“คบกันแล้วเหรอ?”
ซีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“ค่ะ”
มีอาร์พยักหน้า
แล้วหันไปมองไอยูอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง
“เฮ้อ.....”
มีอาร์ถอนหายใจยาว
ก่อนจะหันมาอ่านหนังสือต่อ
“...............”
ซีนั่งมองไอยูและไบร์ทนั่งหยอกเล่นสวีตหวานกัน
โดนที่เขาทำอะไรไม่ได้
.........................
และแล้ววันศุกร์ที่มีอาร์ได้ขู่เอาไว้ก็มาถึง
แต่ไม่มีวี่แววว่าไบร์ทจะบอกไอยูเลย
“เดี๋ยวสิคะ?”
มีอาร์ยืนขวางธันย์และไบร์ทไว้
“มีอะไรเหรอ?”
ธันย์ถาม
“นี่พวกพี่”
มีอาร์ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
“มีอาร์ฟังพี่ก่อน”
ไบร์ทบอก
“อะไรคะ?”
มีอาร์ถาม
“ถึงตอนแรกพี่จะจีบไอยู
เพราะมีเหตุผลแอบแฝง
แต่ว่าตอนนี้พี่ชอบไอยูจริงๆ นะ”
ไบร์ทบอก
“ถึงแบบนั้นพี่ก็ควรบอกให้ไอยูรู้นะคะ”
มีอาร์แย้ง
“ถ้าพี่บอกไปไอยูก็จะเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ?”
ไบร์ทเกลี้ยกล่อม
“แต่....”
มีอาร์ครุ่นคิด
เธอไม่อยากเห็นไอยูเจ็บปวด
ไม่ว่าจะกรณีใดๆ ก็ตาม
“ลองคิดดูสิ ถ้าพี่บอกไป
ไอยูต้องเศร้าและเสียใจแค่ไหน?”
ไบร์ทเกลี้ยกล่อมต่อ
“แต่แบบนี้มัน....
มันเหมือนหลอกลวงกันเลยนี่คะ?”
มีอาร์เถียง
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกมีอาร์”
ไบร์ทแย้ง
“แล้วมันยังไงคะ?”
มีอาร์ถาม
“พวกพี่ยอมรับว่าตอนแรก
พวกเราแค่อยากสนุกก็เลยพนันกันเล็กน้อย
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
ไบร์ทอธิบาย
“แล้วพี่พนันไอยูกับอะไรคะ?”
มีอาร์ถามด้วยความอยากรู้
“เอ่อ...”
ไบร์ทหันมองธันย์
“ข้อตกลงเล็กน้อยน่ะ”
ไบร์ทบอก
“ฮ่า ฮา ฮ่า”
ทำให้ธันย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะออกมา
“มันเป็นเรื่องตลกเหรอคะ?”
มีอาร์หันไปถามธันย์ด้วยแววตาคมกริบ
“เปล่า”
ธันย์ก้มหน้าตอบ
ปกติเธอมักจะร่าเริงอยู่ตลอดเวลา
แต่พอเธอโกรธขึ้นมาก็ดูน่ากลัวไม่น้อยเลย
ธันย์คิด
“จะไม่บอกไอยู
แล้วปล่อยไปแบบนี้เหรอคะ?”
มีอาร์ถามอีกครั้ง
“มีอาร์...”
ไบร์ทกำลังพูดต่อแต่โดนขัด
“พอแล้วค่ะ”
มีอาร์บอกก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
“จะทำไง?”
ธันย์เลิกคิ้วถาม
“รอดูก่อน”
ไบร์ทยักไหล่
…………………..
ในขณะเดียวกัน
“มีอะไร ฉันจะกลับแล้ว”
อึนโฮที่กำลังเก็บของบนโต๊ะพูดขึ้น
เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องของเขา
“ไอยู...”
ซีพึมพำ
“อะไรนะ”
อึนโฮเงยหน้าถาม
“เธอมีแฟนแล้ว”
ซีบอกด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“อ๋อ กับประธานนักศึกษานั่นสินะ”
อึนโฮก็ได้ข่าวมาบ้าง
“..............”
ซีไม่ตอบอะไร
ไม่ใช่ว่าเป็นนายเองหรอกเหรอ
ที่ตัดสินใจไม่ไปหาเธอเลย”
อึนโฮพูดขึ้น
“ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา
เธอก็ถามหานายตลอด
มันเป็นทางเลือกที่นายเลือกเอง
จะมาเสียใจเอาตอนนี้
ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก”
อึนโฮพูด
“ฉันมีเหตุผลของฉันน่ะ”
ซีเถียง
“ข้ออ้างชัด ๆ”
อึนโฮอดไม่ได้ที่จะกลอกตา
“ก็ตอนนั้น....”