ตอนที่2 ครอบครัวชาวสวนรังแกคน (1)
คอแห้ง
นางตื่นเพราะกระหายน้ำถัดจากความรู้สึกกระหายก็คืออาการปวดหัวราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรง นางสะลึมสะลือลืมตาขึ้นภาพที่เข้ามาในดวงตาคือสภาพสกปรกทรุดโทรม บนเตียงนอนมีรูขาดอยู่หลายแห่งดูเหมือนจะมีหนูมาเยือนบ่อยครั้ง ผ้าห่มผืนบางที่คลุมร่างอยู่...จะเรียกว่าผ้าห่มผืนบางก็ไม่ถูกนักมันคือผ้าเก่าๆ ที่ถูกซักจนซีดเอามาต่อกันกลายเป็ผ้าผืนใหญ่บางๆ ผืนหนึ่ง
กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจากร่างกายผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิงเป็กลุ่มก้อน แม้จะไม่มีกระจก แต่เมื่อลูบคลำเจอผ้าพันแผลผืนใหญ่ตรงขมับตรงแก้มยังมีรอยเืแห้งกรัง ทั้งหมดนี้ได้บอกนางว่าตอนนี้สภาพของนางดูแย่เหลือเกิน
นางยันตัวลุกขึ้นจากเตียงรู้สึกมึนศีรษะขึ้นมาทันที มือของนางสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ร่างกายส่งสัญญาณอย่างชัดเจนว่านางหิวจนไร้เรี่ยวแรงบนโต๊ะไม้เพียงตัวเดียวในห้องมีกาน้ำที่ขึ้นสนิมวางอยู่ นางจึงเดินโซซัดโซเซเข้าไปแล้วจับกาน้ำกรอกใส่ปากโดยที่ไม่สนว่าน้ำในกาจะดื่มได้หรือไม่น้ำมีกลิ่นสนิมเจือไปด้วยกลิ่นที่ให้ความรู้สึกตกต่ำอย่างบอกไม่ถูกแต่อู่เย่ว์ในเวลานี้กลับดื่มอย่างดีใจ
นางยังมีชีวิตอยู่นางยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!
หลังจากดื่มน้ำไปทั้งกาสภาพของนางไม่ได้ดีขึ้นเท่าไร แต่สมองกลับปลอดโปร่งขึ้นมาก
นางมองดูประตูไม้ที่ใกล้พังเต็มทีเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดหญิงสาวที่อยู่ในชุดสีน้ำเงินเดินเข้ามา เนื้อผ้าของชุดที่สวมใส่ราคาแพงไม่ใช่น้อยผู้หญิงคนนี้ใส่แล้วกลับดูเล็กไปหน่อยทำให้ชุดที่เดิมทีสง่างามกลับไม่เข้ารูปเข้าทรงอย่างเห็นได้ชัดดูเหมือนชุดนี้จะไม่เหมาะกับนาง รองเท้าปักลายดอกไม้สีแดงกับชุดที่สวมใส่ไม่ว่าจะดูจากเนื้อผ้าหรือฝีมือการตัดเย็บต่างหาได้เป็ไปในทางเดียวกันไม่ ทำให้พอดูออกว่าชุดนี้ไม่ใช่ของนาง
“โอ๊ะ ฟื้นได้แล้วรึ”หม่าเสี่ยวเฟิ่งพูดอย่างเ็า “แกล้งตายแกล้งเป็ให้ใครดูกันลำบากท่านแม่ข้าต้องเสียเงินเรียกหมอมาดูอาการคุณหนูที่มาจากในเมืองช่างบอบบางเสียเหลือเกินาแภายนอกนิดหน่อยก็เล่นเอานอนสลบไปหลายวันหลายคืน” นางเหล่มองด้วยหางตายื่นมือไปทางอู่เย่ว์ “เ้าตื่นก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยค้นอีก เอาของมา”
หม่าเสี่ยวเฟิ่ง!
อู่เย่ว์เบิกตาโพลง
หม่าเสี่ยวเฟิ่งเห็นนางนิ่งเฉยไม่เหมือนหลายวันก่อนหน้านั้นที่ด่าทออย่างเจ็บแสบจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “อย่าคิดมาแกล้งโง่ใส่ข้าวันนี้ข้าจะพูดกับเ้าให้ชัดเจน ถ้าวันนี้เ้าไม่เอาของออกมาก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
คนผู้นี้ไม่ใช่สตรีชาวสวนที่เคยช่วยชีวิตนางไว้หรอกหรือ
ความรู้สึกลนลานแบบไม่มีสาเหตุเช่นนี้ทำให้นางเริ่มใจคอไม่ดีสายตาเหลือบเห็นมือของตัวเอง จากนั้นก็ใจนหน้าซีด นี่ใช่มือของนางเสียที่ไหนกันหลังจากแต่งกับจ้าวเจียงสิง ชีวิตในจวนแต่ละวันก็มีแต่คนจับตามองมือของนางใช้นมให้ความชุ่มชื่นทุกวัน เล็บก็ตัดเรียบร้อยสะอาดสะอ้านปลายนิ้วเรียวสวยมีสีชมพูสุขภาพดีบัดนี้มือคู่นี้แม้จะดูออกว่าไม่เคยต้องทำงานหนัก แต่ก็หยาบกระด้างอย่างเห็นได้ชัดยิ่งไม่ต้องพูดถึงซอกเล็บที่มีก้อนสีดำๆ ติดอยู่ ที่สำคัญที่สุดมือคู่นี้เป็มือของเด็กแค่อายุสิบกว่าขวบเท่านั้น
นางก้มมองร่างกายของตัวเองผอมบางตัวเล็ก เมื่อก่อนอู่เวยมักจะบอกว่านางอ้วนอยู่เสมอ ทุกวันนางจึงกินน้อยด้วยเหตุนี้สีหน้าจึงซีดเหลือง เดินทีตัวแทบจะปลิวลม ภาพนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกินคุ้นเคยราวกับเป็ความฝัน
ท่านแม่ล้มป่วยนางกับพวกจ้าวซูเฉี่ยวขึ้นเขาไปขอพร ฝนตกหนักจนปิดเส้นทางบนเขาแต่กลับมีคนบอกว่าท่านแม่ของนางอาการป่วยกำเริบหนักนางจึงดันทุรังจะลงจากเขาให้ได้ ครั้นแล้วรถม้าวิ่งไปได้ครึ่งเขาก็พลิกคว่ำ...
จากนั้นนางก็ได้รับการช่วยเหลือจากกวนซื่อสตรีชาวสวนในหมู่บ้านขนาดเล็กกลางเขากวนซื่อเป็หญิงม่าย หม่าเสี่ยวเฟิ่งเป็บุตรสาวของนาง ทั้งสองอยู่ดูแลกันและกันในหมู่บ้านหนิวเจี่ยวที่ห่างไกลนี้กวนซื่อเคยช่วยชีวิตนางไว้จริงทว่าหม่าเสี่ยวเฟิ่งบุตรสาวของกวนซื่ออาศัยเื่บุญคุณที่ช่วยชีวิต้าให้นางตอบแทนเอาเครื่องประดับราคาแพงบนตัวนางไปไม่พอ ทั้งยังบังคับเอาชุดที่สวมใส่อยู่บนตัวนางไปอีกยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่เครื่องรางกันภัยที่ท่านแม่ของนางไปขอมาจากวัดอู่เฟิงก็ยังไม่เว้น...
เดิมทีนางคิดเพียงว่าสองแม่ลูกคู่นี้มีความละโมบไปหน่อยแต่อย่างน้อยก็แค่ขู่เอากับคุณหนูลูกคนมีเงินอย่างนาง ช่วยนางตามหาญาติในเมืองด้วยความกระตือรือร้นซึ่งก็พอจะอดทนได้บ้าง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
4K
