"ได้เวลาเริ่มแล้ว!" ซือหยานพูด และมองดูนาฬิกาของเขาขณะที่รถเลื่อนช้าลง
หลิวหยุนหยางซึ่งยังคงคิดถึงวิธีที่ย้ายครอบครัวของเขาไปที่เมืองฉางอัน พยักหน้าและติดตาม ซือหยานออกจากประตูรถ
"เ้าปีศาจ! คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ!" ในขณะที่พวกเขาสองคนกำลังจะขึ้นฝั่ง กูเฉียนเฉียนเดินไปมาและบีบแขนของซือหยานเบา ๆ
เมื่อเขาเห็นการแสดงความรักต่อสาธารณะทั้งหมด สิ่งที่หลิวหยุนหยางสามารถทำได้คือการมองไปในทิศทางอื่นและแกล้งทำเป็ว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย
หลังจากเดินไปกับซือหยานประมาณ 10 นาทีหลิวหยุนหยางก็มาถึงอาคารสีเงินขนาดใหญ่
อาคารที่เหน็บหนาวทำให้มีบรรยากาศน่ากลัว เมื่อหลิวหยุนหยางจ้องมองที่ป้าย การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป
ที่นี่เป็ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของกองทัพัตื่นฉางอัน
มีคำเจ็ดคำ แต่ละคำมีความหมายที่แข็งแกร่ง แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกันพวกเขาสร้างความสามารถที่อธิบายไม่ได้ซึ่งดูเหมือนจะทำให้หลิวหยุนหยางหายใจไม่ออก
ความแข็งแกร่งที่ไม่สามารถต้านทานได้ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกอดกลั้น
ซือหยานกวาดสายตาไปตามคำพูดด้วยความเคารพ แต่เมื่อเขาจ้องมองที่หลิวหยุนหยางเขาพบว่ามันน่าขบขันเล็กน้อย
ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เขามากองบัญชาการกองทัพัตื่นเป็ครั้งแรก และเห็นคำพูดเดียวกันนั้นเขาถึงกับทรุดลงกับพื้น
อย่างไรก็ตามชายหนุ่มข้างหน้าเขาดูเหมือนลูกวัวที่ไม่กลัวเสือ ในไม่ช้าคำพูดเหล่านี้จะถูกจารึกไว้ในใจของเขาไม่ให้ถูกลืม
เมื่อเขาดูคำเ่าั้ หลิวหยุนหยางรู้สึกว่าแรงกดดันเพิ่มมากขึ้น ดูเหมือนว่าขาของเขาเริ่มสั่น เขารู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่ควรทำคือการไม่สนใจ
อย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่าคำเ่าั้มีความหมายที่ซ่อนอยู่ และเขาไม่รู้ความหมายของมัน หากเขาเข้าใจคำเ่าั้เขาจะได้รับประโยชน์อย่างมากจากคำเ่าั้
สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือจิตใจของเขา
หลิวหยุนหยางเปลี่ยนคะแนนคุณสมบัติทั้งหมดของเขาไปยังคุณสมบัติจิตใจของเขาแทน ทันทีที่เขาเสร็จสิ้นการปรับนี้ความรู้สึกของความชัดเจนจะปรากฏขึ้นในใจของเขา
เขารู้สึกมีพลังมาก!
นี่เป็พลังที่ทำให้เกิดแรงกดดันในทุกทิศทาง พลังที่ไร้ขอบเขตราวกับท้องฟ้า
ทันทีที่พลังนี้ปรากฏหลิวหยุนหยางหลับตาลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกอึดอัดก่อนหน้านี้ที่เขารู้สึกได้หายไปอย่างสมบูรณ์
ซือหยานผู้เฝ้าดูการกระทำของหลิวหยุนหยางนั้นพูดไม่ออกเมื่อเห็นสถานะปัจจุบันของเขา
ชายหนุ่มคนนี้ได้เข้าใจอะไรบางอย่างแล้วงั้นหรอ?
บรรยากาศโดยรอบของหลิวหยุนหยางยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าหลิวหยุนหยางเป็ชายหนุ่มที่สดใสมีพลังเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้เขาก็เหมือนดาบยาวที่เพิ่งถูกห่อหุ้มไว้
ปลายดาบที่ชี้ไปในทุกทิศทาง!
หลิวหยุนหยางหายใจออกอย่างช้าๆ เขาไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหน แต่เขาก็ลืมตาอย่างรวดเร็ว
เขา้าวิเคราะห์สัญญาณ แต่การพยายามที่จะเข้าใจสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังคำทั้งเจ็ดนั้นใช้พลังงานของเขามากเกินไป
จิตใจของเขาไม่สามารถทำต่อไปได้อีก หลิวหยุนหยางไม่อยากเป็ลมหลังจากมาถึงสำนักงานใหญ่ของฉางอัน
"เ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็คนเขียนคำทั้งเจ็ดคำนี้" ซือหยานเหลือบมองไปที่หลิวหยุนหยาง และพูดประโยคนึงออกมา "เขาคือหลิวไค!"
"เทพเ้าแห่งการต่อสู้หลิวไคน่ะเหรอ?"
"ใช่แล้ว เทพเ้าแห่งการต่อสู้หลิวไค!" ซือหยานยืนยัน "แม้ว่าเขาจะเขียนคำเหล่านี้แบบสุ่มพวกเขาก็มีิญญาการต่อสู้ของหลิวไค ไม่เป็ไรถ้าเ้าจะสามารถดูได้ในเวลาอันสั้น นี่เป็ครั้งแรกที่เ้าเห็นพวกเขา ไม่จำเป็ต้องบังคับตัวเอง เอาเป็ว่าการประเมินจะเกิดขึ้นข้างในนั้นแหละ"
หลิวหยุนหยางตามซือหยานไปอย่างรวดเร็วขณะที่เขาเดินผ่านประตูน้ำแข็งขนาดใหญ่ ดูเหมือนประตูใหญ่ไม่ได้เสริมกำลัง ขณะที่พวกเขาเดินไปตามเส้นทางยาว 250 เมตร หลิวหยุนหยางก็ยังไม่เห็นคนอื่นเลยแม้แต่คนเดียว
พลังงาน: 3.5
ความเร็ว: 1.2
จิตใจ: 1.7
ร่างกาย: 3.0
นับั้แ่เขาออกเดินทางในครั้งนี้จิตของเขาเพิ่มขึ้น 0.3 คะแนน
ในสองวันก่อนที่เขาจะออกจากเมืองตงลู หลิวหยุนหยางได้ควบคุมการเคลื่อนไหวพายุัแกว่งหาง การเคลื่อนไหวครั้งนี้ทำให้ทั้งอำนาจและร่างกายของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรก็ตามคุณสมบัติจิตใจของเขาไม่ได้ปรับปรุงแม้แต่น้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าการดูคำหกคำว่า "สำนักงานใหญ่ทั่วไปของกองทัพัตื่นแห่งเมืองฉางอัน" จะกระตุ้นจิตใจของเขา และเพิ่มขึ้น 0.3 คะแนน
เขามีเทพเ้าแห่งการต่อสู้หลิวไคอยู่เพื่อขอบคุณสำหรับสิ่งนั้น!
เมื่อหลิวหยุนหยางยังคงคิดถึงชื่อนี้อยู่ ดวงตาของเขาก็ส่องสว่างขึ้น
"เฮ้ หัวหน้าซืองั้นเหรอ? ว่าไง เ้ามาที่นี่เพื่อพาคนไปประเมินงั้นเหรอ? ฮ่า ฮ่าฮ่า …หวังว่าเขาจะไม่เป็ขยะที่จะทำลายทรัพยากรของกองทัพัหรอกนะ!"
เมื่อเขาได้ยินคำพูดที่บาดคม และไร้เมตตาเ่าั้ หลิวหยุนหยางก็เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขา คนส่วนใหญ่เป็คนในวัยเดียวกันกับเขา
มีเด็กผู้หญิงเพียงไม่กี่คน
คนที่พูดเป็ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งซึ่งดูเหมือนจะอายุ 20 ปี เขามีบรรยากาศที่ปราศจากความกลัวอย่างรุนแรง
หลิวหยุนหยางผู้ซึ่งให้ความสนใจกับซือหยานมาตลอด ตระหนักว่าแม้ว่าซือหยานจะมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี และเมื่อมีคนรู้จักเขา เขาก็เป็คนที่นิสัยน่ารักจริงๆ
ทันทีที่เขาเห็นชายหนุ่ม ซือหยานก็แสดงสีหน้าออกด้วยความรังเกียจ
"ไม่เจอกันนานซิ่วิเฉิง เ้าก็ยังคงน่ารำคาญเหมือนเช่นเคยเลยนะ!" ซือหยานพูดอย่างตรงไปตรงมา
"หึ ... ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าเ้าจะว่าข้าว่าน่ารำคาญ ตราบใดที่เฉียนเฉียนไม่ได้ว่าอย่างนั้น!" ชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งจับแขนของเขาแล้วชี้ไปที่หนึ่งในนั้น "มาทักทายข้า ทำให้พี่ใหญ่ของเ้ามีความสุขหน่อย!"
มีดาวสีเงินอยู่บนแขนของเขา
ดาวที่ติดอยู่บนแถบกาวสีดำนั้นสวยงามมาก เมื่อซือหยานมองเห็นสายรัดการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในท้ายที่สุดเขายืนอยู่ในความสนใจ และพูดด้วยเสียงเครื่องจักรกล "สถานที่ตั้งที่สำคัญ ไง!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า …มันดังพอข้าชอบมัน!" ซิ่วิเฉิงมองหลิวหยุนหยาง และส่ายหัว "เด็กน้อยจากเมืองตงลู เ้ากำลังพยายามค้นหาขุมทรัพย์ในกองขยะเหรอ? ในไม่ช้าข้าจะบอกให้เ้ารู้ไว้ว่าผู้ท้าชิงที่เ้านำมามีไม่เพียงพอแค่ไหน!"
จากนั้นเขาก็หันไปหากลุ่มนักต่อสู้เยาวชนและพูดว่า "เ้าคิดว่าเ้าจะแสดงในภายหลังอย่างไรบ้าง ซิ่วฮู?"
"ข้าจะแสดงให้น้องชายคนนี้เห็นเองว่าชะตากรรมที่ดีที่สุดที่เขาหวังได้ คือการกลับไปที่เมืองตงลูและเป็ชาวนา!" ชายหนุ่มผอมคนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยแผลเป็พูดเสียงดัง
คำพูดของเขาเน้น และสีเขียวเข้มที่เขาติดบนหน้าอกของเขานั้นสะดุดตามาก
"เ้าเห็นสิ่งนี้ไหม มันคือเข็มชนชั้นสูงระดับ ดี!" ซิ่วิเฉิงตบบ่าของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มกว้าง
"นี่คือตราของเ้า หลิวหยุนหยาง" ชายที่ดูเคร่งขรึมในเครื่องแบบทหารสีน้ำเงินยื่นให้หลิวหยุนหยางเอาไปติดที่หน้าอก
ตราหน้าอกของหลิวหยุนหยางคล้ายกับที่ซิ่วิเฉิงติดอยู่ยกเว้นแต่ว่านี่เป็สีแดง
หลิวหยุนหยางก็รู้ทันทีว่าคนอื่น ๆ ทั้งหมดดูเหมือนจะสวมเข็มกลัดอยู่ที่อกเช่นกัน
ส่วนใหญ่ติดเข็มสีส้มหรือสีเหลือง มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มีเข็มสีแดงหรือสีเขียว
เมื่อซือหยานเห็นตราสัญลักษณ์ของหลิวหยุนหยาง การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป และเขาก็พูดอย่างหนักแน่นว่า "ข้าประเมินว่าหลิวหยุนหยางเป็ชนชั้นสูงระดับ ดี ทำไมเ้าให้เข็มสีแดงแก่เขาล่ะ?"
ชายในชุดเครื่องแบบทหารสีน้ำเงินตอบด้วยเสียงเครื่องจักรกลที่สงบว่า "ข้าแค่แจกจ่ายเข็มหน้าอกตามคำแนะนำของผู้บังคับบัญชา ข้าไม่รู้อะไรเลย"
"ไม่จำเป็ต้องถามเขาหรอกซือหยาน ข้าสามารถให้คำอธิบายแก่เ้าได้ในตอนนี้" ซิ่วิเฉิงหัวเราะเยาะ "จะมีชนชั้นสูงระดับ ดี ในเมืองตงลูได้อย่างไรกัน ผู้ตรวจสอบปฏิเสธการประเมินของเ้า!"
จากนั้นซิ่วิเฉิงพูดเสริมอีกว่า "ข้าห้ามไม่ให้เ้าอับอายกับสิ่งที่ผิดพลาด โอ้ ไม่จำเป็ต้องขอบคุณข้านะ ข้าเต็มใจ"
ซือหยานกำหมัดแน่น หลิวหยุนหยางมั่นใจว่าถ้าซือหยานทำได้ หมัดของเขาก็จะพ่ายแพ้ซิ่วิเฉิงในตอนนี้
ในที่สุดซือหยานก็ดึงหมัดของเขากลับมา
หลิวหยุนหยางได้ััการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของซือหยานเช่นเดียวกับใบหน้าของคนอื่น เขาเดินไปที่ด้านของซือหยานและพูดเบา ๆ ว่า "นี่เป็เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น"
"ทำให้มันดีล่ะ และพิสูจน์ว่ามันผิดทั้งหมด!" ซือหยานถอนหายใจออกอย่างหนักก่อนที่เขาจะพึมพำ "การประเมินชั้นยอดของเ้าจะทำให้เ้าเสียเปรียบ หากเ้าไม่สามารถทำให้ผู้คนประหลาดใจด้วยความสามารถของเ้า เ้าจะกลายเป็เพียงสมาชิกธรรมดาของกองทัพัตื่น เ้าจะไม่สามารถเข้าเรียนในชั้นสูงของกองทัพัตื่นได้!"
หากเขาล้มลงไปหนึ่งก้าวเขาจะล้มลงไปอีก หลิวหยุนหยางรู้เื่นี้ดี
นอกจากนี้เขา้าใช้การประเมินนี้เป็โอกาสในการตอบสนองคุณสมบัติเพื่อนำแม่ และน้องสาวของเขามาที่เมืองฉางอัน
ดังนั้นเขาจะล้มเหลวไม่ได้
"มันเป็ความผิดของข้าเอง!" เสียงของซือหยานนุ่มนวล หลิวหยุนหยางสามารถได้ยินความรู้สึกผิดและความขุ่นเคืองในน้ำเสียงของเขา
เขาคิดว่านี่มันไม่ยุติธรรมเช่นกัน การประเมินผลระดับ ดี ที่ซือหยานทำให้เขาถูกแทนที่ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระที่เมืองตงลูไม่สามารถผลิตนักสู้ระดับ ดี ที่ยอดเยี่ยมได้
"พี่ซือ ถ้าการแสดงของข้ามันน่าทึ่งเกินไป ข้าจะได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็คนบ้าหรือไม่?" หลิวหยุนหยางถามหลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง
"เ้าตัวน้อย! เ้านี่รู้วิธีทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นจริงๆ!" ซือหยานยิ้มให้หลิวหยุนหยาง "ตราบใดที่มันไม่น่าเหลือเชื่อเกินไปทุกอย่างจะดี เรา้านักสู้ชนชั้นสูงที่ดีกว่าคนทั่วไปทั้งหมด มนุษยชาติ้านักสู้ชั้นยอด!"
หลิวหยุนหยางพยักหน้า ทันใดนั้นมีคนพูดอย่างโเี้ว่า "ทุกคน เงียบ! ข้าจะประกาศคำแนะนำที่สำคัญบางอย่าง จากการประเมินของดาพันธมิตรใน่การประเมินรอบนี้ นักสู้ชนชั้นสูงระดับ อีหรือสูงกว่า จะได้รับตำแหน่งถาวรในกองทัพ นักสู้ที่ต่ำกว่าระดับ อีจะถูกนำไปใช้งานในภูมิภาคตาตงฟางหลังจากการประเมิน!"
การประกาศนั้นสั้น แต่หลิวหยุนหยางก็สับสน
ความรู้สึกเฉียบพลันของเขาบอกเขาว่าคำสั่งนี้อาจจะมีความสำคัญมากในอนาคต
"บ้าจริง!" ซือหยานสาปแช่ง สายตาที่เขามองไปที่หลิวหยุนหยางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หากเขาไม่ได้แนะนำหลิวหยุนหยาง เขาจะต้องเข้าสู่กองทัพัตื่นละก็ มันก็คงดีกว่านี้
ตอนนี้ไม่มีใครบอกได้ว่าเขาจะไปจบที่ไหน
ตำแหน่งสุดท้ายที่ไม่แน่นอนมักเป็สัญญาณที่ดี
"เ้าทำได้หยุนหยาง ! มีเพียงเ้าเท่านั้นที่จะสามารถตัดสินชะตากรรมของเ้าเอง!" ซือหยานพูดอย่างเคร่งขรึม
"ข้ารู้ ไม่ต้องกังวลหรอก!" หลิวหยุนหยางพูดพร้อมพยักหน้า
"เอาล่ะ การประเมินจะเริ่มขึ้นทันที!" ชายผู้อ่านประกาศพูดอย่างไร้ความรู้สึก
620
