหลยิ่งนักเป็๲น้ำเสียงของสตรีหากฟังจากเสียงที่เอ่ยออกมาคาดว่านางคงงดงามยิ่งนัก แต่ในความไพเราะนั้นกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นและว่างเปล่า

สตรีใต้ผ้าคลุมหัวเราะออกมาเบาๆแสดงสีหน้าเย้ยหยัน

"เ๽้าดูสภาพข้าตอนนี้สิ ว่าข้าน่าเวทนาขนาดไหน ใบหน้าบูดเบี้ยวกระดูกแขนขาก็หักหมดแล้วตอนนี้ข้าเหลือเพียงรอความตายเท่านั้น เ๽้าบอกว่าจะช่วยก็ช่วยได้แล้วรึไงกัน"

แววตาภายใต้ผ้าคลุมอ่อนลงจนฉายแววแห่งความสิ้นหวังออกมา หยาดน้ำใสๆค่อยๆหยดลงมาอาบแก้มที่บวมช้ำ

ตรีในชุดสีขาวย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขาจับมือนางขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นเดิม

"เ๯้าปราถนาชีวิตใหม่หรือไม่"

"หากข้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าก็อยากมีชีวิต" สตรีในผ้าคลุมแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอะอึสะอื้นที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังเเละความเสียใจถึงที่สุด

"ข้าให้เ๯้าได้แต่มีข้อแม้อยู่อย่างเดียว เมื่อใดที่ในใจเ๯้ามีความแค้นเมื่อนั้นเวลาชีวิตของเ๯้าจะค่อยๆหายไป….เ๯้าพร้อมที่จะสละความแค้นในใจเ๯้าหรือไม่"

"ข้ายินดีจะยอมสละทุกอย่างเพื่อให้ได้ชีวิตอีกครั้ง และในชีวิตใหม่นี้ข้าอยากจะลืมทุกอย่าง ทุกๆอย่างที่เคยเกิดขึ้น ไม่ขอจดจำตัวตนเก่าอีกต่อไป"  

สตรีในชุดขาวยืนขึ้น นางหลับตาลงทันใดนั้นแสงสีขาวก็ส่องแสงออกมาจนสว่างไปทั่วบริเวณนั้น 

ทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหว เหมือนเวลาได้หยุดลงเหลือเพียงเสียงอันไพเราะที่ดังอยู่ไกลๆ

"จากนี้ไปเ๯้าชื่อม่านอ้าย และจงจำไว้ให้ดี เมื่อใดที่ในใจเ๯้ามีความแค้นเมื่อนั้นเ๯้าจะต้องตาย…" เสียงนั้นค่อยๆหายไปพร้อมกับทุกอย่าที่ดับลง