แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน พา อรนิสา ไปเก็บเสื้อผ้าที่คอนโด แล้วก็ออกเดินทางมุ่งตรงสู่หัวหินทันที และระหว่างการเดินทาง อรนิสา ก็ได้กดโทรศัพท์โทรหาเ้านายของตนเพื่อลางาน
“สวัสดีค่ะ พี่เพทาย สาขอลาหยุดพักร้อน 2 วันนะคะ? พอดีเพื่อนสา เขานัดเที่ยวกันแบบปัจจุบันทันด่วนน่ะค่ะ เลยไม่ได้ขอล่วงหน้า” อรนิสา กล่าวกับเ้านายที่ทำงาน
“ได้สิ แล้วมีงานด่วนอะไรที่ทำค้างไว้ไหมล่ะ?” เพทาย เอ่ยถามกลับมา
“ไม่มีค่ะพี่” อรนิสา ตอบตามจริง ซึ่งเธอได้เคลียร์งานไปจนหมดแล้วั้แ่วันศุกร์ เธอไม่ชอบให้งานคั่งค้างไว้จนถึงวันจันทร์ เพราะจะทำให้ค่อยพะวงกับงาน เสาร์อาทิตย์ ไม่เป็อันได้พักได้ผ่อนกันพอดี
“งั้นก็ตามนั้น! เที่ยวให้สนุกล่ะ แล้วเจอกัน” เพทาย ตอบอนุญาตให้ลาได้
“ขอบคุณค่ะพี่ สวัสดีค่ะ” อรนิสา จึงยิ้มกับโทรศัพท์และกล่าวขอบคุณ ก่อนจะกดวางสายไป
พอหันกลับไปมองชายหนุ่ม เขาก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่ อรนิสา
“เป็อะไรหรือเปล่าคะ? หรือว่าไม่สบาย?” อรนิสา ถามด้วยความเป็ห่วง พร้อมกับเอามือไปอังหน้าผากชายหนุ่ม
“ตัวก็ไม่ร้อนนี่” หญิงสาวทำหน้างง สงสัยว่าชายหนุ่มเป็อะไร
“ทำไมไม่บอกว่าไปเที่ยวกับแฟน? ทำไมต้องบอกว่าไปเที่ยวกับเพื่อน? กลัวใครเขาจะรู้หรือไงว่ามีแฟนแล้ว” หญิงสาวถึงบางอ้อเลย ว่าทำไมชายหนุ่มถึงหน้าบึ้งตึง
ซึ่งการกระทำของชายหนุ่มทำให้ บอดี้การ์ดของเขาที่ขับรถและนั่งมาทางด้านหน้า ต่างต้องกลั้นยิ้มไว้แทบไม่อยู่เลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมีมุมอย่างนี้กับเขาด้วย
“ก็..” อรนิสา ไม่รู้จะตอบชายหนุ่มยังไงดี ได้แต่อ้ำอึ้ง
“ก็อะไร?” ชายหนุ่มยังคงถามกลับมาอีก
“ก็จะให้พูดว่ามีแฟนได้ไงล่ะค่ะ หัวหน้าสาเขาก็รู้ว่าสาโสด แล้วอยู่ดีๆ พึ่งผ่านมายังไม่ทันไรก็จะบอกว่าไปเที่ยวกับแฟนแล้ว อย่างนี้มันไม่ใจง่ายไปหน่อยเหรอ คุณก็พูดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียวเรื่อยเลย?” อรนิสา ตอบอย่างเง้างอนเหมือนกัน พลางสะบัดหน้าออกไปข้างทางที่รถกำลังวิ่งไม่หันมามองชายหนุ่ม
“ไม่เอาน่ะ ผมขอโทษที่ไม่ทันคิด อย่างอนเลยนะครับ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ดึงร่างบางเข้าหาตัวจนร่างบางเกยขึ้นไปอยู่บนตักคนตัวโต
“แต่คราวหน้าให้บอกเลยว่าไปกับแฟน โอเคนะ?” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับกดจูบลงบนปากบางจิ้มลิ้มหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว
“ก็ได้.. แต่ตอนนี้ปล่อยสา ลงเถอะค่ะ อายพี่ข้างหน้าเขาบ้าง ทำอะไรเปิดเผยมากไปแล้ว” อรนิสา ก้มหน้าพูด เพราะรู้สึกอายที่ชายหนุ่มทำอะไรต่อหน้าคนอื่นช่างไม่อายบ้างเลย พ่อคุณเอ้ย
“อายทำไม คนเป็แฟนกันก็อยากสวิตหวานกันเป็ธรรมดา ไม่เห็นต้องอายเลย และสองคนนั้นก็ไม่กล้าแอบดูหรอก ใช่ไหม?” ชายหนุ่มว่าพลาง ร้องถามบอดี้การ์ดสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้ารถ
“ไม่กล้าครับนาย” สุชาติ ซึ่งเป็ทั้งคนขับรถและบอดี้การ์ดของเขาตอบกลับ
“เชื่อหรือยังล่ะ” ชายหนุ่ม กล่าวยืนยันกับ อรนิสา ยิ่งทำให้หญิงสาวอายเข้าไปใหญ่ จึงใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกแกร่งของชายหนุ่มไปหนึ่งที
“คนบ้านี้! คุณไม่อาย แต่สาอายนะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็ก้มหน้างุดกับอกแกร่งนั้น
“หึหึหึ!” ทำให้ชายหนุ่มขำออกมาด้วยความเอ็นดู และหลงใหลมากขึ้นกว่าเดิมเป็เท่าทวีคูณ
เวลาผ่านไปสักพัก รถยนต์ก็ยังคงวิ่งไปตามเส้นทางที่จะไปยังหัวหิน แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน รู้สึกแปลกๆ ที่อยู่ๆ อรนิสา ก็เงียบไปไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เขาเลย ไม่ว่าเขาจะลูบไล้ไปมายังไงก็ไม่ตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น จึงก้มลงมองดูคนที่อยู่บนตัก ปรากฏว่าหญิงสาวหลับไปแล้วนั้นเอง ทำให้ชายหนุ่มอดขำไม่ได้อีกรอบ
จึงก้มลงจุมพิตไปทั่วใบหน้าสาวเ้า แล้วจัดท่านอนให้อยู่ในท่าที่สบาย แต่ชายหนุ่มก็ยังคงกอดร่างบางไว้ไม่ยอมปล่อย ถึงแม้ว่าตนจะรู้สึกเมื่อยขบก็ตามที
“อื้อออ!..” อรนิสา งัวเงียตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่า แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ยังคงกอดเธอไว้อย่างนั้น จึงเงยหน้ามองชายหนุ่ม
“ตื่นแล้วเหรอ คนขี้เซา” ชายหนุ่มกล่าวทักทายคนพึ่งตื่น แล้วกดจูบลงไปบนริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม
“ไม่หนัก ไม่เมื่อยเหรอคะ?" หญิงสาวถามขึ้น เพราะอดสงสารเขาไม่ได้ที่ให้เธอนั่งแอบอิงอยู่อย่างนั้น และแถมเธอยังนั่งอยู่บนตักเขาตลอดทางเลยก็ว่าได้
“ตัวแค่นี้ น้ำหนักยังกับมดจะเมื่อยได้ไง” ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ
“ก็ว่าไปนั้น” หญิงสาวพูดก่อนส่งค้อนให้หนึ่งที
“ใกล้ถึงหรือยังคะ?” หญิงสาวถามพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
“ใกล้แล้วล่ะ น่าจะไม่เกิน 20 นาทีก็ถึงแล้ว ใช่ไหม? สุชาติ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ตอบพลางเอ่ยถามบอดี้การ์ด
“น่าจะไม่เกินนั้นครับ” สุชาติ ตอบกลับผู้เป็เ้านายทันควัน
๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒
6K
