หลังจากที่นั่งรอรถพยาบาลอยู่ไม่นานเสียงเครื่องรถก็ดังขึ้นอยู่บริเวณริมรั้วของบ้านตระกูลชาติพยัคฆ์
“ รถพยาบาลน่าจะมาแล้วพี่หมอขอตัวตัวออกไปดูก่อนนะคะ ” หมอสายน้ำกล่าวขึ้นก่อนจะเดินออกไป
หมอสายน้ำเดินจากไปไม่นานตอนนี้ได้เดินกลับมาพร้อมบุรุษพยาบาล 2 คน พร้อมเตียงเคลื่อนย้ายผู้ป่วย
คุณสร้อย มารดาของชายได้เดินตามมาติด ๆ ใบหน้าซีดเผือด ปากสั่นระริก
“ คุณหนูน้อยเป็อะไรคะ” คุณสร้อยเดินเข้าไปโอบกอด ลูบหัว ลูบตัวน้อยด้วยความเป็ห่วง
“ น้องน้อยไม่ได้เป็อะไรมากครับแค่ข้อเท้าแพลง ผมกับหมอสายน้ำอยากให้แน่ใจเลยจะให้ไปเอ็กซเรย์ที่โรงพยาบาลครับคุณแม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ” ชายพูดปลอบให้แม่ของเขาคลายความกังวลลง
“ แม่ไปด้วยดีกว่าพอแม่กลับมา พ่อเขาก็ออกไปไหนก็ไม่รู้ บอกแต่ว่า จะไปจัดการธุระให้เสร็จสิ้น ”คุณสร้อยยังกล่าวด้วยความกังวล
“ คุณแม่ไม่ต้องไปหรอกครับผมจะตามไปดูแลน้องเองครับ ” ชายบอกกล่าวให้แม่ของรับรู้
“ ตามนั้นก็ได้จ๊ะ” คุณสร้อยเอ่ยอย่างยินยอม
“ คุณหนูน้อยเจ็บมากไหมคะ ” คุณสร้อยถามขึ้นอย่างไม่หมดห่วง
“ น้อยไม่เป็อะไรแล้วครับขอโทษที่ทำให้คุณป้าเป็ห่วงนะครับ ” น้อยยกมือขึ้นโอบกอดซุกหน้าเข้าหา เขาคิดถึงแม่ของเขามาก คุณป้าดีกับเขาเป็อย่างมาก ทั้งอ่อนโยนทั้งใจดี ไม่ผิดไปจากมารดาของเขาเท่าไรนัก ถ้าแม่ของเขายังอยู่เขาแสดงอาการเหมือนคุณป้าของเขาไม่มีผิดเพี้ยน
“ ไม่เป็ไรค่ะรีบไปนะคะ จะได้รีบกลับมา ” คุณสร้อยพูดอวยพรให้
“ ครับ ”
บุรุษพยาบาลทั้งสองช่วยกันประคองพาน้อยขึ้นนอนบนเตียงแล้วพาเข็นออกไปยังรถพยาบาลที่จอดอยู่ที่ด้านหน้าโดยมีชายเดินตามไปไม่ห่าง หมอสายน้ำเดินตามมาพูดคุยกับบุรุษพยาบาลทั้งสองพร้อมเขียนชาร์จให้นำไปให้แพทย์ผู้ที่จะทำการเอ็กซเรย์ด้วย
“ ฝากคนไข้ด้วยนะคะคุณหนูน้อยพี่ขอตัวไปดูพี่จันทร์ก่อนนะคะ ” ประโยคหลังหมอสายน้ำเอ่ยขึ้นกับน้อย
“ ครับ ”
“ ครับ ”
“ ขอบคุณนะครับพี่หมอ” น้อยยกมือขึ้นไหว้ ซึ่งหมอสายน้ำก็ยกไหว้ตอบพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินกลับเข้าไป
“ ดูแลคุณหนูน้อยให้ดีนะเรียบร้อยแล้วโทรบอกแม่ด้วยนะตาชาย ” คุณสร้อยยังสั่งความลูกชายด้วยความเป็ห่วง
“ ครับคุณแม่ ”ชายรับคำ ก่อนที่เขาจะขึ้นรถพยาบาลไป
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล
“ เชิญทางนี้ค่ะ ” มีพยาบาลสาวสวยมายืนต้อนรับพร้อมนำทางไปทางห้องเอ็กซเรย์
หลังจากเอ็กซเรย์เป็ที่เรียบร้อยแล้วและรอผลมา
“ ไม่เป็อะไรมากนะครับ” แพทย์ผู้ทำการเอ็กซเรย์ได้แจ้งผลให้ทราบ
“ ขอบคุณครับ ”“ขอบคุณครับ ” ทั้งคู่ตอบกลับเกือบพร้อมกันและยกมือขึ้นไหว้ลา คุณหมอก็รับไหว้
“ คุณแม่ครับน้องน้อยไม่เป็อะไรนะครับ กำลังจะกลับบ้านครับ ” ชายได้โทรไปบอกกล่าวให้แม่ของเขาทราบ
“ งั้นก็ดีแล้วแม่ให้รถไปรับแล้วนะลูก เดี๋ยวถึงคนขับคงโทรหาลูกเอง ” เสียงคุณสร้อยเอ่ยบอก
“ โทรมาแล้วครับแค่นี้ก่อนนะครับ ” ชายรีบวางสายจากแม่ของเขาเพื่อที่จะได้รับสายจากคนขับรถ
“ ครับวนมารับที่หน้าตึกเลยนะครับ ”
“ เดี๋ยวช่วยส่งที่หน้าตึกก็พอครับ” ชายหันไปพูดกับบุรุษพยาบาลที่เข็นรถนั่งมาให้
พอมาถึงหน้าตึก
“ ขอบคุณนะครับ” “ ขอบคุณครับ ” ทั้งสองยกมือขึ้นไหว้บุรุษพยาบาลคนนั้น
“ หิวไหมครับจะหาอะไรกินก่อนไหม หรือ จะกลับไปทานที่บ้าน ” ชายโน้มตัวลงมาถามน้อยด้วยความเป็ห่วงเนื่องจากตอนนี้ก็เป็เวลาเย็นมากแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้น้องน้อยของเขาได้กินอะไรบ้างหรือยัง
“ ไม่เป็ไรครับเรากลับไปทานกับคุณป้าดีกว่าครับ คุณป้าคงเตรียมอาหารไว้แล้ว ” น้อยบอกอย่างรู้นิสัยของคุณสร้อยเป็อันดี
“ จริงด้วยถ้าเราไม่กลับไปทานด้วย คงงอนเป็แน่ ” คนพี่พูดเสร็จทั้งคู่ก็ยิ้มหัวเราะพร้อมกัน ด้วยรู้ว่าคุณสร้อยนั้นทั้งรักทั้งห่วงคนทั้งคู่มากขนาดไหน เขาทั้งสองมองหน้ากัน แล้วสบตาอย่างมีความสุข
“ อ่ะ รถมาแล้ว” ชายร้องบอกน้อย
“ สวัสดีครับคุณชายคุณหนูน้อย ” คนขับรถเปิดประตูรถลงมา ยกมือขึ้นไหว้เ้านายทั้งสองของเขา
“ มาพี่ช่วยครับ ” ชายเข้าประคอง ช่วยน้อยยกตัวและเท้าข้างที่เจ็บขึ้นรถ
“ ขอบคุณครับ ”น้อยกล่าว
“ ครับ ”ชายยิ้มรับ
หลังจากรถได้เคลื่อนออกจากโรงพยาบาลมาชายได้เอ่ยชวนน้อยพูดคุย
“ ดีนะที่วันนี้เป็วันเสาร์พรุ่งนี้น้องน้อยก็จะได้พักอีกหนึ่งวัน "
“ จริงด้วยครับถ้าเป็วันธรรมดา แย่แน่เลยครับ ” น้อยเห็นด้วยโชคยังดีที่ตอนนี้เขาไม่ได้รับงานสอนเสาร์ - อาทิตย์แล้วั้แ่ที่พี่จันทร์ได้ไปทำงานเป็เลขานุการของพี่นุ่มนิ่ม พี่นุ่มนิ่มก็ขอเขาไว้โดยให้ไปติวให้สมาแทน ตอนแรกที่พี่นุ่มนิ่มรู้ว่า เขาต้องรับงานสอนเพื่อหาเงินเอาไว้ใช้ พี่นุ่มนิ่มก็จะขอรับเป็คนอุปการะเขาแต่เขาขอไม่รบกวนดีกว่า ซึ่งพี่นุ่มนิ่มก็เข้าใจ
" แต่พี่ว่าพี่ให้พี่หมอเขียนใบรับรองแพทย์ให้น้องน้อยหยุดต่อดีกว่าอาทิตย์หน้าค่อยไปเรียนดีไหมครับ ” ชายถามขึ้น
“ ไม่ดีหรอกครับแล้วพี่หมอก็บอกแค่ 2 - 3 วันเองวันจันทร์น้อยน่าจะไปเรียนได้ครับ ” น้อยรีบปฏิเสธทันควันวันจันทร์นี้ เขามีงานสอน เขาไม่ไป ไม่ได้หรอก
“ แต่พี่อยากจะแน่ใจว่าน้อยจะไม่เป็ไรนี่ครับ” ชายยังต่อรอง
“ นะครับให้น้อยไปเรียนนะครับ ” น้อยพูดอ้อน ๆพลางเอามือไปจับแขนคนเป็พี่
“ ก็ได้แต่ต้องให้พี่ไปรับ ไปส่งทั้งอาทิตย์ ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่ยอมให้น้องน้อยไปเรียนเด็ดขาด” ชายยอมตกลงด้วยความใจอ่อน แต่เขาก็ยังมีข้อแม้
“ ตกลงครับขอบคุณนะครับ ” น้อยกอดแขนคนข้างตัวอย่างดีใจชายก็ลูบหัวน้องน้อยของเขาด้วยความเอ็นดู
“ พักหน่อยนะครับถึงบ้านแล้วพี่จะปลุกครับ ” ชายเอ่ยปากบอก หลังจากมองเห็นว่าน้องน้อยของเขาขยี้ตาบ่อยขึ้น
“ ครับ ”น้อยรับคำอย่างว่าง่าย พร้อมเอนหัวซบลงตรงไหล่คนเป็พี่หลับตาลงพริ้ม ตอนนี้ตัวเขารู้สึกมีความสุขที่สุด
“ เอ๊ะนั่นรถใครมาจอดขวางทางหน้าบ้าน ” ชายเอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิดเมื่อคนขับรถได้ขับเคลื่อนมาถึงรั้วบริเวณหน้าบ้านของเขานอกจากจะมีรถคันใหญ่สีดำแล้ว ยังมีชายหนุ่มอีกประมาณ 3 - 4 คนด้วยพวกเขาต่างยืนกันอยู่แถวรถคนนั้น เสียงของชายส่งผลให้น้อยลืมตาตื่นขึ้นมาพงกหัวมองดู
“ ผมยังขับเข้าได้ครับ” คนขับรถพูดขึ้นมา โดยหวังว่าจะช่วยให้เ้านายน้อยของเขาใจเย็นลงบ้างไม่มากก็น้อย
“ อืม ”ชายรับคำในลำคอ
“ รอพี่ก่อนให้พี่อุ้มขึ้นห้องดีกว่านะครับ ” ชายเอ่ยขึ้นเมื่อคนขับรถนำพายานพาหนะมาจอดสนิทที่หน้าเรือนหลังเล็ก
“ อย่าดีกว่าครับพี่ชายช่วยประคองน้อยไปดีกว่าครับ น้อยยังพอเดินได้บ้าง ” น้อยพูดพลางลองเดินดู
“ ก็ได้ครับแต่ช้า ๆ นะครับ ” ชายตอบกลับพร้อมเอามือโอบประคองตัวของน้อยเอาไว้
“ เป็อย่างบ้างคะคุณหนูน้อย” คุณสร้อยทักถามขึ้น เมื่อทั้งสองได้เข้ามาถึงในตัวบ้านแล้ว
“ ไม่เป็อะไรมากครับพี่หนึ่ง…. สวัสดีครับ ” น้อยเงยหน้าขึ้นตอบจึงมองเห็นว่า มีชายหนุ่มอีกคนกำลังนั่งอยู่กับคุณสร้อยด้วยเมื่อเห็นว่าเป็พี่ชายของเพื่อนสนิท เขาจึงได้ยกมือขึ้นไหว้
ชายมองตามเขาเองก็เพิ่งเห็นว่ามีคนอยู่กับมารดาของเขาด้วยเขาพาเอาตัวของน้อยมานั่งที่โซฟาได้แล้ว เขาจึงยกมือขึ้นไหว้พี่ชายของนุ่มนิ่ม “ สวัสดีครับพี่หนึ่ง ”
“ อืมเป็ไงบ้างล่ะน้อย ” คนมาใหม่พยักหน้าให้หน้าตาไม่ได้บ่งบอกอะไรเลย เขาอ้าปากถามไถ่น้อย
322
