‘ไอดีถูกปิด’ จู่ๆ ข้อความเกมก็เด้งขึ้นมา ขณะที่กำลังล่าบอส
“บ้าเอ้ย! เกมมันเป็บ้าอะไรของมันอีก ปิดไม่ได้! หน้าแจ้งเตือนโผล่มาแต่ไหน พวกแกล่ะ!????!”
“ไอ้บ้า! ของฉันก็เป็ หรือว่าคอมมีไวรัส ไปเรียกผู้จัดการร้านมาเดี๋ยวนี้! ถ้าฉันตายเงินหนึ่งพันคอยน์หายไปแน่ ๆ”
[New world: ดินแดนวายุ LV.180]
“พี่ดล” ข้อความเช่นเดียวกัน ปรากฎขึ้น เด็กหนุ่มราว ๆ 16-17ปีพูด “ของพี่ก็เป็ใช่ไหม?
“ใช่” เขาครุ่นคิดแล้วตอบออกไป “คิดไม่ถึงว่าในที่สุดเกมก็จบลง...”
“พี่เสียดายใช่ไหม?” เด็กหนุ่มคนเดิมถาม
“เสียดายอะไร?” ดลตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เด็กหนุ่มเห็นว่าเขาโกหก
“ถ้านายเดาถูก ฉันจะเลี้ยงบะหมี่เผ็ดัไฟนาย” พูดจบก็ล้วงเอาของบางอย่างในกระเป๋ากางเกง แบงก์สีเขียวห้าใบ วางอยู่บนโต๊ะขณะนี้
เด็กหนุ่มทำท่าทางครุ่นคิดเลียนแบบรุ่นพี่ “พี่ท้าผมแบบนี้ ระวังจะหมดตัว”
“ก็เอาสิ” ดลยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองเสียดายอะไรกันแน่ แม้แต่ตัวเขายังไม่รู้
“สองอย่าง”
‘สองอย่าง’ ดลแอบใเล็กน้อย แต่คำตอบสองข้อก็ใช่ว่าจะถูก
เด็กหนุ่มทำท่าทางหนักใจในคำตอบของตัวเอง เขาลังเลกลัวว่าจะตอบผิด แล้วอดกินบะหมี่เผ็ดัไฟของโปรด
ในโลกนี้มีไม่กี่อย่างที่รุ่นพี่ของเขาสนใจ เื่ผู้หญิงตัดไปได้เลย รุ่นพี่ของเขาฮอตก็จริง แต่เขาใช้ความหล่อไม่เป็และมักเ็ากับคนที่เข้าหา ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังมีแฟนเป็ถึงดาวโรงเรียน...
‘ถ้าเป็สิ่งที่รุ่นพี่สนใจเหรอ? อะไรกันนะ?...นึกออกแล้ว’
“รุ่นพี่จำผู้เล่นนิรนามได้ไหม!”
เื่ราวเมื่อหลายปีก่อนสมัยที่เกมรุ่งเรืองกลับมาอีกครั้ง ตอนนั้นเขายังเป็เด็กที่คลั่งไคล้ในตัวตนของสตรีมเมอร์ไร้ชื่อเสียง แต่ว่าชายคนนั้นก็ปิดช่องหายไป ดลกำหมัดแน่น เขารู้สึกเซ็งสุด ๆ กับคำตอบของรุ่นน้อง
แน่นอนมันไม่ใช่ และตอนนี้เขาชักจะหมดอารมณ์ในการนั่งอยู่ตรงนี้
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ตวาดหรือชักอารมณ์ออกมาใส่ เขาเป็คนที่เก็บอารมณ์ได้ดีมาก
“เอาไปสิ” เขาผลักเงินไป
เด็กหนุ่มรีบคว้าเงิน พุ่งไปที่เคาน์เตอร์
“พี่สาว เลี้ยงบะหมี่เผ็ดัไฟ! ของผมที่หนึ่ง”
“หมดแล้ว” เธอตอบ เธอเป็ผู้หญิงที่สวย ผมหางม้าของเธอทำให้เธอเป็ที่สนใจของหนุ่ม ๆ
“ฮะ! หมดหรือ? หมดได้ไง!”
“หมดแล้ว” เธอคิ้วขมวดขึ้น ทำไมพวกบ้าต้องชอบสั่งบะหมี่เผ็ดด้วย
--สองนาทีผ่านไป—เขาเดินคอตกกลับมาที่โต๊ะ---พร้อมบะหมี่ถ้วย—
“เค” ดลถาม “นายชอบบะหมี่รสจืดเหรอ”
“บะหมี่ไฟหมด เหลือแต่จืด”
“เออ ฉันว่าจะถามนายหน่อย” ดลลังเลครู่หนึ่ง รอให้เคนั่งลงแล้วค่อยถาม “นายบอกว่ามีสองอย่าง อีกอย่างหนึ่งคืออะไร”
เคทำหน้างง ๆ เขางับบะหมี่จืดเข้าปาก“ปม—ป้า—ปี้ป้าปะปู้--**” [ผมว่าพี่น่าจะรู้แล้วนะ ถามผมทำไม”
“ไอ้บ้านี่ แกอย่าพูดตอนอาหารอยู่ในปากได้ไหม!”
“ฮ่าฮ่า โทษครับรุ่นพี่” เขาหยิบน้ำมาดื่ม สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่ชอบรสจืด หรือถึงขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้ “เอาล่ะ—พี่คิดว่าเหตุการณ์นี้เกี่ยวข้องกับผู้เล่นเหยี่ยวมารไหม? หมอนั่นเป็คนเดียวที่โซโลด่านสุดท้าย หนำซ้ำยังชนะ! ถ้าเป็เมื่อก่อนหมอนี่ดังเป็ผลุแตกแน่ คนที่ออนไลน์อยู่เหมือนกับพวกเรามีไม่กี่พันพวกเขาก็คงคิดเหมือนกันกับเรา ด่านสุดท้ายถูกเอาชนะ เกมคงหมดมุขล่ะมั้ง”
สองปีต่อมา!
เหตุการณ์ปิดตัวลงของเกมนิวเวิลด์คืออดีตไปแล้ว ผู้เล่นเก่าผู้เล่นใหม่แม้จะเสียดายที่เกมดี ๆ ต้องปิดตัวลง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาหยุดอยู่กับที่ เพราะเกมนิวเวิลด์เป็เกมไม่มีอนาคตก่อนที่มันจะปิดตัวลง
เกมอื่น ๆ กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง และนี่อาจจะเป็จุดเริ่มต้นใหม่สำหรับคนรุ่นใหม่ที่คิดจะประสบความสำเร็จในสายงานนี้
“พวกนายได้ยินไหม ผู้จัดการเรียกภพไป...”
“เขาคงทำงานผิดพลาดอีกแหง ไม่รู้ว่าคนแบบนี้ถูกรับเข้ามาทำงานได้อย่างไร”
“ง่ายจะตาย เธอไม่รู้เหรอว่าไอ้ภพมันสนิทกับแฟนผู้จัดการ...เห็นว่านะ ทั้งคู่เคยกุ๊กกิ๊กกันสมัยเรียน ถึงหน้าตาจะหล่อแต่สมองทำงานไม่ได้เื่เป็ฉันก็ทิ้ง”
“อุ๊ย! แล้วหมอนี่ยังจะกล้ามาทำงานกับเขา นิสัยคงจะแย่จริง ๆ”
“เบา ๆ หน่อยพวกเธอ เดี๋ยวมีคนได้ยินเข้า”
“ไม่มีใครได้ยินหรอก ในห้องน้ำมีแต่พวกเรา”
----สมิทธ์ยืนสูบบุหรี่บนดาดฟ้า ส่วนอีกคนไม่ต้องเดา เขาก็คือชายที่ถูกนินทาเป็ประจำ ผลการเข้าสังคม การมีส่วนร่วมกับงานติดลบ---
พี่สมิทธ์ยื่นเอกสารสองแผ่นให้ผม ผมอ่านดูแล้ว มันเหมือนกับที่ผมคาดไว้ไม่มีผิด ผมกำลังจะถูกเด้งออกจากบริษัท พี่สมิทธ์นิ่งเงียบไม่คุยกับผมสักประโยคเดียว
หลังจากที่เอาเอกสารสองแผ่นนี้ให้ผม ก็หลบไปสูบบุหรี่คนเดียว
แผ่นแรกคือใบประเมิณการเข้าสังคมของผม [-F] คะแนนถูกประเมิณโดยฝ่าย HR นั่นหมายความว่าผมต้องลาออกด้วยความสมัครใจ ไม่มีค่าทดแทนอะไรทั้งสิ้น มันคือความจริงที่ผมกรอกหลงไปในวันที่เข้าทำงาน
“กฎของผู้มีอำนาจก็เป็อย่างงี้แหล่ะ หวังว่านายจะเข้าใจ”
เข้าใจ? แน่นอนผมเข้าใจดี ผมแพ้มาั้แ่เริ่ม...แต่กระนั้นผมก็ฝืนคิดว่ามันจะสำเร็จ
ตอนนี้ผมอายุ22 แล้ว มันอาจจะยังไม่สายไปสำหรับการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย และเงินที่ผมเก็บมาจากการทำงานหามค่ำก็สามารถทำให้ผมเรียนจนจบได้
นี่คือข้อตกลงระหว่างผมกับสมิทธ์
ผมพลิกหน้าที่สอง มันคือใบสัญญาซีด ๆ แผ่นหนึ่ง
[นาย...ต้องทำงานชดใช้หนี้----แทนผู้เป็บิดา----- ใบสัญญานี้จะถือว่านาย...ชดใช้หนี้หมดก็ต่อเมื่อ...-----เป็จำนวน ยี่สิบล้านบาทถ้วน
ลงลายมือชื่อกมลภพ]
“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันขอบใจนายมากนะ นายช่วยฉันได้เยอะเลย ฉันปกปิดสัญญานี้กับน้ำพิ้งค์ นายไม่ต้องห่วงเธอ...” สมิทธ์สูบบุหรี่
ทำไมเขาถึงพูดถึงเธออีกแล้ว? ฉันไม่ได้สนใจเธอ แต่เหมือนนายยังคงยึดติดเพราะว่าครั้งหนึ่งนายเคยแพ้ให้กับฉัน และตอนนี้ นายพยายามให้ฉันเป็ผู้แพ้---- ‘แต่เสียใจด้วยสมิทธ์’
‘ตอนนี้ฉันเป็อิสระแล้ว ฉันจะไปจากที่นี่’
มีไม่กี่คนในบริษัทที่รู้ว่าสมิทธ์เป็แค่ไอ้สวะคนหนึ่ง โดยส่วนมากแล้วเขาเ่าั้จะถูกสมิทธ์จัดการให้ถูกไล่ออกหลักจากที่ขโมยผลงานคนอื่น
บริษัทแห่งนี้คือบริษัทเกมเมอร์ในเวลาไม่กี่ปีมันถูกพัฒนาขึ้นไปติดสามอันดับแรกในไทย และเหมือนจะขึ้นอันดับหนึ่งในอีกไม่นาน
“สมิทธ์ ผมไปได้แล้วใช่ไหม?” ผมถามเพื่อความแน่ใจ เขามองผมเหมือนมองเด็กน้อย
นั่นคือสิ่งที่ผมอยากให้เขาได้เห็นตลอดมา ให้มองผมว่าเป็เด็กไร้ความสามารถคนหนึ่ง!
“อืม ไปสิ” เขาพูดโดยไม่ได้หันหลังกลับ แต่ผมยังเห็นว่าเขาเหลือบ ๆ มองมาทางผม... ผมจะแสดงให้เขาเห็นตัวตนที่อ่อนแอของผมในตอนนี้
‘สมิทธ์ ขอเวลาแค่สองปี ฉันจะทำให้นายตกลงมาจากบัลลังก์ที่นาย่ชิงคนอื่นมา’
----ผมมองหาตู้เอทีทีแถว ๆ นี้ โชคดีที่หน้าบริษัทของเรา ไม่สิ-----ผมเช็คยอดเงินที่มี 345,211บาท
ตอนนี้ผมไม่มีหนี้เหลือแล้ว แต่ผมลืมไปว่า ที่ซุกหัวนอนผมก็ยังไม่มีตอนนี้ผมจึงคล้ายคนเร่ร่อน อย่างไรอย่างนั้น
ตอนนี้คงต้องมองหาที่พักราคาถูกและใกล้----ผมกดเงินออกมา สามพันบาท----
[ร้านอินเตอร์เน็ตลุงหนวด]
เดินมาเรื่อย ๆ ก็บังเอิญมาเจอกับห้องพักส่วนตัวแบบที่เขาเคยอาศัยอยู่เมื่อก่อน “นานแล้วนะเนี่ย ที่ไม่ได้สิงอยู่ในร้านแบบนี้”
เขาเข้ามาในร้าน กลิ่นบะหมี่โชยมาเป็อย่างแรก เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วหลับตา
นี่สิจึงจะเป็ห้องพักที่ดี’
“เฮียหนวด” ชายวัยสี่สิบปีไว้หนวดเขี้ยวคนนี้ก็คือเ้าของร้าน
ดูเหมือนเขาจะชอบให้คนเรียกตัวเองแบบนั้นเลยตั้งชื่อร้านเหมือนตัวเอง
“ว่าไงน้องชาย! นาย้ากี่ชั่วโมงล่ะ” เขามองมาที่ผม ราวกับว่าผมถามราคาห้องนอนอะไรแบบนั้น “เถอะน่า น้องชาย คนแบบน้องพี่รู้นะเคยนอนมาแล้วล่ะสิ ฮ่าฮ่า”
เป็คนที่แปลกดีจริง ๆ เอาเถอะ ก็ดีกว่าไปเช่าห้องค้างคืนราคาคนกรุง
“8ชั่วโมงก็พอครับ” ผมตอบ สักพักเฮียหนวดก็ฉีกกระดาษแผ่นเล็ก ๆ มาให้ผม ชี้ไปทางซ้ายของผม
“โต๊ะสุดท้ายเลยน้องชาย ฝันดี”
ผมยิ้มพยักหน้าให้ ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ดึก ไม่ใช่เวลาปกติที่ผมนอน แต่วันนี้เป็วันที่ดี ผมก็เลยอยากจะหลับแบบว่าตายไปเลย ฮ่าฮ่า ไม่เอาตายจริง ๆ นะ
ตอนนี้มีไม่ถึงยี่สิบคนในร้าย และมุมที่ผมอยู่ก็ไม่มีใครด้วย ต้องขอบคุณเฮียหนวดสำหรับที่นั่งราคาพิเศษนี้
อาาาาา ทำไมกันนะ...ทำไมฉันถึงฝันถึงเกมที่เคยเล่นสมัยม.ปลายด้วย แต่ก่อนฉันเคยสนุกแบบนี้ด้วยเหรอ... คิดถึงชะมัดยาก
ภพ! อย่าทำแบบนั้นนะ ถ้านายทำแบบนั้นอนายรู้ไหม ทุกคนจะเสียใจขนาดไหน?’
‘น้ำพิ้งค์ เธอไม่ได้อยู่กับพี่สมิทธ์เหรอ? ... ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้ บ้าฉิบ [แดร็กคูร่า] มันโกหกฉัน เธอรีบออกไปเลยนะ’
‘ไม่! ฉันจะไม่ให้นายทำแบบนั้น...ถ้านายทำฉันจะเลิกกับนาย!’
[ดินแดนเปลวเพลิงัะ ถูกปลุก!]
บ้าเอ้ยยย พวกนายได้ยินเหมือนกันใช่ไหม? เ้าบ้านั่นมันหักหลังพวกเรา เอาเอ็กซ์คาลิเบอไปขาย ัะตัวนั้นก็เป็มันที่ทำขึ้น! เื่นี้เป็เพราะมัน มัน มัน
ภพสะดุ้งเฮือก! เหงื่อโชกไปทั้งตัว ตอนนี้คงต้องมองหาห้องน้ำแล้ว...
8K
