สายฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ร่วมไปกับชะตากรรมอันโหดร้ายของเธอ ทัศนียภาพของท้องถนนยามค่ำคืนพร่าเลือนไปด้วยสายน้ำที่ไหลบ่าชโลมกระจกหน้ารถ รดาประคองพวงมาลัยรถยนต์ด้วยมือที่สั่นเทาจนแทบไม่สามารถควบคุมทิศทางได้ หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลทะลักออกมาบดบังวิสัยทัศน์ความปลอดภัยในการขับขี่จนเกือบจะพุ่งชนท้ายรถคันหน้าไปหลายหน แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อความตายเลยสักนิด เพราะสำหรับเธอแล้ว โลกทั้งใบที่เคยพึ่งพิงและรักสุดหัวใจได้ล่มสลายกลายเป็ธุลีไปในพริบตาเดียว สามีร่วมเตียงผู้พิพากษามาดดี และเพื่อนสนิทไฮโซสาวที่ร่วมกอดคอโตกันมา... ทั้งสองคนกำลังร่วมลักลอบสมสู่อย่างผิดศีลธรรมลับหลังเธอมานานถึงสองปีเต็มๆ! ความทรยศหักหลังอันน่าขยะแขยงนี้ทำให้เธออยากจะกรีดร้องออกมาระบายความอัดอั้นจนอกแตกตาย ในวินาทีที่หัวใจแตกสลายเป็เสี่ยงๆ และไร้ซึ่งที่ซ่อนเร้นสำหรับหลบภัยใดๆ มีเพียงชื่อเดียวและใบหน้าเดียวของชายหนุ่มรุ่นน้องที่แล่นวาบเข้ามาในส่วนลึกของสมอง... กวิน ชู้รักหนุ่มผู้มอบอุ่นความร้อนแรงและััที่ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
รดาตัดสินใจหักพวงมาลัยรถเลี้ยวโค้งกะทันหัน บึ่งตรงมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของกวินทันทีโดยไม่สนพายุฝน หญิงสาวก้าวเดินต้านลมแรงฝ่าเม็ดฝนจนเสื้อผ้าและเรือนผมเปียกชุ่มโชกแนบไปตามผิวเนื้อ ร่างบางก้าวขาอันสั่นระริกพาสังขารและจิตใจที่บอบช้ำแตกสลายขึ้นลิฟต์มาเคาะประตูห้องพักของเขาช้าๆ ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่ยังคงเหลืออยู่
ทันทีที่บานประตูเปิดออก กวินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นสภาพของรดาที่ยืนตัวสั่นระริก ใบหน้าหวานซีดขาวและเปียกชุ่มไปด้วยละอองฝนปนคราบน้ำตา รดาไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เธอทิ้งตัวเข้าหาอ้อมกอดของกวินแน่น ซบหน้ากับอกแกร่งร้องไห้สะอื้นโฮออกมาอย่างไม่เหลือมาดอาจารย์มหาวิทยาลัยอีกต่อไป
"กวิน... ฮึก... อัครินทร์กับเมทินี... พวกเขาแอบมีชู้กันลับหลังฉันมาสองปีแล้ว..." รดาพรั่งพรูความเ็ปออกมา น้ำเสียงสั่นสะท้านแหบแห้ง
กวินกอดกระชับร่างบางไว้แน่นในอ้อมแขนอบอุ่นของเขา ใบหน้าหล่อเหลาไซ้ซอกผมเปียกชื้นปลอบประโลม ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นกลับราบเรียบ นิ่งสงบ และมีประกายความพึงพอใจลึกๆ วาดผ่านอย่างเืเย็น... ทุกอย่างเป็ไปตามแผนการล้างแค้นที่เขาวางไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ครอบครัวผู้พิพากษาผู้หยิ่งผยองบัดนี้กำลังล่มสลายลงด้วยน้ำมือของพวกเขาเอง
ทว่า เมื่อกวินก้มลงจ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาและความเ็ปของรดา ความรู้สึกแน่นหน้าอกแปลกประหลาดกลับจู่โจมจิตใจของเขา... ชายหนุ่มรู้สึกใจหายและมีความคิดอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจริงๆ เป็ความรู้สึกที่ฏต่อความแค้นในอกของเขาเอง
"ไม่เป็ไรนะรดา... คุณยังมีผมนะ" กวินกระซิบเสียงต่ำแ่เบา
เขาก้มลงจูบซับน้ำตาที่แก้มใสช้าๆ ก่อนจะกดริมฝีปากอุ่นบดจูบเรียวปากอิ่มของรดา จูบในครั้งนี้เต็มไปด้วยความบีบคั้นอารมณ์และแรงปรารถนา รดารับััจูบนั้นด้วยความโหยหาอย่างที่สุด เธอ้าใช้ความเร่าร้อนและััจากเนื้อกายของกวินช่วยลบล้างรอยแผลที่สามีทิ้งไว้
กวินช้อนร่างของรดาขึ้นมาอุ้มในท่าเ้าหญิง พาเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างขวาง จัดแจงถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นของคนทั้งสองออกอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าท้าทายความมืด รดาเบียดกายเข้าหาความอบอุ่นร้อนแรงจากเรือนร่างกำยำของชู้รักหนุ่ม สองร่างกอดรัดประสานกันแ่าบนเตียงหนานุ่ม
กวินซุกไซ้ปลายลิ้นร้อนบดบี้เนินอกอิ่ม คลึงเค้นปทุมถันอวบหยุ่นจนรดาครางเสียงสั่นระริก เขาแยกเรียวขาคู่สวยอ้าออกกว้าง กดจูบซับไปตามง่ามขาอ่อนเนียนละเอียดช้าๆ ก่อนจะสอดแทรกนิ้วยาวเข้าในรอยแยกกุหลาบชุ่มฉ่ำน้ำหวานขยับเข้าออกเป็จังหวะ รดาบิดกายเร่า สะโพกผึ่งผายร่อนรับััสวาทอย่างใจกล้า
"กวิน... ได้โปรด... เอาตัวตนของคุณเข้ามาที..." รดาร้องขอเสียงสั่นสะท้าน แววตาหยาดเยิ้มด้วยไฟตัณหาเร่าร้อน
กวินขยับกายขึ้นมาทาบทับ กุมแก่นกายใหญ่โตร้อนผ่าวปูดโปนจ่อเข้าหาปากทางรักที่เปียกเยิ้ม ชายหนุ่มสบตากับรดานิ่งปลาบก่อนจะกดสะโพกสอบส่งตัวตนหนายาวลึกซึ้งแทรกทะลวงเข้าใส่ร่องรักคับแน่นอุ่นร้อนรวดเดียวจนสุดความยาว
*สวบ!*
"อ๊า!... กวิน!" รดากรีดร้องครางลั่นสะท้านทรวง ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความจุกเสียวสุดขีด ผนังร่องรักตอดรัดแก่นกายั์แ่า กวินขยับสะโพกสอบโหมกระแทกกระทั้นเข้าออกรัวเร็วหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานเสียงครางกระเส่าคลอเคลียเสียงสายฝนภายนอกห้อง
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*
รดาโยกสะโพกมนขยับรับแรงกระแทกจากเด็กหนุ่มอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง เซ็กส์ในคืนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ผสมผสานระหว่างรัก แค้น และความเศร้าโศก รดาร้องขอจังหวะที่แรงขึ้น ยิ่งกวินซอยสะโพกบดเบียดทะลวงส่วนหัวบานปูดโปนเข้าชนจุดกระสันด้านในลึกๆ เธอยิ่งรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนลืมความจริงอันโหดร้ายจนหมดสิ้น
กวินโหมกระแทกย้ำแก่นกายลึกสุดใจอีกหลายครั้งคำรามลั่นอย่างสุขสม ก่อนจะกดแช่ตัวตนทิ้งค้างไว้ในจุดลึกสุด ปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนผ่าวขาวข้นล้นทะลักเข้าสู่ช่องทางรักของรดาจนเอ่อล้น รดากอดรั้งบ่ากว้างของกวินไว้แน่น หลับตาสนิทซบหน้ากับอกแกร่งและก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเหนื่อยล้าทางกายและใจ
---
ในเวลาเดียวกัน ณ สำนักงานนักสืบเอกชนของวิญญู
แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างกระทบใบหน้าตึงเครียดของวิญญู ชายหนุ่มกำลังนั่งตรวจทานประวัติคดีเก่าของ **'บัญชา'** พ่อแท้ๆ ของกวินอย่างละเอียดลึกซึ้ง คดีเมื่อ 5 ปีก่อนนั้น เป็คดีที่บัญชาถูกกล่าวหาว่าทุจริตโครงการก่อสร้างรัฐและติดสินบนเ้าหน้าที่ ทว่าหลักฐานในการเอาผิดกลับเบาบางและมีข้อสงสัยมากมาย แต่อัครินทร์ (พี่ชายของเขา) ซึ่งทำหน้าที่เป็ผู้พิพากษาตัดสินคดีในตอนนั้น กลับพิพากษาตัดสินจำคุกบัญชาถึง 15 ปีเต็มอย่างรีบร้อนและรุนแรงผิดปกติ
ส่งผลให้บริษัทของบัญชาล้มละลาย ครอบครัวพังพินาศ และในอีกหนึ่งปีต่อมา บัญชาตัดสินใจผูกคอตายในห้องขังเพื่อหนีความอัปยศ
วิญญูไล่สายตามองหน้าจอ เลื่อนลงไปดูทะเบียนราษฎร์ของครอบครัวบัญชา และพบประวัติลูกชายคนเดียวของเขา... นายกวิน ซึ่งระบุชัดเจนว่าหลังจากพ่อตาย กวินก็เปลี่ยนนามสกุลและเก็บตัวเงียบหายไป
"แกจงใจเข้าหารดาเพื่อทำลายอัครินทร์จริงๆ ด้วยสินะ กวิน..." วิญญูพึมพำน้ำเสียงเคร่งเครียด
เขารีบกดโทรศัพท์หารดาเพื่อเตือนภัย ทว่าปลายสายกลับแจ้งว่าโทรศัพท์ของเธอปิดเครื่อง วิญญูใจหายวาบด้วยความวิตกกังวล ชู้รักหนุ่มของรดาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้แสนดี แต่เป็หมาป่าหิวกระหายที่กำลังจ้องจับเหยื่อล้างแค้น และตอนนี้รดาคงหนีไปหลบอยู่กับเขา!
วิญญูรีบคว้ากุญแจรถยนต์และบึ่งรถออกไปทันทีเพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดของกวิน หวังจะช่วยพี่สะใภ้ให้พ้นภัยก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
---
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึง่กลางดึกสงัด เม็ดฝนภายนอกที่เคยกระหน่ำซัดสาดบัดนี้ได้หยุดตกแล้ว หลงเหลือเพียงสายลมหนาวเย็นะเืและเสียงน้ำที่หยดลงจากระเบียงอย่างเชื่องช้า
รดาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความรู้สึกคอแห้งผาก แสงไฟสลัวสีส้มโทนอบอุ่นจากโคมไฟห้องนั่งเล่นภายนอกส่องลอดช่องใต้ประตูห้องนอนเข้ามาบางเบา ร่างบางเอื้อมมือััเบาะข้างตัวพบว่าพื้นที่ว่างเปล่าและกวินไม่ได้นอนอยู่ตรงนั้นแล้ว ทว่าเธอกลับได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวพ่นกระทบพื้นห้องน้ำดังแว่วมาเป็จังหวะ บ่งบอกชัดเจนว่าเขากำลังอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอยู่
รดาขยับกายก้าวลงจากเตียงหนานุ่ม สอดตัวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งยาวของกวินคลุมร่างกายเปลือยเปล่าก่อนจะก้าวเดินอย่างแ่เบาออกไปยังห้องนั่งเล่นภายนอกหวังจะไปหาน้ำดื่มชโลมคอที่แห้งผาก ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้าวผ่านโต๊ะทำงานไม้สีดำสนิทที่ตั้งอยู่มุมห้อง สายตาก็จับจ้องมองเห็นลิ้นชักแถวล่างสุดที่แง้มออกเล็กน้อยอย่างผิดวิสัย โดยมีลูกกุญแจทองเหลืองเสียบคาอยู่ตรงรูกุญแจ
ความระแวดระวังที่เกิดจากเหตุการณ์หักหลังครั้งล่าสุดกระตุ้นสัญชาตญาณความหวาดระแวงของเธอ รดายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานช้าๆ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วประหนึ่งเสียงกลองศึก มือเรียวบางสั่นระริกเอื้อมมือไปจับที่จับลิ้นชักแล้วค่อยๆ เลื่อนดึงลิ้นชักไม้ออกมาช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวน ภายในนั้นมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำหนาปึกใหญ่หนึ่งแฟ้มวางนิ่งอยู่
รดาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดูช้าๆ แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงกระทบแผ่นกระดาษขาว และทันทีที่เห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ภายใน รดาก็เบิกตากว้างช็อกสุดขีดราวกับถูกค้อนั์ทุบแสกหน้าจนสมองด้านตื้อและหยุดหายใจไปในพริบตาเดียว!
ภายในแฟ้มมีหน้าข่าวตัดคดีของอัครินทร์ ข่าวการผูกคอตายคุกของบัญชา ข้อมูลเส้นทางชีวิตผู้พิพากษาอัครินทร์อย่างเป็ระบบ รายการบัญชีทรัพย์สินส่วนบุคคล ข้อมูลเอกสารและประวัติของเมทินี (ที่น่าขนลุกที่สุดคือ ภาพถ่ายใบหน้าของเมทินีถูกขีดกากบาทไขว้ด้วยปากกาสีแดงหนาเข้มเสมือนการกำจัดเป้าหมายที่จบสิ้นแล้ว) และสุดท้าย... แผ่นกระดาษแผ่นหลังๆ คือรูปแอบถ่ายตัวเธอเองในอิริยาบถต่างๆ ทั้งภาพที่เดินเข้าสอนในคณะนิติศาสตร์ ภาพที่คุยโทรศัพท์ระเบียงห้องทำงาน และภาพขณะเธอกำลังวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้าในฟิตเนส
กระดานวางแผนชิ้นนี้มีปากกาสีแดงวงกลมเน้นชื่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด และมีเส้นสายลากโยงใยเข้าหากันสะท้อนหมากเกมแค้นและแผนฆาตกรรมสีเืที่สมบูรณ์แบบที่สุด
รดารู้สึกเข่าอ่อนยวบจนเกือบซวนเซทรุดลงไปนั่งพับเพียบบนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ ความเยือกเย็นรวดร้าวแล่นริ้วจับตัวจนชาหนึบเข้าสู่ขั้วหัวใจ... กวิน... เด็กหนุ่มรุ่นน้องแสนดีอ่อนหวานที่เธอเพิ่งทอดกายร่วมรักและกอดซบสะอื้นหาที่พึ่งพิงยึดเหนี่ยวคนสุดท้ายในชีวิต แท้จริงแล้วคือปีศาจร้ายที่สวมหน้ากากล่อลวงเธอเข้ามาในหมากแค้นั้แ่แรกเริ่ม! เธอไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขานอกจากเหยื่อที่เป็เบี้ยล้างแค้นเพื่อใช้ทำลายอัครินทร์เท่านั้น!
*คลิก!*
เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำเปิดออกขัดความเงียบ รดาขวัญหนีดีฝ่อสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยัดแฟ้มเอกสารสีดำลงลิ้นชักและผลักประตูปิดสนิทบิดลูกกุญแจทองเหลืองให้คาไว้อย่างรวดเร็วและพยายามเบามือที่สุด ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังหลังหันกลับตัวทันควัน กวินเดินเช็ดศีรษะก้าวออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันิ่เหม่รอบเอวสอบกล้ามงามเปล่งประกาย ชายหนุ่มส่งยิ้มอ่อนโยนละมุนละไมแสนดีคูเดิมส่งมาให้เธอ
"ตื่นแล้วเหรอครับรดา... หิวน้ำเหรอครับ" กวินถามน้ำเสียงทุ้มหวาน แววตาคมอบอุ่นก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ
รดาพยายามสะกดกั้นความหวาดกลัวสุดขีดในอก สูดหายใจลึกบังคับมือเรียวไม่ให้สั่น ปั้นรอยยิ้มบางเบาที่แห้งแล้งและฝืนธรรมชาติที่สุดในชีวิตตอบกลับไป "ค่ะ... รดาแค่หิวน้ำน่ะค่ะกวิน"
รดาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาพิมพ์ใจของเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยหัวใจที่หนาวเหน็บแล่นะเืและหวาดระแวงกลัวแสนสาหัส ภายใต้หน้ากากเทพบุตรแสนดีนี้... ชายตรงหน้าคืออสูรกายผู้นำพาเพลิงแค้นที่กำลังหลอกใช้ร่างกายและจิตใจของเธอเป็เครื่องมือทำลายครอบครัวของเธอ และเธอกำลังก้าวขาเข้าสู่กรงแค้นต้องห้ามที่ไม่มีวันหลุดพ้นไปได้ชั่วนิรันดร์!