บทที่ 2 - วิดีโอคอลจากเซย์
???? ???? ???? ???? ???????? ???? ???? ???? ????
บรรยากาศภายในผับหรูใจกลางเมืองยามค่ำคืนกำลังอัดแน่นไปด้วยความมันขั้นสุด แสงไฟหลากสีสาดสลับไปมาทั่วทั้งร้าน เสียงเพลงดังสนั่นกลบทุกบทสนทนา ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นทั้งหน้าเคาน์เตอร์ โต๊ะกลางร้าน และมุมมืดตามทางเดิน
กลิ่นแอลกอฮอล์คละเคล้ากับกลิ่นน้ำหอม กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นอาหารทอดที่ลอยปะปนกันอยู่ในอากาศ ทุกอย่างดูวุ่นวาย อึกทึก และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ทว่าลึกลงไปด้านหลังร้าน... กลับมีบานประตูไม้หนาทึบที่ปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ ด้านหลังประตูนี้คือห้องทำงานส่วนตัว VIP ที่ถูกบุด้วยผนังเก็บเสียงอย่างดี ทำให้ความวุ่นวายและเสียงดนตรีอึกทึกจากภายนอกไม่สามารถเล็ดลอดเข้ามาได้แม้แต่น้อย ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษแ่เบา
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างสงบ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้าคมหล่อของเขาแทบไม่ต่างจากเซย์เลยแม้แต่น้อย หากมองผ่าน ๆ คงแยกไม่ออกว่าคนตรงหน้าคือใคร ดวงตาคมเรียบนิ่ง จมูกโด่งเป็สัน และริมฝีปากบางที่มักไม่ค่อยแสดงอารมณ์มากนัก
เขาคือซาน เ้าของผับแห่งนี้
และใช่...เขาเป็ฝาแฝดของเซย์
แต่ถึงจะเกิดมาคลานตามกันมาเพียงไม่กี่นาที นิสัยของทั้งคู่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว เซย์เป็คนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ และมักทำอะไรตามความรู้สึกของตัวเองเสมอ
ในขณะที่ซานกลับนิ่ง สุขุม และเยือกเย็นกว่ามาก เขาเป็คนที่คิดก่อนพูด คิดก่อนทำ และแทบไม่เคยปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล
ซานยกกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะก้มอ่านเอกสารในมืออย่างตั้งใจ ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้จะทำให้เขาเสียสมาธิได้
จนกระทั่งเสียงประตูดังขึ้นเบา ๆ
แกรก...
เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออกกะทันหัน ก่อนที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะก้าวขาเดินแกมวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่น ๆ
ซานละสายตาจากเอกสารเงยหน้าขึ้นมองทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยถามเสียงเรียบ
“มีอะไร... ริว?”
ริว เด็กพนักงานในผับที่มีนิสัยกวนตีนเป็ทุนเดิม รีบเดินหน้าตั้งเข้าไปหาเ้านายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะละล่ำละลักรายงาน
“พี่ซาน... พี่ซานครับ! พี่มะนาว... มาที่ผับครับพี่ ตอนนี้นั่งดื่มอยู่ที่หน้าบาร์ครับ”
ซานขมวดคิ้วแน่นขึ้นทันที ดวงตาคมฉายแววแปลกใจพลางพูดขึ้น
“มะนาว?” เขาทวนชื่อเบา ๆ “ปกติไม่ค่อยมาดื่ม แล้วมากับไอ้เซย์รึเปล่า”
“มาคนเดียวเลยพี่!” ริวรีบตอบ พลางยื่นหน้าเข้ามาพูดกระซิบกระซาบตาเยิ้มกวนตีน “แถมดูเหมือนจะร้องไห้มาด้วยพี่ ตาแดงก่ำเชียว แถมวันนี้ใส่ชุดนักศึกษามาซะด้วย”
เพียงได้ยินแค่นั้น ซานก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สีหน้าที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็เคร่งเครียดในพริบตา ร่างสูงใหญ่รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรีบร้อนโดยมีริวรีบเดินตามหลังออกไปติด ๆ
เมื่อก้าวพ้นประตูหลังร้านออกมา เสียงเพลงดังก้องและความวุ่นวายของแสงสีก็เข้าจู่โจมประสาทััอีกครั้ง ซานกวาดสายตาคมกริบมองฝ่าฝูงชนมุ่งตรงไปยังโซนหน้าบาร์ทันที แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างบางคุ้นตา...
มะนาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บาร์สตูล ในชุดนักศึกษาเชิ้ตขาวรัดรูป โชว์สัดส่วนเต้าเนื้ออวบหยุ่นที่ดันเสื้อจนแทบปริ และกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าที่เลิกสูงขึ้นจนเห็นขาอ่อนขาวเนียน
เธอกำลังยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกดื่มทีละอึก สีหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มาไม่นาน และแม้เธอจะพยายามทำตัวนิ่งแค่ไหน แต่ก็ยังไม่อาจปิดบังความอ่อนล้าในแววตาได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีสายตาของผู้ชายหลายคนที่แอบมองเธออยู่จากรอบ ๆ โต๊ะ ราวกับกำลังประเมินว่าหญิงสาวที่นั่งดื่มคนเดียวจะเป็เหยื่อที่เข้าถึงง่ายแค่ไหน
ซานเห็นแบบนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาโดยไม่ลังเล เขารีบปรี่แหวกผู้ชายพวกนั้นเข้าไปหามะนาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ลำตัวหนาบดบังสายตาหื่น ๆ ของคนอื่นจนมิด
“มะนาว...”
หญิงสาวที่สติเริ่มพร่าเลือนด้วยฤทธิ์เหล้าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉ่ำปรือและแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เธอมองใบหน้าที่เหมือนแฟนหนุ่มเป๊ะ ๆ ก่อนจะพึมพำเสียงเครือ
“พี่ซาน...”
ทว่ามือเรียวยังคงพยายามจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อดับความใจเจ็บ
หมับ!
ซานขมวดคิ้วทันที เขาเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้าออกจากมือเธออย่างรวดเร็ว แล้วจับข้อมือบางไว้แน่นพอประมาณ
“พอแล้ว” เขาพูดเสียงเข้ม “ลุกขึ้น เดินตามพี่มา แล้วก็ห้ามขัดขืนด้วย”
มะนาวเงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซานก็ออกแรงพยุงให้เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะจูงแขนเธอเดินฝ่าผู้คนกลับไปยังห้องทำงานด้านหลังร้านทันที
ริวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม็กซ์ เด็กชงเหล้า มองตามภาพนั้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนสงสัย
“เอาแล้ว” ริวกระซิบ “พี่ซานแกจะทำอะไรกันแน่วะ”
แม็กซ์หันมามองตามแล้วส่ายหัวพึมพำ “ไม่มีอะไรหรอกมั้ง พี่ซานแกคงแค่พาไปพักผ่อนนั่นแหละ แกออกจะสุภาพ”
ริวเลียริมฝีปากส่งยิ้มเ้าเล่ห์ดูลึกลับ “หึ ๆ ไม่แน่หรอกมึง... เสือซ่อนเล็บแบบพี่ซาน เห็นเงียบ ๆ สุภาพแบบนั้น เวลาแกเงี่ยนขึ้นมา กูว่าดุกว่าพี่เซย์อีกมั้ง”
ทางด้านซานที่จูงข้อมือมะนาวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวเสร็จ เขาก็จัดการเหวี่ยงปิดประตูแล้วล็อกกลอนแ่าทันที ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ซานหมุนตัวกลับมามองหน้ามะนาวที่ยืนโอนเอนไปมา เขาถอนหายใจยาวก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงกึ่งดุกึ่งห่วง
“ทำไมมาดื่มคนเดียวแบบนี้” เขาถามเสียงเข้ม “รู้มั้ยว่ามันอันตราย”
มะนาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาเริ่มคลออยู่ที่ขอบตา เธอเม้มปากแน่นเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะตอบเสียงแ่
“นาวแค่เหนื่อยค่ะ... นาวแค่ไม่อยากคิดอะไรตอนนี้”
ซานนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองเธอเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินว่าควรถามต่อหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เื่ไอ้เซย์ใช่มั้ย”
มะนาวก้มหน้าลงต่ำทันที ปล่อยให้หยาดน้ำตาหยดลงพื้นห้อง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
“นาวกะจะไปหาพี่เซย์ที่สนามแข่งวันนี้ แต่... นาวกลับไปเจอ...”
“เจออะไร?” ซานถามเสียงเข้มขึ้น
มะนาวส่ายหัวเบา ๆ น้ำตาเริ่มไหลลงมาเงียบ ๆ
“นาวโง่เองค่ะ... ที่ชอบคนแบบพี่เซย์ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะเจ็บ”
ซานมองเธอด้วยแววตานิ่งลึก เขาไม่พูดปลอบในทันที แต่ความเงียบของเขากลับไม่ได้ทำให้รู้สึกห่างเหิน ตรงกันข้าม มันเหมือนกำลังรับฟังทุกคำพูดของเธออย่างตั้งใจ
“ถ้านาวไม่บอก” เขาพูดขึ้นในที่สุด “พี่จัดการเองได้”
มะนาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง
“รอพี่อยู่ในห้อง ห้ามไปไหนเด็ดขาด”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้มะนาวยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้ง และหัวใจที่ยังสั่นไหวไม่หยุด
ซานก้าวเท้าเดินพ้นประตูห้องทำงานออกมา ขยับตัวไปหลบมุมอยู่ตรงโถงทางเดินโซน VIP ที่ค่อนข้างเงียบและเป็ส่วนตัวเพื่อไม่ให้มีใครรบกวน
มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันแชต แล้วส่งข้อความไปหาเซย์แฝดพี่ของเขาทันทีด้วยความเดือดดาล
ซาน: "เกิดอะไรขึ้น มึงทำอะไรมะนาว?"
ซานจ้องหน้าจอรออยู่ไม่กี่อึดใจ ข้อความจากปลายทางก็ตอบกลับมา แต่ลักษณะการพิมพ์กลับดูรีบร้อนและพิมพ์ถูก ๆ ผิด ๆ เหมือนคนกำลังยุ่งอยู่กับกิจกรรมบางอย่าง
เซย์: "อไรของมึง กุไม่ว่าง"
ซาน: "กูกำลังถามว่ามึงทำอะไรมะนาว ตอบกูมาดี ๆ ไอ้เซย์"
เซย์: "เื่ของกู อย่ามายุ่ง"
ซาน: "มึงอยู่ไหน? ถ้ามึงไม่บอกกูว่ามึงอะไรนาว กูจะไปตามหาตัวมึงถึงที่สนามแข่งแน่!"
ทว่ายังไม่ทันที่ซานจะกดส่งข้อความด่าต่อ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือก็เปลี่ยนเป็หน้าจอสายเรียกเข้าพร้อมระบบสั่นเตือน ‘Video Call จาก เซย์’ ดังขึ้นขัดจังหวะ ซานถอนหายใจยาวพรวดออกมาเพื่อระบายความอัดอั้น ก่อนที่จะกดรับสายวิดีโอนั้นทันที
บนหน้าจอปรากฏภาพใบหน้าหล่อเหลาคมกริบของเซย์ที่กำลังมองสบตาเขาผ่านกล้อง ใบหน้าของแฝดพี่มีเหงื่อซึมตามไรผม แววตาร่านสวาทฉายชัด ภาพบนหน้าจอสั่นไหวโยกเยกไปมาไม่นิ่งชวนเวียนหัว เหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังขยับร่างกายทำอะไรบางอย่างที่ต้องใช้แรงมหาศาลอยู่
“อะไรของมึงนักหนาวะไอ้ซาน... มะนาวไปหามึงหรือไง?” เซย์เอ่ยถามเสียงห้วนปนหอบ
“ใช่! นาวอยู่ที่ผับกูเนี่ย! แล้วมึงจะบอกกูได้หรือยังว่ามึงทำอะไรมะนาว?” ซานตวาดถามเสียงเข้มดุดัน
เซย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนตีน “หึ นาวไม่ได้บอกมึงหรือไงวะ?”
“ถ้าบอกแล้วกูจะทักไปถามมึงหาพระแสงอะไร! ตอบมา!”
เซย์หลุดหัวเราะหึ ๆ ออกมาในลำคออย่างนึกขบขัน ทันใดนั้นเขาก็แปรเปลี่ยนมุมกล้อง แพนกล้องมือถือลงต่ำทันที...
ภาพลามกหยาบโลนบนหน้าจอทำเอาซานถึงกับดวงตาเบิกกว้างขบกรามแน่นจนเส้นเืปูด ควยใหญ่ยาวไซซ์มหึมาของเซย์กำลังเสียบแทงเข้าออกรูหีเยิ้ม ๆ ของหญิงสาวที่นอนอ้าขาแอ่นสะโพกรับอยู่บนโซฟาห้องแต่งตัวอย่างรื่นเริง
ใช่... ตอนนี้เซย์ก็ยังคงเย็ดหีผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมเลิกรา แถมยังจงใจซูมกล้องเข้าไปใกล้ ๆ ตรงจุดเชื่อมต่อให้แฝดน้องเห็นคาตา จังหวะที่ท่อนควยลำเขื่องหัวโต ๆ กระแทกมุดจมหายเข้าไปในรูหีแฉะ ๆ น้ำกามสวาทเหนียวเหนอะหนะไหลชุ่มขนส่งเสียงเฉอะแฉะน่าเกลียด ควยแทงเข้าแทงออกรัวเร็วตามแรงกระเด้า
จากนั้นเซย์ก็ค่อย ๆ แพนกล้องเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลากผ่านเต้าเนื้ออวบอัดสองข้างที่ไม่เสื้อผ้าปกปิด ซึ่งกำลังสั่นเด้งกระเพื่อมโยนตัวตามจังหวะกระแทกเย็ดอย่างบ้าคลั่ง เลื่อนขึ้นไปจนเห็นใบหน้าเซ็กซี่ของหญิงสาวที่นอนอ้าปากครางซี้ดสบตาอ้อนแอ้นเพราะโดนเย็ดจนสมองเบลอ
เธอโดนควยใหญ่กระแทกรูหีจนตาเยิ้ม ร้องพูดเล็ดลอดเข้ามาในสายส่งเสียงดังลั่น
“โอ๊ย... พี่เซย์ขา... ควยใหญ่จัง... กระแทกหีหนูแรง ๆ เลย ซี้ด... เสียวหีจะตายอยู่แล้ว”
“ซี้ด... หีตอดควยแน่นฉิบหาย ร่อนหีรับควยดี ๆ ดิ๊อีร่าน!”
เซย์ครางตอบกลับไป พลางสะบัดเอวซอยควยใส่รูหีเธอถี่ยิบโชว์กล้อง
ซานเห็นภาพความไร้ยางอายแบบนั้นก็ต้องพยายามข่มอารมณ์โกรธเกลียดเอาไว้ในอก เขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะเอ่ยปากด่าแฝดพี่
“มึงมันเหี้ยไอ้เซย์... มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะ? มะนาวเป็แฟนนึงนะเว้ย!”
เซย์ครางซี้ดซาดออกมาคำโตจนกล้องสั่นไหว ก่อนที่เขาจะแพนหน้าจอกลับมาจับที่ใบหน้าหล่อเหลาร่านเซ็กส์ของตัวเองเหมือนเดิม เขายักไหล่อย่างไม่แยแส
“แล้วไงวะ? เป็แค่แฟน... ไม่ได้เป็เ้าของชีวิตกูซะหน่อย กูจะเย็ดกับใครมันก็เื่ของควยกู”
“มึงคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอเซย์?”
ซานกดเสียงต่ำ ั์ตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นแทนหญิงสาว
“มึงก็รู้ว่ามะนาวชอบมึงมากขนาดไหน... กูถึงได้ยอมหลีกทางให้มึงได้คบกับนาว!”
เซย์เหยียดยิ้มกวนประสาท สะโพกแกร่งยังคงกระเด้าควยเย็ดหีสาวไม่หยุดหย่อน เขาครางต่ำออกมาในสายอย่างร่านกามก่อนจะพ่นคำพูดท้าทายตอกกลับมา
“เหรอออ... หึ ๆ ถ้ามึงอยากได้นาวมากนัก... กูยกให้มึง เอาไปเย็ดต่อดิ๊! มึงแอบชอบเมียกูมานานแล้วไม่ใช่หรือไงวะไอ้ซาน? อยากได้นักก็เอาควยมึงไปเสียบต่อจากกูเลยไป๊! กูยกให้!”
“ไอ้ระยำเซย์! ไอ้สารเลว!”
ซานสบถด่าคำหยาบคายออกมาด้วยความเหลืออด สันดานชั่วไม่แคร์ใครของพี่ชายมันทำให้เขาโกรธจนตัวสั่น
เซย์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดอะไรเลยสักนิด เขายิ่งกระแทกเอวเด้าควยถี่รัวพรางครางลั่นห้องแต่งตัว ก่อนจะบอกตัดบท
“เออ ๆ แค่นี้นะมึง กูจะเย็ดต่อละ แม่งเอ๊ย... น้ำกูจะแตกแล้วว่ะ!”
“ไอ้ควยเซย์! มึงมันสัตว์เดรัจฉาน!”
ซานสบถด่าปิดท้ายด้วยความสะอิดสะเอียนปนโมโหจัด ก่อนที่จะรีบกดวางสายตัดวิดีโอคลอทิ้งทันที ก่อนที่เซย์จะกระเด้าควยจนน้ำกามแตกทะลักชุ่มรูหีผู้หญิงคนนั้นโชว์หน้าจอให้เขาดู
ซานกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อสั่น ลมหายใจหอบถี่ชวนกระสับกระส่ายจากความโกรธพุ่งทะยานและภาพหยาบโลนที่เพิ่งเห็น ใบหน้าหล่อเหลาสุภาพบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็ความดุดันกระหายในการอย่างเต็มเปี่ยม
คำท้าทายของไอ้เซย์มันปลุกปั่นอารมณ์ดิบในกายเขาจนกู่ไม่กลับ ชายหนุ่มหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ กลับไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่มะนาวกำลังนั่งร้องไห้อยู่ทันที
To be continued...
พี่เซย์จะยกเมียให้พี่ซานแบบนี้เลยหรอคะ ว๊ายยยย
โหหหหหห
2K
