แน่นอนว่าเมื่อแม่นางน้อยทั้งสี่กินข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้ว โดยเฉพาะยวี่ยวี่น้อย กับพี่สาวเจินจู ที่กำลังนั่งพิงเก้าอี้เพราะอึดอัดพุงน้อยๆที่ยื่นออกมากัน แม่นางน้อยทั้งสองยังไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหนรอให้อาหารย่อยเสียก่อนนั่นเอง
“อิ่มหรือยังแม่นางน้อย…????”ท่านแม่
“อิ่มเ้าค่ะท่านแม่..”พี่สาวเจินจู
“อิ่มแค่ตอนนี้เ้าค่ะท่านแม่เ้าขา….”ยวี่ยวี่น้อย
“อิ่มแค่ตอนนี้รึ..???”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านปู่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า…..”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านปู่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“เอาล่ะ อิ่มแค่ตอนนี้ก็ตอนนี้”ท่านแม่
“อิ…อิ..อิ…”แม่นางน้อยทั้งสองคน
พวกท่านพากันส่ายหน้า และยิ้มกันหมดทุกๆคนเลยกำลังทะเล้นของเ้าตัวน้อยยวี่ยวี่กัน
ส่วนพวกบุรุษหลากหลายรุ่นตอนนี้ ก็พากันขยับตัวไปมานั่งๆยืนๆกันไม่ติดที่แล้ว เพราะใจของแต่ละคนอยากจะมาคุยกับยวี่ยวี่น้อยแทบแย่แล้วด้วย…!!!
เพียงแค่ยวี่ยวี่น้อยจูงมือกับพี่สาวเจินจูมาถึงรั้วหน้าบ้านเท่านั้นล่ะ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา พวกท่านพี่ชาย พากันวิ่งบ้างเดินเร็วบ้างมาหาแม่นางน้อยอย่างรวดเร็วทันทีทันใดเลย
“หมั่บ….หมั่บ…..”
“ไอ้หยา…!!!”แม่นางน้อยทั้งสองพากันใอยู่ๆก็โดนอุ้มตัวลอยจากด้านหลังแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวกันเลย
“...................!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“ลูกสาวพ่อจะพาไปเดินเล่นเองนะ”ท่านพ่อ
“ตึก….ตัก…….”
“ไปเดินเล่นกันเถอะเด็กๆ…”ท่านตา ท่านปู่
“แว๊บบบบบ……….”
“ดะ……!!!”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ที่กำลังพูดห้ามก็ยังพูดไม่ทันกันเลย ได้แต่พากันโมโหอยู่ตรงนั้นและเริ่มบ่นกันรอบใหญ่อีกรอบหนึ่ง
“หนอยยยยยยยยย……..เ้าสามเฒ่าก็เป็ไปกับเขาด้วยนะ!!”ท่านย่าซุน
“หลานสาวข้าใหมด ดูทำเข้าสินั่น”ท่านยายหม่า
“นี่คงรอจังหวะให้ยวี่ยวี่น้อยเดินพ้นจากข้ากับพวกเ้าไปน่ะสิ เลยรีบพาวิ่งไปอย่างรวดเร็วเสียขนาดนั้นน่ะ..!!”ท่านย่าไป่
“ทำอย่างกับโจรลักพาตัวคนเสียอย่างนั้นล่ะพวกท่านพี่นี่จริงๆเลย เดี๋ยวลูกใขึ้นมาจะแย่เอานะ”ท่านแม่ บ่นตามหลังท่านพ่อด้วยเช่นกัน
“จริง…!!!”ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
ท่านพ่อที่อุ้มหนีบแม่นางน้อยทั้งสองคนไว้ที่แขนคนละข้าง วิ่งนำหน้าคนอื่นๆไปก่อนเลย เพราะบุคคลสำคัญอยู่กับท่านนั่นเอง!!!
ตามด้วยพวกเด็กๆ ส่วนพวกท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา ไม่กล้าวิ่งหน้าตาตื่น เพราะรู้สึกกระดากอายชาวบ้านกันอยู่น่ะสิ..!!!! ได้แต่พากันเร่งฝีเท้าไปให้ท่านเท่านั้นเอง
“เฮ๊ย….เ้าอิ๋นอิ๋นหยุดก่อนนนนนนนนน..!!!”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่
“หยุดดดดดดดดดด…..!!!!”
พวกท่านพากันะโเรียกท่านพ่อให้หยุดวิ่งเสียทีหนึ่ง เพราะตอนนี้ก็พาวิ่งออกมาไกลจากที่บ้านตระกูลซุนพอสมควรแล้ว ..!!!!
“ผลั่ก…..”
พวกเด็กๆที่พากันวิ่งตามหลังท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอามาด้วยก็ เบรคฝีเท้ากันไม่ทันพากันชนกระแทกกันเองล้มหงายลงพื้นกันอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ดีนะที่พวกเราวิ่งออกมาข้างๆไม่รวมกลุ่มกับพวกผู้ชายน่ะเ้าค่ะท่านพี่”พี่สาวลู่เสียน
“ก็นั่นน่ะสิ โชคดีของข้ากับเ้าจริงๆนั่นล่ะ”พี่สาวลู่ซือ
พวกท่านพี่ค่อยๆประคองตัวกันลุกขึ้นมาอย่างทุกลักทุเล เพราะพากันนอนทับเป็ชั้นๆกัน..!!!
“ท่านพี่ พวกท่านเป็อะไรกันน่ะเ้าคะ…???”พี่สาวเจินจู
“เป็ลมกันั้แ่เช้าเลยเหรอเ้าคะท่านพี่???หลานชายเล็ก??? ไม่ได้กินข้าวเช้ากันหรือเปล่าเ้าคะ???”ยวี่ยวี่น้อย
“..................!!”พวกท่านพี่
“ไม่ใช่น้องเล็ก…!!!”พวกท่านพี่
“ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า…..”ท่านปู่ ท่านตา ท่านลุง ท่านอา ท่านพ่อ หัวเราะชอบใจยกใหญ่เลย ที่เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่เล่นงานพวกท่านพี่กันอีกแล้ว…!!!
“พวกพี่สะดุดก้อนหินล้มน่ะ..!!”พี่ใหญ่จ้วนซือ
“ใช่ๆน้องเล็ก…!!!”พวกท่านพี่คนอื่นๆ
“อ้อ…….”ยวี่ยวี่น้อย
“ท่านพ่อจะวิ่งพายวี่ยวี่กับพี่สาวไปที่ไหนเหรอเ้าคะ..???”ยวี่ยวี่น้อย เอียงคอถามท่านพ่อของนางอย่างน่ารัก
“โอ้…เป็พ่อที่จะถามเ้าเสียมากกว่าลูกรักว่าเ้ากับพี่สาวอยากจะไปที่ใดให้บอกมาเลย”ท่านพ่อ
“ใช่ๆหลานสาว….!!”ท่านปู่ ท่านตา
“จริงแล้วก็มีอยู่ 2 แห่งเ้าค่ะที่คิดไว้ั้แ่เมื่อคืนเลยเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
เมื่อท่านพ่อถามมาแบบนี้ก็เข้าทางของแม่นางน้อยเลยน่ะสิ…!!! เพราะว่าวันนี้จะขออนุญาตให้พวกท่านพาออกนอกหมู่บ้านพอดีเสียด้วย แบบนี้ไม่ต้องเกริ่นนำให้ลำบากเลย เพราะโดนพวกท่านพ่อเอ่ยชวนก่อนเลย ถ้าโดนท่านแม่ดุก็โยนไปให้ทางพวกท่านพ่อรับผิดชอบไปก็สิ้นเื่แล้ว…!!!
ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา รู้สึกว่าตากระตุกผิดปรกติแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะกำลังรอลูกสาว/หลานของพวกท่านบอกสถานที่ที่้าจะไปอยู่นั่นเอง
“ไปด้านทิศตะวันออก กับตะวันตกเ้าค่ะ ระยะทางน่าจะราวๆ ไม่เกิน 7-8 ลี้นะเ้าคะ”หมั่นโถวน้อย
“โอ้…..”ท่านพ่อ ท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา
“ที่ว่าหลานบอกว่าวางแผนเอาไว้ั้แ่เมื่อคืนนี้ หลานใช้ๆ……เอ่อ…???”ท่านตาหม่า
“ใช่เ้าค่ะท่านตา เมื่อคืนนี้ใช้จมูก กับ ตาเ้าค่ะ เพื่อค้นหาต้นไม้สองชนิดที่ยวี่ยวี่้ามว๊ากกกกกเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“ต้นไม้ 2 ชนิด…????”ท่านพ่อ ท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา
“พอดีว่าน้องเล็กนางอยากจะเพิ่มรสชาติของอาหาร และขนมให้อร่อยมากยิ่งขึ้นน่ะเ้าค่ะ แล้วต้นไม้ทั้ง 2 ชนิดที่น้องเล็ก้ามันช่วยได้เ้าค่ะท่านพ่อ ท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา”พี่สาวเจินจู
“อย่างนั้นเหรอ…???!!”ท่านพ่อ ท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา
พอพวกท่านได้ฟังรายละเอียดมากขึ้นยิ่งสนใจมากกว่าเดิม และคอยฟังหลานสาวพูดต่อเลยว่า…..
“ต้นไม้ทั้งสองชนิดที่ยวี่ยวี่อยากได้มันเรียกว่าต้นพริก กับต้นมะนาวเ้าค่ะ อย่างต้นพริก…….บลา…..บลา…..ต้นมะนาว….บลา……บลา…..”ยวี่ยวี่น้อย
เ้าตัวน้อยยวี่ยวี่พูดอธิบายถึงต้นพริก และต้นมะนาวอีกรอบให้ ท่านพ่อ ท่านตา ท่านปู่ ท่านลุง ท่านอา ได้ฟังกันถึงประโยชน์ของต้นไม้ทั้งสองชนิดนี้ว่านำมาทำอะไรได้บ้างนั่นเอง
“อ้า….เรียกว่าต้นพริก กับต้นมะนาวนี่เอง ปู่เองก็เคยเห็นเหมือนพวกท่านพี่เ้านั่นล่ะ แต่ว่าพอลองแล้วรสชาติมันแปลกประหลาดเหลือเกิน เลยไม่มีผู้ใดสนใจที่จะนำมา หรือจะขุดมาปลูกในหมู่บ้านกัน”ท่านปู่ซุน
“ที่ไหนได้กลับกลายเป็ว่าเ้าต้นพริก รสชาติเผ็ดร้อน กับเ้าต้นมะนาว รสชาติเปรี้ยว ดันกลับมาทำอาหารให้มีรสชาติดีขึ้นได้ด้วยเหรอเนี่ย น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆเลย”ท่านปู่ไป่
“ก็นั่นน่ะสิ เ้าต้นพริก ต้นมะนาวที่ว่าเนี่ยผลของมันออกดกเสียด้วยนะ เวลาเข้าป่าเจอทีไรพวกเราก็แค่มองแล้วเดินผ่านกันไปเลย”ท่านตาหม่า
“ว๊าาาา…นั่นวัตถุดิบสุดยอดเลยนะเ้าคะ ถ้าลองได้นำมาประกอบอาหาร หรือทำขนมบางชนิดยวี่ยวี่ขอรับรองกับทุกๆคนเลยว่า จะต้องติดใจอย่างแน่นอนเ้าค่ะ”หมั่นโถวน้อย
“ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเรารีบไปกันดีกว่านะลูก..!!”ท่านพ่อ
“เ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย ยิ้มแป้นเลยเพราะรอคอยที่จะไปั้แ่เมื่อคืนนี้แล้วน่ะสิ!!!
พวกท่านพี่ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันเลย ต่างก็พากันพยักหน้าตามไปด้วยทั้งๆที่ว่าพวกท่านพี่ไม่ได้โดนถามแต่อย่างใด
“พวกเ้ากลับไปเตรียมน้ำดื่มกันด้วยดีกว่านะ เดินระยะทางเกือบ 10 ลี้เนี่ยสำหรับพวกเด็กๆมันหนักพอดูเลย”ท่านปู่ซุน
“ได้ขอรับท่านพ่อ”ท่านลุง ท่านอา
“แล้วก็เอารถเข็นมาด้วย ให้พวกเด็กๆได้นั่งกันไป”ท่านตาหม่า
“ขอรับ”ท่านพ่อ
“ส่วนเ้าพวกตัวเหม็นนี่ก็ไปเตรียมตะกร้า กระจาดอะไรให้พร้อม เผื่อว่าจะไปเจออะไรในป่าเพิ่มเติมนอกจากต้นพริกกับต้นมะนาวที่ยวี่ยวี่น้อย้านำกลับมาปลูกที่หมู่บ้านทั้งสามกัน”ท่านปู่ไป่
“ได้ขอรับท่านปู่…!!!”พวกท่านพี่
พวกเหล่าบุรุษรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ รุ่นสูงอายุ ทั้งสามตระกูลต่างพากันคึกคักเตรียมพร้อมที่จะออกนอกหมู่บ้านกัน วิ่งหยิบของกันวนไปวนมาอย่างวุ่นวายกัน
“นั่นไงล่ะว่าแล้วเชียว นี่น่าจะพายวี่ยวี่น้อยออกไปนอกหมู่บ้านอย่างแน่นอนเลยนะ..!!!”ท่านย่าซุน
“พวกเ้าลองไปสอบถามพวกเด็กๆก่อนสิว่าจะไปทำอะไรกัน”ท่านยายหม่า
“ได้เ้าค่ะ”ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
พวกท่านไปดักเหล่าบรรดาลูกชาย/หลานชาย เพื่อสอบถามว่าจะตระเตรียมของจะไปที่ใดกัน พวกท่านพี่ก็ตอบว่าน้องเล็กของพวกเขาจะพาไปขุดต้นพริก ต้นมะนาวกลับมาปลูกหมู่บ้านนั่นเอง พร้อมกับบอกที่ว่านำมาเป็วัตถุดิบประกอบอาหาร และขนมได้อีกด้วย
แน่นอนว่าบรรดาเหล่าฮูหยินทั้งหลายเมื่อได้รับรู้เื่นี้ ต่างก็พากันตื่นเต้นเสียไม่ได้จริงๆ และอยากจะนำพริก และมะนาวที่ว่านี้มาทำอาหารกินในมื้อต่อไปทันทีเลยด้วย
“พวกเ้าว่าต้นพริก ต้นมะนาวที่ว่าเนี่ยจะเอามาทำอะไรได้บ้างนะ ข้านี่อยากจะเข้าครัวเสียแล้วสิ!!”ท่านยายหม่า
“ก็อาจจะทำได้หลากหลายอย่างกระมังข้าว่า อย่างไรเสียมื้อต่อไปข้ากับพวกเ้าจะต้องนำพริก และมะนาวที่ยวี่ยวี่น้อยจะไปนำกลับมาเนี่ยมาทำอาหารกินมื้อหน้าให้ได้!!!”ท่านย่าไป่
“แน่นอน….”ท่านย่าซุน ท่านยายหม่า
เหล่าบรรดาฮูหยินตอนนี้ก็มีหัวข้อพูดคุยเกี่ยวกับวัตถุดิบทั้งสองตัวนี้กันอย่างคึกคักกันเลยทีเดียว พยายามนึกถึงรสชาติที่ผิดแปลกของมันพร้อมกับอาหารแต่ละจานที่พวกท่านเคยทำกินกันว่าถ้าเพิ่มเติมสองรสชาตินี้เข้าไปมันจะเปลี่ยนไปอย่างไรกันบ้าง????
มีบรรดาแม่ครัวที่ใดบ้างจะไม่ชอบการท้าทายในการทำอาหารในแบบใหม่ๆกันบ้างล่ะ ยิ่งมีอาหารแปลกใหม่เพิ่มเติมมา และไหนจะปรับสูตรอาหารจานเดิมๆให้มีรสชาติแปลกใหม่ขึ้นมาอีก ย่อมเป็เหมือนผลสำเร็จของเหล่าบรรดาสตรีทั้งหลายเลยก็ว่าได้!!!
เพราะอย่าลืมนะว่าไม่ใช่ว่าทุกๆคนจะสามารถทำอาหารได้ดี และอร่อย จนหลายๆคนต้องยอมรับ ส่วนมากแค่ทำกินกันแค่ในตระกูลเท่านั้นเอง ไม่อย่างนั้นแล้วร้านอาหารเล็กๆใหญ่ๆคงมีกันเยอะแยะมากมายก่ายกอง กลุ่มพ่อค้าทั้งหลายไม่ว่าจะค้าขายอะไรย่อมสืบทอดต่อกันมาเรื่อยๆจากรุ่นสู่รุ่นมา
*****************
****แจ้งติดเหรียญ****
จะเริ่มติดเหรียญในตอนที่ 18 สลับสับเปลี่ยนกับตอนฟรีเช่นเคยค่ะ ขอบคุณที่ติดตามยวี่ยวี่น้อยหรือฮูหยินใหญ่ตัวจิ๋วกันนะคะ
ขอบคุณค่ะ
อานตี้ปืนคู่
##########
ยวี่ยวี่น้อยจะได้ออกไปผจญภัยในป่านอกหมู่บ้านเลี่ยงหลินอีกครั้งหนึ่งแล้ว รอบนี้จุดประสงค์หลักเลยก็คือต้นพริก และต้นมะนาวนั่นเอง เื่กินอย่างไรเสียก็สำคัญจะละทิ้งไม่ได้อย่างเด็ดขาด
1K
