เช้าวันถัดมา กอร์ดไม่ได้หยิบดาบขึ้นมาสอนทันที
เขาเดินออกมายืนกลางลานฝึก มือไขว้หลัง มองเด็กห้าสิบคนที่นั่งเรียงกันอยู่บนม้านั่งไม้ด้านหน้า
"วิชาดาบคืออะไร?" เขาถาม
ไม่มีใครตอบ
"ถือดาบ ฝึกท่า ตีให้โดน" กอร์ดพูดต่อ "นั่นคือพื้นฐาน ใครก็ทำได้ถ้าฝึกนานพอ" เขาหยุด "แต่สิ่งที่ทำให้นักดาบที่ดีต่างจากนักดาบธรรมดา ไม่ใช่แค่วิชาดาบ แต่เป็วิชาเข้าถึงอาวุธ"
เอสนั่งตัวตรง สายตาจับที่ครูไม่กะพริบ
"มีสามสาย" กอร์ดชูนิ้วขึ้น "สายจิต สายเจตจำนง และสายิญญา แต่ละสายต่างกัน ให้ผลต่างกัน และเหมาะกับคนต่างกัน"
เขาเดินช้าๆ ไปตามหน้าแถว
"จิตแห่งอาวุธ มุ่งเน้นการทำลายใจสู้ของศัตรู ผู้ที่ฝึกสายนี้จะปล่อยแรงกดดันออกมา ทำให้ศัตรูเห็นภาพลวงตา สับสน ลังเล เสียจังหวะ ไม่ใช่การโจมตีร่างกาย แต่โจมตีจิตใจ"
กอร์ดหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็ไม่มีสัญญาณ ไม่มีท่าทาง ไม่มีเสียง
แต่เด็กสามคนในแถวหน้าพร้อมกันแข็งทื่อ ไหล่ตึง หลังตรงดิ่ง เหมือนมีอะไรหนักๆ กดลงมาบนบ่าพร้อมกันทุกคน เด็กคนหนึ่งกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว อีกคนกลืนน้ำลายเสียงดัง
สองวินาทีผ่านไป กอร์ดกะพริบตา และความรู้สึกนั้นก็หายไป
"นั่นแหละคือสายจิต" เขาพูดเรียบๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลานฝึกเงียบสนิทอยู่ครู่หนึ่ง
เอสนั่งนิ่ง สายตาไม่ได้มองเด็กสามคนที่ยังหน้าซีดอยู่ แต่มองที่กอร์ด ที่ยืนอยู่ในท่าเดิมราวกับไม่ได้ทำอะไรเลย
ไม่มีท่าทาง ไม่มีคำสั่ง แค่ตั้งใจ
"เจตจำนงแห่งอาวุธ มุ่งเน้นการเพิ่มพลังโจมตีโดยตรง อาวุธที่ใส่เจตจำนงลงไปจะแข็งแกร่งกว่าเดิม คมกว่าเดิม ทุบหนักกว่าเดิม เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และใช้ได้ผลเสมอ"
กอร์ดหยิบดาบไม้ขึ้นมาจากพื้น ไม่รีบ เดินไปยืนตรงหน้าหุ่นฟางที่ตั้งไว้ริมลาน แล้วฟันลงครั้งเดียว
เสียงดัง แกร๊ก สะท้านลาน
หุ่นฟางขาดกลางตัว ไม้แก่นที่รองรับด้านในหักเป็สองท่อน ฝุ่นและฟางปลิวขึ้น เศษไม้กระจายออกมาบนพื้นดิน
เด็กในแถวบางคนสะดุ้ง
ดาบไม้ในมือกอร์ดไม่มีรอยแตกแม้แต่รอยเดียว
"นั่นแหละคือสายเจตจำนง" เขาวางดาบลง "และสุดท้าย" เขาพูดช้าลง "ิญญาแห่งอาวุธ โจมตีศัตรูจากภายใน ไม่ใช่รอยบาดที่ิั แต่คือความเสียหายที่ข้างในซึ่งมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ความเสียหายน้อยกว่าสองสายแรก แต่ป้องกันได้ยากกว่า"
เขาไม่สาธิตสายที่สาม แค่ยืนนิ่งแล้วพูดต่อ
"สำหรับสายิญญา ไม่มีอะไรให้ดูครับ ต้องรู้สึกเอง"
กอร์ดกลับมายืนตรงกลาง "สามารถฝึกทั้งสามสายพร้อมกันได้ แต่ทำได้ยากมาก ในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนนี้มีคนทำสำเร็จไม่ถึงสิบคน คนที่ฝึกได้ครบทั้งสามสายจะได้รับฉายาว่า ผู้พิชิต เลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง ไม่ใช่สิ่งที่ฟังดูเท่"
เด็กๆ เริ่มปรึกษากัน เอสนั่งนิ่ง
ในหัวเขาเรียงลำดับทั้งสามสายแล้วเปรียบเทียบกับอาคมที่พ่อสอน จิตแห่งอาวุธฟังดูใกล้เคียงกับสิ่งที่เขาคุ้นเคย การทำให้ศัตรูสับสนโดยไม่ต้องใช้กำลังตรงๆ ตรงกับแิที่พ่อปลูกฝังไว้ว่าหมอผีที่ดีไม่ต้องแข็งแกร่งที่สุด แค่ฉลาดกว่า
"จิต" เขาตัดสินใจในใจ
เขาหันไปหาจิวข้างๆ "นายจะเลือกอะไร?"
จิวนั่งนิ่งอยู่สักครู่ ดวงตาอัญมณีมองไปที่ลานฝึกด้านหน้า แล้วก็พูดเบาๆ
"อยากลองทั้งสามอย่างดูครับ"
เอสหยุดนิ่ง แล้วมองจิว
"ทั้งสามพร้อมกัน?"
จิวพยักหน้า
เอสอยากถามว่าคิดว่าจะทำได้จริงหรือ แต่ก็กลั้นไว้ เพราะมันฟังดูเหมือนไม่เชื่อ และจิวไม่ใช่คนที่ควรจะไม่เชื่อ เมื่อวานพิสูจน์ตัวเองไปแล้วอย่างชัดเจน
"โอเค" เอสพูดแทน "สู้ๆ"
จิวยิ้มเบาๆ แล้วหันหน้ากลับไปมองหน้า ยิ้มแบบเงียบๆ ที่เอสเริ่มรู้สึกว่ามันหมายความว่าอะไรบางอย่างมากกว่าแค่พอใจ
สามสัปดาห์ผ่านไป แต่ไม่ใช่สามสัปดาห์ที่เรียบ
วันที่ห้า เอสลองใช้สายจิตกับคนจริงๆ เป็ครั้งแรก ระหว่างฝึกคู่กับเด็กชายคนหนึ่งในลาน เขาส่งแรงกดดันออกไปเบาๆ ไม่มาก แค่ลองดู และอีกฝ่ายก็หยุดกลางท่า มือดาบที่เพิ่งจะฟันลงมาค้างไว้กลางอากาศ ดวงตามองเอสด้วยแววงงว่าทำไมตัวเองถึงลังเล
สองวินาที แล้วก็ฟันลงมาต่อ
แต่เอสรู้สึกได้ว่ามันทำงาน
วันที่สิบสอง กอร์ดเดินมาหยุดดูเอสฝึกอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วก็เดินต่อ ไม่ชมไม่ติ แต่การที่ครูหยุดดูนานกว่าปกตินั้นก็เป็สัญญาณอะไรบางอย่างในตัวมันเอง
จิวฝึกทั้งสามสายพร้อมกัน ช้ากว่าคนที่เลือกสายเดียว แต่ก็ไม่ได้ล้าหลัง กอร์ดไม่ได้แสดงความคิดเห็นมาก แค่มองจิวนานกว่าเด็กคนอื่นทุกครั้งที่ฝึก สายตาแบบเดียวกับตอนที่ดูการสู้วันแรก ไม่ใ แต่ก็ไม่ได้มองผ่านไปเฉยๆ
วันที่สิบแปด ชายคนหนึ่งแต่งตัวเป็พ่อค้าเดินเข้ามาในลานฝึกระหว่างพักกลางวัน เดินตรงมาหาเอสโดยไม่มีใครสังเกต โน้มตัวลงเหมือนจะถามทาง แล้วพูดเบาๆ
"มีคนปองร้ายองค์ชาย ขอให้ระวังตัวใน่สองสัปดาห์นี้"
แล้วก็เดินออกไปก่อนที่เอสจะตอบ
เอสนั่งนิ่งอยู่สักพัก
ถึงอย่างนั้นก็เกิดขึ้น
เขามองไปที่จิวที่กำลังฝึกอยู่อีกฝั่งของลาน ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวซ้ำท่าเดิมอย่างสม่ำเสมอ ผมฟ้าพาสเทลเด้งเบาๆ ตามจังหวะ
ถ้ามีคนปองร้ายเขา คนที่อยู่ใกล้เขาก็เสี่ยงไปด้วย
ตอนเย็นหลังฝึกเสร็จ เอสรอจนเด็กคนอื่นแยกย้ายกันหมดแล้วค่อยเดินไปหาจิว
"จิว"
"ครับ?"
"่นี้..." เอสหาคำพูด "อยู่ห่างๆ ฉันหน่อยได้ไหม แค่ชั่วคราว"
จิวมองเขาอยู่สักพัก ดวงตาอัญมณีไม่ได้แสดงความงงงวย แต่แสดงว่ากำลังประมวลอะไรบางอย่าง
"มีอันตรายใช่ไหมครับ?"
เอสไม่ตอบ แต่การที่ไม่ตอบก็คือคำตอบ
จิวนิ่งอยู่สักครู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเกินไปสำหรับเด็กอายุเท่านี้
"ถ้าคุณตาย ผมก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ห่างอยู่ดีครับ"
เอสหยุดนิ่ง
ไม่ใช่หยุดเพราะประหลาดใจกับคำพูด แต่เพราะน้ำเสียงที่พูดมันออกมาตรงเกินไป เรียบเกินไป เหมือนเป็สิ่งที่จิวคิดคำนวณมาแล้วอย่างถี่ถ้วนและได้ข้อสรุปนี้ไปนานแล้ว ไม่ใช่คำพูดหุนหันพลันแล่น
"นายไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร มันอันตราย"
"ผมรู้ครับว่ากำลังพูดอะไร" จิวตอบ "ถ้าคุณเอสไม่มีอันตรายผมอยู่ห่างได้ แต่ถ้ามีอันตราย ผมอยู่ห่างไม่ได้"
เอสมองจิวอยู่นาน ชั่งน้ำหนักในหัว แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ
"งั้นฉันจะตั้งเงื่อนไข"
จิวรอฟัง
"สองอาทิตย์นับจากนี้มีงานประลองปิดหลักสูตร" เอสพูด "ถ้านายชนะฉันได้ในงานนั้น ค่อยอยู่ข้างๆ ฉัน และฉันจะบอกนายด้วยว่าฉันเป็ใครจริงๆ"
จิวนิ่งอยู่สักพักแล้วก็พยักหน้า
"โอเคครับ"
"ไม่ถามเพิ่มเหรอ?"
"ไม่ครับ" จิวพูดเรียบๆ "คุณเอสบอกว่าจะบอก ก็รอฟังตอนนั้นก็ได้"
เอสมองจิวอยู่อีกสักพัก แล้วก็หันไปมองลานฝึกที่เริ่มมืดลงในแสงเย็น
ในใจเขาค่อนข้างมั่นใจ สามอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาพัฒนาวิชาจิตแห่งดาบมาตลอด และจิวที่ฝึกสามสายพร้อมกันนั้นแต่ละสายก็ยังไม่แน่นพอ ความกว้างแลกกับความลึก
งานประลองนี้เขาน่าจะชนะ
อย่างน้อย เขาก็คิดแบบนั้น
7K
