เมื่อมาถึงชายหนุ่มพบหญิงสาวกำลังนั่งเก้าอี้ดื่มชาอย่างสบายใจ อีกทั้งยังเห็นผู้คุ้มกันกำลังย่างปลาที่พึ่งจับมาได้ตอนที่ชายหนุ่มไม่อยู่ส่งกลิ่นหอมลอยมาตามสายลม
“จางิ่ท่านกลับมาแล้วหรือ เก็บสมุนไพรได้หรือไม่” เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มเมื่อมาถึง
“ข้ากลับมาแล้ว ข้ามีของมาให้เ้าด้วย” ชายหนุ่มกล่าวพลางหยิบของออกมาจากอกเสื้อ
“นี่มัน…..”
“เ้าชอบหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวเห็นของที่เอาหยิบออกมา
“ข้าชอ…..ชอบ” หญิงสาวพูดอย่างเขินอาย ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงระเรื่อ
“เช่นนั้นข้าจะใส่ให้เ้าดีหรือไม่” มือหนาเอื้อมใส่มงกุฎที่ทำมาจากดอกไม้ให้หญิงสาวอย่างเบามือ
“สวยมากเลยเ้าค่ะคุณหนู เหมาะกับท่านมาก” ถิงถิงเอ่ยชมหญิงสาวหลังจากที่ชายหนุ่มสวมมันให้กับนาง
“ขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ” เสียงหวานกล่าวอย่างเขินอาย ใบหน้ารู้สึกร้อนเหมือนอย่างคนป่วยและมีสีแดงราวกับลูกตำลึงสุกลามมาถึงหู นี่เป็ครั้งแรกที่หญิงสาวถูกคนอื่นปฏิบัติแบบนี้ในโลกเดิมก็ไม่เคยมีเช่นกันเพราะนางไม่เคยมีแฟนมาก่อน ทำให้ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเขินจนทำอะไรไม่ถูกเสียอย่างนั้น
ที่ชายหนุ่มทำดีกับนางไม่ใช่เพียงเพราะเขาอยากแฝงตัวเข้าไปในบ้านของหญิงสาวเพื่อสังหารเ้าเมืองเพียงเหตุผลเดียว แท้จริงแล้วเขาก็มีใจให้นางั้แ่ที่หญิงสาวช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อ 2 เดือนก่อน ที่เขาลอบสังหารล้มเหลวแล้ว เขาชอบในหน้าตาที่งดงามของนางแต่ที่ทำให้เขาหลงรักนางเพราะนางเป็คนดี จิตใจอ่อนโยนเมตตาผู้คน ชอบไปแจกอาหารแก่ชาวบ้านที่ยากจนเป็ประจำ เมื่อจบงานนี้เขาจึงคิดที่จะวางมือจากการเป็มือสังหารแล้วมาใช้ชีวิตอย่างเช่นสามีภรรยากับนางจากใจจริง
ทั้งคู่จึงนั่งคุยกับอย่างถูกคอคุยเื่ต่างๆ มากมายพลางนั่งจิบชาชมวิวทัศน์เบื้องหน้าไปพลางยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรอบดูแล้วสบายๆ ไปด้วย ถิงถิงและผู้คุ้มกันเมื่อมองทั้งคู่มีความสุขเช่นนี้พวกเขาเองก็รู้สึกมีความสุขตามไปด้วย ทุกคนในจวนรักหญิงสาวเหมือนอย่างเป็คนในครอบครัวของพวกเขาจริงๆ ตอนที่รู้ว่านางจะต้องหมั้นหมายทุกคนต่างลำบากใจกลัวหญิงสาวไม่มีความสุข แต่ภาพตรงหน้าที่พวกเขาเห็นทำให้สบายใจเป็อย่างมาก หน้าของหญิงสาวเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาที่อยู่กับชายหนุ่มคนทั้งคู่ดูเหมาะสมกันเป็อย่างมาก
เวลาล่วงเลยเข้ายามเซินคนทั้งคู่จึงนั่งรถม้าเพื่อเดินทางกลับ ชายหนุ่มไม่อยากไปส่งหญิงสาวจนค่ำมืดจะจนทำให้นางดูไม่งามในสายตาคนอื่น เพราะทั้งคู่ยังไม่ได้หมั้นหมายกันอย่างถูกต้องตามประเพณี ใช้เวลา 2 เค่อก็มาถึงจวนชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปส่งหญิงสาวด้านใน ก่อนที่จะกล่าวลาฟู่หนิงอันและฟู่เหนียง
“นายท่านฟู่ฮูหยินฟู่ข้าขอตัวกลับก่อนนะขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวลาพลางโค้งคารวะ
“ไม่ต้องมากพิธีๆ อีกไม่นานเราก็จะเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วอย่างได้เกรงใจไป” ฟู่หนิงอันกล่าวเพื่อไม่ชายหนุ่มต้องเกรงใจ
จากนั้นชายหนุ่มก็เดินทางกลับเขาซีอัน หลังจากชายหนุ่มกลับไปฟู่เหนียงและฟู่หนิงอันต่างมองไปที่บุตรสาวเป็ตาเดียว ตอนนี้หญิงสาวแทบจะยิ้มไม่หยุดพวกเขาเพิ่งเคยเห็นนางมีความสุขมากเช่นนี้เป็ครั้งแรก เมื่อเห็นเป็เช่นนี้คนทั้งคู่ก็รู้สึกโล่งใจพร้อมทั้งดีใจในเวลาเดียวกันที่หญิงสาวได้พบกับคนที่นางมีใจให้และเขาก็มีใจให้นางเช่นกัน
ชายหนุ่มเองก็ใช้เวลาไม่นานเดินทางกลับมาถึงที่พักของตน ไม่รอช้าเขาเริ่มวางแผนการในการลอบสังหารมู่หยางอีกครั้ง เขาวาดแผนที่ค่ายโจรที่เห็นมาวันนี้ทั้งหมดแล้วค่อยๆ คิดแผนให้รอบคอบที่สุดงานครั้งนี้จะต้องไม่พลาดเหมือนครั้งก่อนหน้า ชายหนุ่มนำอาวุธลับทั้งเข็มสีดำที่ถูกเคลือบด้วยพิษร้ายแรงนัก 10 เล่มและมีดสั้นวาววับดูก็รู้ว่าคมเป็อย่างมากเหมือนอย่างมีไอแห่งการสังหารแผ่ออกมาตลอดเวลา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยว่าพร้อมใช้งานหรือไม่
“ครั้งนี้ข้าต้องทำลายเ้าไปพร้อมกับกลุ่มโจรที่เ้าก่อตั้งขึ้นด้วยความยากลำบาก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงเื่ที่ได้เห็นมาวันนี้
.
จวนเ้าเมือง
ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราเต็มไปด้วยสิ่งของที่มีราคาแพงแทบทั้งสิ้น ปรากกฎร่างชายหนุ่ม 2 คนกำลังพูดคุยกับอย่างเคร่งเครียด
“งานที่ข้าให้เ้าไปจัดการเรียบร้อยดีหรือไม่” มู่หยางเอ่ยถามกับลูกน้องคนสนิท
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ ของที่จะมอบให้ท่านผู้นั้นจัดการได้ทันตามกำหนดเป็แน่ขอรับ” ลูกน้องคนสนิทกล่าวอย่างมั่นใจเพราะเื่ที่เขาไปทำทุกอย่างจัดการได้ตามที่ผู้เป็นายสั่ง
“เช่นนั้นก็ดี ถ้าท่านผู้นั้นไม่พอใจขึ้นมาทั้งเ้าและข้าคงยากที่จะรักษาชีวิตรอดเป็แน่ แล้วเื่ที่ข้าให้ไปสืบคนร้ายที่บุกเข้ามาลอบสังหารข้าได้ความว่าเช่นใด” มู่หยางเอ่ยถามต่อเื่คนที่เข้ามาทำร้ายเขาเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว
“คือว่า…..คือ…..ยังไม่ทราบว่าเป็ผู้ใดขอรับ ข้าน้อยไร้ความสามารถ” ทหารคนสนิทตอบอย่างอ้ำอึ้งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือต่างจากคำตอบก่อนหน้านี้เป็อย่างมาก
เพล้ง!!!
เสียงถ้วยน้ำชาแตกจากการที่มู่หยางขว้างลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด
“ผ่านมาตั้ง 2 เดือนเ้ากลับหาคนร้ายไม่ได้ ช่างไร้ความสามารถยิ่งนัก ออกไป!!!” มู่หยางตวาดเสียงดังอย่างโมโหจนเห็นสันกรามชัด
“ข้าน้อยขอตัวลาขอรับ” หลังกล่าวจบเขาก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้นายของเขาโกรธเป็อย่างมาก
เรือนหมู่ตาน
นี่ก็เข้ายามจื่อแล้วภายในห้องขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม บนเตียงนุ่มยังมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนพลิกไปมาอย่างเขินอาย เมื่อนางนึกถึงเื่ที่ได้พบเจอมาในวันนี้
“จางิ่ทำไมท่านต้องทำเช่นนี้กับข้าด้วย หน้าตาท่านก็หล่ออย่างกับพระเอกในซีรีส์แล้วยังมาทำดีกับข้าเช่นนี้ข้าก็หวั่นไหวน่ะสิ”
“ไม่ได้ๆ ข้าต้องเก็บอาการข้าต้องทำตัวเป็กุลสตรีจะหวั่นไหวกับคนที่พึ่งรู้จักกันเช่นนี้ไม่ได้”
“แต่เขาหล่อ แถมยังมาทำเช่นนี้กับข้าอีกใครจะทนไหวกัน”
หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตนเองคนเดียวในห้องนอนพลิกไปมาอย่างนอนไม่หลับ พลางยิ้มออกมาทุกครั้งเมื่อนึกถึงเื่เมื่อตอนกลางวัน นางหยิบมงกุฎดอกไม้ที่ชายหนุ่มทำให้ขึ้นมาพร้อมมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุขจนหลับไปในที่สุด
ด้านชายหนุ่มเองก็ไม่ต่างกันเขานึกถึงเื่ราวของวันนี้ภาพของหญิงสาวที่กำลังยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุขก็ทำให้ตอนนี้เขาก็พลอยยิ้มตาม แต่เขาก็ต้องหยุดยิ้มเมื่อมีนกบินมาเกาะที่หน้าต่างชายหนุ่มจึงเดินไปดูพบกระบอกขนาดเล็กผูกติดอยู่ที่ขาของมัน จากนั้นจึงเปิดออกพบกระดาษแผ่นเล็กด้านในมีข้อความถูกเขียนเอาไว้ เมื่ออ่านจบเขาก็ได้เผาทิ้งเพื่อไม่ให้ผู้ใดรู้ว่าด้านในเขียนอันใดไว้ จากนั้นเขาก็ได้เขียนรายงานสถานการณ์ส่งกลับไปที่หน่วยให้ทราบเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองนี้ เมื่อเขียนจบก็ได้ใส่เข้าไปที่กระบอกเล็กอันเดิมก่อนจะปล่อยนกพิราบให้บินกลับไปที่เดิมที่มีคนส่งมันมา
.
เช้าวันถัดมาหลังจากฝึกวรยุทธ่เช้าชายหนุ่มได้ไปเก็บสมุนไพรบนเขาซีอันเหมือนเช่นเคย วันนี้เขาต้องเก็บสมุนไพรเพิ่มหลังจากใช้รักษาชาวบ้านทำให้ตอนนี้เหลือสมุนไพรไม่มากนัก บนเขาที่ขึ้นว่าอันตรายที่สุดในแคว้นนี้ชายหนุ่มกลับเดินเก็บสมุนไพรด้วยท่าทางสบายๆ ไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อสิ่งใดเหมือนอย่างกับมาเดินเที่ยวเล่นอย่างไรอย่างนั้น
แกร็ก!!!
เสียงบางอย่างเหยียบกิ่งไม้แห้งดังมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม มีอะไรบางอย่างกำลังสืบเท้าเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ ตาคมค่อยๆเหลือบกลับไปมองอย่างช้าๆ ปรากฏเห็นเสือสีขาวตัวใหญ่มีลายสีดำพาดผ่านทั่วทั้งตัวสูงใหญ่เกือบๆ4 จั้ง (ประมาณ 2 เมตร) จากนั้นกระโจนเข้าหาชายหนุ่ม เขาได้แต่หลับตาและยกแขน 2 ข้างขึ้นป้องกันเหนือศีรษะ ขนาดตัวที่ใหญ่โตของมันทำให้ชายหนุ่มต้องล้มลงไปนอนกับพื้น
ยามเซิน = 15.00-16.59 น.
ยามจื่อ = 23.00-00.59 น.
...........................................
น้องอย่าใจง่ายแบบนั้นสิลูกเราเป็ผู้หญิงเล่นตัวนิสนึง แต่เป็ไรท์หล่อขนาดนั้นก็ไม่เล่นตัวแล้ว
เื่นี้ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆ เลยนร้าา หวังว่ารี๊ดทุกคนจะมีความสุขในการอ่าน อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์้ด้วยนะทุกคน
1K
