เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        เมื่อหลี่ไหลฝูเห็นท่าทางของหลิวจือโม่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง หลิวจือโม่รู้จักเจ้าของร้านฝูหมั่นโหลวจริงหรือ?

        เขาเคยไปทานอาหารเย็นที่ร้านฝูหมั่นโหลว เจอเจ้าของร้านอยู่ครั้งหนึ่งจึงจำได้

        “วันนี้เป็นวันขึ้นบ้านใหม่ของพวกเจ้า ข้าจะไม่มารับความมงคลได้ยังไง” เจ้าของร้านหัวเราะ ยื่นของขวัญในมือให้หลิวจือโม่

        หลิวจือโม่ขอบคุณและรับไป "ท่านลุงเจ้าของร้าน เชิญทางนี้" เขาเหลือบมองหลี่ชิงหลิงและบอกให้นางตามมา

        เจ้าของร้านสังเกตเห็นแววตาหลิวจือโม่ ดวงตาของเขาเป็นประกาย เดินตามหลิวจือโม่ด้วยรอยยิ้ม

        หลี่ไหลฝูกลอกตาและก้าวยาวๆ ตามติด "เจ้าของร้านฝูหมั่นโหลวใช่ไหม ข้าเป็นลุงของเสี่ยวหลิง เป็นเกียรติมากที่ท่านมางานวันนี้ได้!" เขาพูดอย่างอวดรู้

        เจ้าของร้านคิดว่าตลกดี เหลือบมองหลี่ไหลฝูโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแล้วพยักหน้าให้

        เขาเคยเจอคนมามาก แค่มองก็สามารถบอกได้ว่าหลี่ไหลฝูเป็นคนประเภทไหนในพริบตาเดียว

        นอกจากนี้ เขาเคยสืบเรื่องครอบครัวของหลี่ชิงหลิงแล้ว เขารู้พฤติกรรมหลี่ไหลฝูดี

        เห็นเจ้าของร้านไม่สนใจ หลี่ไหลฝูไม่รู้สึกอาย ยังคงตามเลียเพื่อเอาใจ

        เขาไม่รู้สึกอาย แต่ผู้เฒ่าหลี่อายมาก เขาเอามือไพล่หลังและไออย่างแรงสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าหลี่ไหลฝูไม่สนใจ เขาจึงพูดด้วยสีหน้าที่มืดมน "ไหลฝู เรานั่งฝั่งนี้”

        หลี่ไหลฝูเดินต่อไปโดยไม่หันมอง "ท่านพ่อ เจ้าของร้านเดินทางมาไกล ข้าต้องดื่มด้วยสักสองถ้วยอยู่แล้ว” อุตส่าห์ได้เจอทั้งที เขาต้องสานสัมพันธ์เสียหน่อย

        ถ้าเขาสามารถสนิทกับฝูหมั่นโหลว บางทีเขาอาจจะสร้างบ้านหลังใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว

        ผู้เฒ่าหลี่จ้องหลี่ไหลฝูด้วยสีหน้าย่ำแย่ จากนั้นเดินไปที่โต๊ะว่างข้างๆ

        คนที่มาร่วมงานเห็นภาพนี้ แต่พวกเขาไม่กล้าหัวเราะออกมา

        หลี่ชิงหลิงยกมุมปากขึ้น กำลังจะเดินตามไปก็มีคนคว้าข้อมือของนางไว้

        เด็กสาวหันมองและเห็นว่าเป็นนางหลิว จึงถามอย่างใจเย็นว่ามีเรื่องอะไร?

        นางหลิวเห็นบ้านหลังโตสวยงามแบบนี้ นางไม่อยากแม้แต่กะพริบตา ในใจเอาแต่คิดว่าหากได้อยู่ที่นี่คงดี

        ต้องบอกว่านางหลิวและหลี่ไหลฝูสมกับเป็นแม่ลูกกันจริงๆ มีความคิดเหมือนกันมาก

        "เสี่ยวหลิง หลิวจือโม่เป็นคนจ่ายค่าบ้านหลังนี้จริงหรือ?" นางแตะกำแพงอย่างระมัดระวัง ถามหลี่ชิงหลิงเสียงเบา

        หลี่ชิงหลิงเห็นก็รู้ว่านางกำลังวางแผนอะไร

        “เมื่อกี้ท่านย่าก็ได้ยินแล้ว เขาจ่ายค่าบ้านจริงๆ พวกเราสามคนแค่เช่าอยู่”

        นางหลิวเหลือบมองหลี่ชิงหลิงด้วยสายตาไม่เชื่อ “เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม เจ้าไม่มีส่วนแม้แต่ครึ่งหนึ่งหรือ?” นางกับหลิวจือโม่ไปขายแป้งทอดไข่ด้วยกัน เงินที่ได้มาจะแบ่งไม่เท่ากันหรือ?

        นางคิดว่ามันไม่น่าเป็นไปได้

        หลี่ชิงหลิงหัวเราะและพูดด้วยเสียงสงบ "ท่านย่า ข้าสาบานได้เลยว่าข้าไม่เกี่ยวกับบ้านหลังนี้เลย" เด็กสาวพูดถึงขั้นสาบาน ย่าน่าจะเชื่อ 

        หลังจากมองหลี่ชิงหลิงอย่างจริงจัง เห็นสีหน้าหลานสาวดูไม่ได้เสแสร้ง นางหลิวจึงสะบัดมือที่จับไว้ออก ปัดฝ่ามือราวกับเพิ่งจับสิ่งสกปรก

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกตลกเล็กน้อย เหลือบมองนางเงียบๆ หันหลังกลับเตรียมเข้าไป แต่ก็ถูกคว้าข้อมืออีกครั้ง

        นางหันไปมอง เป็นนางหลิวอีกแล้ว

        เด็กสาวชักมือกลับอย่างแรงโดยไม่รอให้นางหลิวตั้งตัว

        จากนั้นปัดข้อมือเบาๆ ต่อหน้านางหลิว

        การกระทำนี้ทำให้นางหลิวหน้าเขียว แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ต้องการถาม นางจึงฝืนทน

        "เสี่ยวหลิง ชายชราที่มาในรถม้าเมื่อกี้รวยมากหรือ หลิวจือโม่รู้จักเขาได้ไง" ชายชราแต่งตัวแตกต่างจากพวกเขา ดูเหมือนคนมีเงิน

        ไม่น่าแปลกใจที่หลิวจือโม่สามารถสร้างบ้านใหญ่โตสวยงาม เพราะไปรู้จักเถ้าแก่ที่ร่ำรวยนี่เอง

        ถ้าลูกชายนางสามารถสนิทได้บ้าง ครอบครัวนางก็จะสามารถสร้างบ้านที่กว้างขวางขนาดนี้ได้หรือไม่?

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของนางหลิวก็ร้อนรุ่ม

        หลี่ชิงหลิงมองออกทันที นางยักไหล่อย่างไร้เดียงสา "ข้าไม่รู้เรื่องนี้ ถ้าอยากรู้ไปถามพี่จือโม่เถอะ เขาอาจจะบอกก็ได้" นางไม่อยากทะเลาะกับนางหลิวอีกจึงหาข้ออ้าง "ท่านย่า ข้ากำลังยุ่ง ไปนั่งที่โต๊ะเถอะ ท่านปู่กำลังรออยู่" นางชี้ไปที่ด้านหลังของนางหลิว เมื่อหญิงชราหันหลัง นางก็หันตัวเดินจากไป

        นางเดินไปที่ห้องโถงที่ใช้รับแขก ยังไม่ทันได้เข้าไปก็ได้ยินเสียงของหลี่ไหลฝูที่กำลังประจบเจ้าของร้าน

        นางกลอกตาอย่างหมดคำพูด เปิดม่านแล้วเดินเข้าไป

        เจ้าของร้านเห็นนางมาก็รีบเรียกทันที

        หลี่ชิงหลิงทักทายเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม หย่อนตัวนั่งข้างหลิวจือโม่

        หลี่ไหลฝูชำเลืองมองหลี่ชิงหลิง ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนนางเป็นแขก "ผู้ชายกำลังคุยกัน ผู้หญิงมาทำไม รีบออกไป!" หลี่ชิงหลิงไม่มีมารยาทเลยจริงๆ ใช่จังหวะที่นางควรมาหรือ?

        หลี่ชิงหลิงชำเลืองมองหลี่ไหลฝูอย่างขบขัน ก่อนจะได้พูด เจ้าของร้านก็พูดขึ้น "นายหลี่ ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเสี่ยวหลิง รบกวนช่วยออกไปก่อนนะ”

        เดิมทีเจ้าของร้านคิดว่าพูดชัดเจนขนาดนี้แล้วหลี่ไหลฝูจะจากไป แต่ไม่คิดเลยว่าจะหน้าหนาขนาดนี้

        “เจ้าของร้านมีอะไรจะคุยกับพวกเขาหรือ พวกเขายังเด็ก ไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอก คุยกับข้าสิ ข้าให้คำแนะนำได้”

        หลี่ชิงหลิง "..." นางเคยเห็นคนหน้าหนา แต่ไม่เคยเห็นหนาเท่านี้ แม้กระทั่งนางก็ขายหน้าด้วย

        หลิวจือโม่ "..." ไร้ยางอายสุดโต่งจริงๆ เขาเคยได้ยินประโยคนี้จากหลี่ชิงหลิง เขาคิดว่ามันเหมาะกับหลี่ไหลฝูมาก

        เจ้าของร้านไม่ตอบ เพียงแต่มองหลี่ไหลฝูนิ่งๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ไหลฝูรู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ซึมชื้นที่หลังก็เริ่มรักษารอยยิ้มบนหน้าไม่ไหว

        เขากำหมัดแน่น เผยรอยยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “ข้าว่าท่านพ่อน่าจะรอข้าอยู่ งั้นข้าไปก่อน ไว้ค่อยดื่มด้วยทีหลัง” พูดจบก็ไม่กล้ารอเจ้าของร้านตอบกลับ รีบออกจากห้องโถงไป

        แต่เขารู้สึกสงสัย อยากฟังว่าทางนี้จะคุยอะไรกัน

        เขาเดินไปที่ประตู ยืดหูออกไปฟังบทสนทนาข้างในอย่างเงียบๆ

        พลันมีดสั้นเล่มหนึ่งบินออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ปักกรอบประตูข้างๆ ทำให้เขาชะงักค้าง หันไปมองมีดที่ยังสั่น กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก

        เสียงเจ้าของร้านลอยมาจากในห้องโถง "เงา เฝ้าประตูให้ดีๆ อย่าให้มีหมาแมวเข้ามาใกล้ ถ้ามีก็ไม่ต้องเกรงใจ จัดการตามใจชอบเลย”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ไหลฝูรู้สึกหวาดกลัวจนเหงื่อเย็นไหลริน เขาไม่กล้าที่จะแอบฟังอีกต่อไป ชีวิตของเขาสำคัญที่สุด

        ทันทีที่หลี่ไหลฝูจากไป เจ้าของร้านก็ยิ้ม "เอาล่ะ คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปแล้ว เราก็คุยเรื่องเราได้แล้ว” เขามองหลี่ชิงหลิง “เสี่ยวหลิง กระต่ายเป็นยังไงบ้าง พร้อมที่จะเชือดหรือยัง?” ไม่รู้ว่าหลี่ชิงหลิงเลี้ยงกระต่ายอย่างไรถึงได้ทั้งอ้วนและนุ่ม แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ อีก ลูกค้าต่างชอบมาก

        เสียอย่างเดียว ปริมาณน้อยไปหน่อย ทุกครั้งจะมีแค่ยี่สิบสามสิบตัว

        หากลูกค้าอยากกินต้องนัดล่วงหน้าทุกครั้ง

        แต่ก็ด้วยเหตุนี้ กระต่ายจึงมีค่าและราคาก็ค่อนข้างสูง

        หลี่ชิงหลิงนึกถึงกระต่ายที่บ้าน พยักหน้าให้เจ้าของร้าน บอกว่าพวกมันจะพร้อมเชือดในอีกไม่กี่วัน

        เดิมทีนางคิดว่าหลังจากจบงานขึ้นบ้านจะส่งกระต่ายไปให้ฝูหมั่นโหลว ไม่คิดเลยว่าเจ้าของร้านจะมาเอง

        นี่นับว่าเป็นข่าวดี เจ้าของร้านหัวเราะ "ดีเลย ดีเลย วันนี้ข้าจะได้แจ้งลูกค้า พวกเขารอมานานแล้ว" เขาเองก็เช่นกัน “เสี่ยวหลิง คราวนี้ได้กี่ตัว"

        "สี่สิบ"

        “ยังไงก็น้อยเกินไป เจ้าเลี้ยงเพิ่มได้เลย” เจ้าของร้านส่ายหัวอย่างไม่พอใจ “แล้วไก่ออกไข่หรือยัง?” หลังจากชิมความหวานของเนื้อกระต่ายแล้ว เขาก็คาดหวังกับไข่ด้วย

        หลี่ชิงหลิงประสานมือและหัวเราะ "รอข้าซื้อภูเขาข้างๆ ก็ขยายพันธุ์ได้แล้ว" นางวางแผนไว้นานแล้วว่าจะซื้อภูเขาหลังสร้างบ้านเสร็จ เอามาเลี้ยงกระต่าย เลี้ยงไก่ "ไม่รู้ว่าแม่ไก่ตัวนี้จะออกไข่เมื่อไร แต่ท่านมั่นใจได้เลยว่า ขอแค่มีไข่ ข้าก็จะส่งไปให้ชิมทันที”

        “ได้เลย ข้าจะรอ” เจ้าของร้านพยักหน้าอย่างมีความสุข การเดินทางของเขาไม่เสียเปล่าจริงๆ

        เมื่อเห็นว่าเขามีความสุข หลี่ชิงหลิงก็เสนอ "ท่านลุงเจ้าของร้าน อยากชมบ้านหลังใหม่ของเราหรือไม่"