เวลาค่ำในบ้านของเฉียวเฟิง เมื่อตัวมันกลับถึงบ้าน ในบ้านเหมียวฝูผู้เป็มารดาก็ได้นั่งรออยู่แล้ว ด้วยบ้านที่เล็กแคบ เฉียวเฟิงจึงไม่อาจจะหลีกสายตาประหลาดของมารดาได้
"ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว"
"เฟิงน้อยเ้าไปที่ใดมา และไปทำอะไร ท่านอาจารย์มาแจ้งแม่ว่าเ้ามิได้เข้าไปยังสำนักศึกษาในหมู่บ้านของเราเลย" เหมียวฝูผู้เป็มารดานั่งนิ่งแต่ใบหน้ากลับมีน้ำตารินไหล
เฉียวเฟิงเข้าใจความรู้สึกของมารดาตอนนี้ดีว่ารู้สึกอย่างไร แต่เฉียวเฟิงนั้นแท้จริงก็ใช่จะเป็เด็กน้อยซะที่ไหน หากแต่เป็ผู้ใหญ่ที่มีกายเป็เด็กเล็กก็เพียงเท่านั้น ในใจของเฉียวเฟิงนั้นก็มีความรู้สึกและความปรารถนาของจ้าวหมื่นมารรวมอยู่ด้วย จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเื่แบบนี้จะไม่เกิดขึ้น เพียงแต่ช้าเร็วเท่านั้น
เฉียวเฟิงตอนนี้เดินไปหามารดาช้าๆ มันคุกเข่าลงก่อนเอาหน้าแนบขาอิงตักของมารดา "ท่านแม่ข้ารู้ว่าท่านรักข้าและเป็ห่วงข้ายิ่งกว่าใคร"
เหมียวฝูผู้เป็มารดานางหลับตา น้ำตาของนางรินไหลเฟิงน้อยของนาง แม้ภายนอกจะดูไม่น่ารักน่ามองแต่ตลอดหลายปีที่นางเลี้ยงเฟิงน้อยมาก็ไม่มีเื่ใดทำให้นางลำบากใจแม้แต่น้อย ลูกรักคนนี้เชื่อฟังและกตัญญูต่อนางยิ่ง
ตอนนี้นางจึงได้แต่คิดเหตุใดลูกน้อยของนาง จึงไม่ใฝ่รู้ไม่ไปร่ำเรียนเขียนอ่านแสวงหาวิชา ทั้งที่ตลอดมาเฟิงน้อยก็เชื่อฟังนางอย่างดี "เ้าก็รู้... แต่เหตุใดเ้าจึงไม่ไปร่ำเรียน ลูกแม่เ้าไม่รู้รึหากวันหน้าเ้าไร้ความรู้ ชีวิตเ้าจะต้องยากลำบาก มารดาไม่อยากให้เ้ามีชีวิตลำบากเช่นมารดาผู้นี้ของเ้า" เหมียวฝูผู้เป็มารดานางพูดพลางเอามือลูบหัวเฉียวเฟิง พูดไปน้ำตานางก็ไหลไป
"!!!ท่านแม่ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องบอกความจริงต่อท่าน" เฉียวเฟิงพูดพร้อมยืนขึ้นหันหลังให้มารดา ตอนนี้มันจำต้องเป็คนโกหกแล้ว มันกลัวว่าถ้าหันหน้าให้มารดา ตัวมันจะพูดโกหกต่อหน้านางไม่ไหว "ข้านั้นได้พบยอดคนถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ เขาหวังให้ข้าเปลี่ยนชะตาชีวิต ไม่ต้องมีชีวิตที่หน้าอดสู ข้าจึงได้ไม่ไปเรียน"
มารดาของเฉียวเฟิงได้ยินดังนั้นก็ใก่อนถามด้วยน้ำเสียงรีบเร่ง "จริงรึ"
"จริงท่านแม่ ข้ามิได้โกหกแม้เพียงครึ่งคำ" แน่นอนเฉียวเฟิงพูดแบบนี้ก็อาจจะถือว่าโกหกก็ไม่ได้ เพราะเขาคนนั้นที่เฉียวเฟิงหมายถึงก็คือจ้าวหมื่นมาร เพียงแต่ตอนนี้จ้าวหมื่นมารไม่ได้มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว มีแต่ความรู้สึกและแรงปรารถนาที่ฝั่งไว้ในจิตใจของเฉียวเฟิง ส่วนความรู้ต่างๆ ที่เฉียวเฟิงได้มาก็มาจากเศษพลังของจ้าวหมื่นมารที่ใช้รวมกับศิลาผนึกเทพนั่นเอง
"เ้าไม่ได้โกหก ให้แม่คลายใจหลอกนะเฟิงน้อย" เหมียวฝูนางมีทีท่าลังเลอยู่บ้าง ต่อคำพูดของเฉียวเฟิง แม้ลูกน้อยจะไม่เคยโกหกนาง แต่การเจอยอดคนก็ไม่ใช่เื่ง่าย ผู้คนในดินแดนนี้ต่างรู้ ผู้มีฝีมือหนึ่งคนนั้นมีค่าและยิ่งใหญ่มากเพียงไร และการมาช่วยหรือการรับศิษย์คนธรรมดานั้นก็ยากนัก บางคนใช้เวลาชั่วชีวิตติดตามก็ยังไม่ได้มีโอกาสได้รับการชี้แนะวิชาเลย
เฉียวเฟิงเห็นมารดาลังเล จึงวาดมือเป็วงกลมขับพลังปราณบริสุทธิ์ เกิดเป็แสงสว่างจ้าคล้ายที่มีดวงดาราล่องลอยรายล้อมที่มือของตัวมัน จากนั้นคลายมือออกและค่อยๆ ขยับมือขึ้นช้าๆ สิ่งของรอบห้องต่างก็ค่อยๆ ลอยขึ้น
เมื่อมารดาเฉียวเฟิงเห็นดังนั้นก็รู้สึกอัศจรรย์ใจและดีใจเป็อย่างยิ่ง นั่นก็เพราะสิ่งที่เฉียวเฟิงแสดงให้นางเห็นนั้น หาใช้สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาสามัญจะทำได้ ในโลกที่ผู้คนต่างแสวงหาพลังเช่นนี้ การโอ้อวด เช่นทุบโต๊ะ ต่อยไม้ หันกำแพงเป็เื่ธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่หากเป็วิชาชั้นสูงซึ่งแสดงถึงความเป็ยอดคน เคล็ดวิชาเหล่านี้ต้องควบคุมสิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น สายน้ำ ลม ไฟ ได้
แต่สิ่งที่เฉียวเฟิงพึ่งทำกลับทำได้ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ในใจเหมียวฝูนางมีความปิติยิ่งนัก "เ้าพูดจริง!" พูดจบเหมียวฝูนางก็วิ่งมากอดเฉียวเฟิงลูกรักของนางแสดงถึงความยินดียิ่งในใจ
เฉียวเฟิงตอนนี้มีความสุขนัก
"ท่านแม่อีกไม่นาน ท่านไม่ต้องลำบากอีกแล้วนะ นอกจากเคล็ดวิชายุทธ์แล้ว วิชาเขียนอ่าน ตำราคำนวณข้าก็ศึกษามาเป็อย่างดีหมดแล้ว"
เหมียวฝูผู้เป็มารดาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีปรีดากอดเฉียวเฟิงแน่นขึ้นไปอีก
--- รุ่งสางวันใหม่ —
เฉียวเฟิงบิดกายหน้าบ้านหลังเล็ก มันมอบเงินจำนวนหนึ่งให้มารดา จากนั้นก็อ้างไปฝึกฝนกับท่านอาจารย์ผู้ลึกลับ โดยที่ในใจตอนนี้เริ่มคิดอะไรบางอย่างแล้ว
'ตอนนี้เื่ของท่านแม่ก็แก้ไขแล้ว ด้วยฐานะเงินทองของเราที่หาได้ก็มากพอ ให้ท่านแม่สุขสบายไม่ต้องทำงานไปทั้งชีวิตได้ แต่ปัญหาคือแหล่งที่มาของเงิน จะให้เอาทองนับพันก้อนมาวางไว้แล้วบอกท่านแม่ว่า นี้คือเงินที่ข้าหาได้ ข้ามอบให้ท่าน เกรงว่าท่านแม่จะรับไม่ไหว อีกอย่างถ้าทำแบบนี้ต่อให้ท่านแม่ยอมรับ หลายสิ่งหลายอย่างในชะตาชีวิตของจ้าวหมื่นมารอาจจะเกิดขึ้นไม่ตรงกัน ข้าอาจจะไม่ได้พบยอดหญิงงาม ไม่ได้เจอสตรีที่จ้าวหมื่นมารติดข้างอีกคน ไม่ได้เจอกับชายชราที่จ้าวหมื่นมารฝากฝัง ดังนั้นวิธีการที่ดีที่สุด คงเป็.. พยายามใช้ชีวิตให้เป็ไปตามชะตาชีวิตเดิมของจ้าวหมื่นมารให้มากที่สุดก่อน.'
'โดยที่ข้าอาจจะสร้างองค์กรลับๆ ขึ้นมาช่วยเหลือข้าทำงานแบบในหนังสายลับน่าจะดีไม่น้อย พร้อมค่อยๆ สร้างรากฐานอำนาจอยู่เื้ั ด้วยองค์กรลับนี้ ข้ามั่นใจสักวันหนึ่งมันมีประโยชน์ต่อข้านาน แต่ข้าจะตั้งชื่อเรียกมันว่าอะไรดีนะ… ' เฉียวเฟิงยื่นนิ่งคิดซักพักก่อนที่จะพูดขึ้น
"เทวะทูตเร้นลับ ใช่! เอาชื่อนี้แล้วกัน"
'องค์กรในเงามืดที่จะสร้างความสั่นะเืไปทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่สิแค่แผ่นดินไม่พอ ต่อให้เป็แดนเทพก็ยังต้องหวาดกลัวต่อเทวะทูตเร้นลับของเรา ฮะฮาฮา'
38
