บรรยากาศในโถงใหญ่ตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่ออาเฟยเดินตรงเข้าไปหาหลงเทียนที่นั่งอยู่บนรถเข็น เด็กชายตัวน้อยยื่นมือเล็กๆ ออกไปแตะที่หัวเข่าของบิดา ทันทีที่ัั เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากขุมนรกที่พันธนาการเส้นประสาทเอาไว้
'หึ... มนต์ดำสาย "โซ่ตรวนิญญา" สินะ เล่นงานถึงรากชีพจรเลยรึ' อาเฟยคิดในใจพลางโคจรพลังเซียนอุ่นๆ ส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของหลงเทียน
"อึก!" หลงเทียนสะดุ้ง ร่างกายสั่นเทิ้ม ใบหน้าซูบซีดเริ่มมีเหงื่อผุดพราย "อาเฟย... พ่อรู้สึก... เหมือนมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มที่ขา"
"อดทนหน่อยท่านพ่อ ไอเย็นมันเกาะกินท่านมาห้าปี ข้าต้องค่อยๆ สลายมันออก ถ้าทำพรวดพราดขาของท่านจะแตกเป็เสี่ยงๆ เหมือนแก้ว" อาเฟยตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็งานเป็การ ท่าทางขรึมขลังนั้นทำให้พ่อเฒ่าหลงถึงกับกลั้นหายใจดูด้วยความหวัง
"หยุดจอมปลอมได้แล้ว!"
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากบันไดวนวนชั้นสอง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาใบหน้าดูใจดีแต่แววตากลับแฝงไปด้วยความอำมหิต เขาคือ 'หลงเฟยหรง' หรือ คุณชายรอง ญาติตัวดีที่รอคอยจังหวะนี้มานาน
"คุณปู่ครับ พี่ใหญ่ครับ... พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่? ปล่อยให้เด็กที่ไหนไม่รู้มาทำตัวเป็หมอผีเล่นกับร่างกายพี่ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง!" เฟยหรงก้าวเข้ามากลางโถง พลางมองอาเฟยด้วยสายตาหยามเหยียด
"เฟยหรง... แต่นี่คืออาเฟย ลูกของหลงเทียนนะ" พ่อเฒ่าหลงเอ่ยเสียงอ่อน
"ลูกจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้! หรือถ้าใช่จริง... พี่ใหญ่ไม่คิดบ้างเหรอว่าเด็กห้าขวบจะไปมีปัญญาที่ไหนมารักษาอาการที่หมอระดับโลกยังส่ายหน้า?" เฟยหรงแค่นยิ้ม "พี่ใหญ่โดนเด็กปั่นหัวเสียแล้ว หรือว่าอาการาเ็คราวนั้นมันกระทบไปถึงสมองด้วย?"
หลินอวี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ทีรีบเสริม "ใช่ค่ะคุณชายรอง! เมื่อกี้มันยังทำท่าทางประหลาดๆ สาปแช่งหลินอวี้จนล้มคว่ำเลยค่ะ มันต้องเป็พวกสิบแปดมงกุฎแน่ๆ!"
อาเฟยละมือจากขาของหลงเทียน พลางหันไปมองคุณชายรองด้วยสายตาเ้าเล่ห์ เขาเห็นเงาดำของอสูรรับใช้สถิตอยู่ที่ไหล่ของเฟยหรงชัดเจน 'อ๋อ... ที่แท้ก็มี "ของ" ดีติดตัวนี่เอง ถึงว่าทำไมกล้าปากดี'
"อ้าว... คุณอา 'รอง' ผู้ใจดี" อาเฟยเน้นคำว่ารองเป็พิเศษ "ท่านบอกว่าข้าปั่นหัวคนรึ? งั้นลองดูนี่หน่อยเป็ไง?"
อาเฟยสะบัดนิ้วเบาๆ ส่งพลังเซียนที่ดึงเอาไอเย็นจากขาหลงเทียนออกมาส่วนหนึ่ง พุ่งเข้าใส่เฟยหรงทันที!
"เหวอ!" เฟยหรงสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ ขาทั้งสองข้างของเขาก็อ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นหินอ่อน "นี่แก... แกทำอะไรฉัน!"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย แค่แบ่งปัน 'ความเ็ป' ของท่านพ่อให้ท่านชิมลางดูสักนิด เผื่อท่านจะเห็นใจพี่ชายตัวเองบ้างไง" อาเฟยยิ้มตาหยี แต่แววตาเย็นเยียบ "แต่เสียดายนะ... ขาของท่านพ่อถูกมนต์ดำที่ 'ใครบางคน' วางไว้หนาแน่นเกินไป ข้าคงรักษาให้หายขาดในทันทีไม่ได้ ต้องใช้เวลาชะล้างไออัปมงคลนี้อีกหลายวัน"
เฟยหรงกัดฟันกรอด รีบยันตัวลุกขึ้นด้วยความอับอาย "เห็นไหมครับคุณปู่! มันใช้วิชาปาหี่เล่นงานคนอื่นไปทั่ว ถ้าปล่อยไว้อาจจะเป็อันตรายต่อคนในตระกูลหลงนะครับ!"
หลงเทียนมองน้องชายคนรองด้วยแววตาที่เริ่มคลางแคลงใจ แต่เขาก็ยังไม่มีหลักฐาน "เฟรงหรง... อย่างน้อยอาเฟยก็ทำให้ฉันรู้สึกถึงขาตัวเองได้เป็ครั้งแรกในรอบห้าปี"
อาเฟยรู้ดีว่าตอนนี้เขายังจัดการคุณชายรองโดยตรงไม่ได้ เพราะพลังเซียนในร่างยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ และที่สำคัญ... เขาต้องหาให้เจอว่า 'อาจารย์' ที่คอยบงการอาคมให้คุณชายรองหลบซ่อนอยู่ที่ไหนในคฤหาสน์หลังนี้
"ท่านแม่... เราไปพักผ่อนกันเถอะ" อาเฟยจูงมื้มู่หลันเดินผ่านคุณชายรองไป แต่ก่อนจะพ้นไป เขาแอบกระซิบกระแสจิตให้ได้ยินเพียงสองคน "คุณอารอง... คืนนี้ระวังเหงื่อจะออกเป็เืนะ เพราะโซ่ตรวนที่ท่านคล้องไว้ มันกำลังจะสะท้อนกลับไปหาเ้าของแล้วล่ะ"
เฟยหรงหน้าซีดเผือด ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด ขณะที่อาเฟยเดินนำหน้าแม่ขึ้นไปยังห้องพักด้วยท่าทางกวนประสาทที่สุดเท่าที่เซียนน้อยจะทำได้
3K
