ตอนที่ 3 บ้านที่เลือก
ผมพยายามหลีกเลี่ยงบ้านนั้น แต่ทุกครั้งที่เดินกลับเข้าซอย เที่ยงคืนพอดี
ขาผมกลับพาไปที่บ้านเดิมโดยไม่รู้ตัว เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง
ผู้หญิงเปิดประตูรออยู่เสมอ เด็กชายยิ้มและเรียกผมว่า “พ่อ”
ผมเริ่มรู้สึกว่าการกลับไปบ้านตัวเองเป็เื่ผิดปกติ
เหมือนบ้านนั้นไม่ยอมรับผมอีกต่อไป
---
คืนหนึ่งผมลองฝืนกลับไปบ้านเดิม
แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป ผมเห็น “ผมอีกคน” กำลังนั่งกินข้าวกับครอบครัวจริงของผม
เขามีหน้าตาเหมือนผมทุกอย่าง แต่สายตาเย็นเฉียบ
ครอบครัวของผมไม่แสดงท่าทีแปลกใจเลย เหมือนพวกเขาไม่เคยรู้ว่ามีผมอีกคนอยู่ข้างนอก
ผมยืนอยู่ตรงนั้น รู้ทันทีว่าบ้านเดิมไม่ใช่ของผมอีกแล้ว
มันเลือกคนใหม่แทนที่ผมเรียบร้อยแล้ว
---
ผมกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง
ผู้หญิงยิ้ม เด็กชายกอดผมแน่น และพูดว่า “พ่ออยู่กับเราแล้ว”
ผมไม่พูดอะไรออกมา
ผมแค่คิดในหัวว่า—บ้านนี้ไม่ใช่บ้านที่ผมเลือก
แต่มันคือบ้านที่ เลือกผม
ั้แ่นั้น ทุกคืนเที่ยงคืน ผมกลับเข้าบ้านนี้เสมอ
และเมื่อมองไปที่ทาวน์เฮ้าส์หลังอื่น ๆ ที่เหมือนกันทุกหลัง
ผมสงสัยว่า…มีใครอีกบ้างที่เข้าผิดบ้าน แล้วไม่เคยกลับออกมาอีกเลย
---
*End - บ้านที่ไม่ใช่บ้าน*
2K
