ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่94 ท่านยอมให้เขาจับไม่ได้นะ

"สุดท้ายเจ้าก็มาจนได้.."เสียงขององค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายดังขึ้น ขณะที่นางปรากฏตัว ด้านหลังของพระนางเจ้าลีหงษ์ ผู้ที่ยืนด้วยชายชุดดำถึงห้าคน

คนที่ยืนใกล้นางที่สุดนั้น องค์หญิงเจ้าเฟิงจำได้อย่างแม่นยำ มันคือคนที่นางใช้เหรียญดอร์แอบถ่ายคลิปไว้นั่นเอง

"น้องเจ้าจิงโจวข้าจำชายผู้นั้นได้ มันคือคนชุดดำที่ปรากฏ ตอนที่พวกเราโดนโจมตีในสมรภูมิเก็บเกี่ยว ข้ามั่นใจถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ว่าผู้หญิงชุดดำคนนั้นที่นำมาพบปะกับมัน ต้องเป็นองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายอย่างแน่นอนข้าอัดคลิปพวกนางไว้ด้วย..."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงกระซิบบอกกริชเพชร เขาขมวดคิ้วสงสัยเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้รักษาอาการบาดเจ็บ ที่โดนกระแทกขณะชน กับม่านบาเรียที่ปกป้องคุ้มกันตำหนักอยู่

"เป็นยังไงหลานรัก..เจ้าหายไปกับองค์ชายสิบสี่นั้นตั้งนานมีความสุขมากกระมั้ง.."

ฮองเฮาฝ่ายซ้ายเจ้าลีหงษ์กล่าวขึ้นขณะนางสะบัดแขนเสื้อออก ส่งสัญญาณให้ชายชุดดำทั้งสี่กระจายตัวล้อมรอบ กริชเพชรและองค์หญิงเจ้าเฟิงพร้อมกับหนิงหนิง อยู่กลางระหว่างทางเข้าตำหนักของฮองเฮาฝ่ายขวา

บริเวณนั้นเป็นที่โล่งกว้าง มีสิงโตหินสองตัวตั้งอยู่ด้านซ้ายขวา ตรงกลางระหว่างประตูทางเข้ามีสวนหย่อมน้ำตกขนาดเล็ก ไหลลงเรื่อยๆ เลี้ยงด้วยปลาสวยงามชนิดหนึ่ง มันดำผุดดำว่ายในน้ำใส

แต่ด้วยพลังกดดันคุกคามของชายทั้งสี่คนที่ล้อมกริชเพชรไว้ตรงกลาง แม้แต่ปลาที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ก็ รีบซ่อนตัวเข้าไปในซอกหินจำลองของพวกมัน

"องค์ชายสิบสี่มารดาท่านและผู้ตรวจการใหญ่คิดถึงท่านมาก เราเลยลงมาเชิญองค์ชายไปพบ อย่าได้ปฏิเสธเพราะข้ารอเจ้าหลายวันแล้วรู้หรือไม่..."

เสียงของฮองเฮาฝ่ายซ้ายกล่าวขึ้นอย่างราบเรียบ สายตาเหยียดๆ ดูเหนือชั้นกว่าองค์ชายสิบสี่

นางยังเจ็บแค้นที่แพ้หมากกลของเขาจนต้องระเห็จไปอยู่แดนกันดาร ด้วยความสามารถของชายหนุ่มที่เด่นล้ำขึ้นมาเรื่อยๆ แม้แต่ตะกูลใหญ่ๆ อย่างตระกูลหลงผู้ที่มีทรัพยากรมากมายล้นเหลือในนครอสูรวารีน้ำจืด สามารถตั้งตลาดมืดค้าขายจนร่ำรวย เกือบวอดวายไปเพราะน้ำมือขององค์ชายสิบสี่

ดังนั้นแผนการทั้งหมดที่จะผลักดันลูกของนางขึ้นเป็นองค์รัชทายาท ของจอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดย่อมริบหรี่ลง เพื่อเป็นการตัดไฟเสียก่อนต้นลมนางจึงชิง

และที่สำคัญนางมั่นใจว่าเรื่องราวของนาง กับชู้รักมีคนแอบเห็นอย่างแน่นอน คาดคิดว่าความลับไม่มีในโลก อีกไม่นานคงต้องเปิดเผย

ดังนั้นนางจึงดำเนินการก่อนที่จะมีเหตุการผันแปร คือผลักดันลูกชายคนที่สองของนางขึ้นเป็นองค์รัชทายาท โดยที่ไม่ต้องแต่งตั้งตามประเพณีโบราณ ที่ดำเนินต่อๆ กันมาตามคำสั่งของจอมจักรพรรดิอสูรวารี

"ท่านแม่ของข้าเป็นเช่นไร? พระนางคงไม่ทำร้ายท่านแม่ของข้าหรอกนะ.."

กริชเพชรถามพระนางเจ้าลีหงษ์ ขณะกำลังก้าวเดินขึ้นหน้าหนิงหนิงที่ยืนขวางกั้นเพื่อป้องกันอันตรายให้ชายหนุ่ม

"องค์ชายสิบสี่อย่ากังวลไปเลย ข้ายังไม่ได้ทำอันตรายมารดาของเจ้าและตาของเจ้าด้วย พวกเขาเป็นไม้ตายที่ข้ามีไว้ ต่อรองกับเจ้า..."

เสียงของพระนางตอบแบบเย็นชา

เหมือนบอกให้เขารู้ว่า อย่าคิดลงมือต่อต้านเพราะนางได้จับตัวบุคคลสำคัญ ขององค์ชาย สิบสี่ไว้ถึงสามคนแล้ว

"ท่านแม่ข้าอยู่ที่ไหน? นางเป็นอันตรายหรือไม่"

องค์หญิงเจ้าเฟิงถามขึ้น ขณะเดินขึ้นเคียงคู่กับกริชเพชร

"หลานรักเจ้าอย่ากังวลไปเลย พระนางเจ้าเฟยไม่มีอันตรายอันได เพียงแต่นางหัวดื้อนิดหน่อย ไม่เห็นดีเห็นงามในสิ่งที่ข้าเสนอ กับพี่ชายของนาง..."

เสียงฮองเฮาฝ่ายซ้ายอ่อนลงขณะหันไปพูดกับองค์หญิงเจ้าเฟิง

"แต่คนที่น่าเป็นห่วง คือพวกทหารองครักษ์ชั้นเจ้าที่อยู่ในการปกครองขององค์หญิง ได้ถูกจองจำอยู่ในคุกหลวงหมดแล้ว..."

เสียงของพระนางเจ้าลีหงษ์กล่าวต่อขึ้นลอยๆ เหมือนจะบอก ให้องค์หญิงเจ้าเฟิงได้รู้ตัวไว้ว่ากองหนุนของนางไม่มีอยู่ในวังนี้อีกต่อไป

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดสิ้น เหมือนฝ่ายของกริชเพชร และองค์หญิงเจ้าเฟิงเป็นลูกไก่อยู่ในกำมือของนาง

"องค์ฮองเฮาท่านบังอาจไปแล้วกล้าลบหลู่มารดาของข้า เรื่องนี้ท่านลุงจะต้องมีคำอธิบายนางเป็นน้องสาว ขององค์กษัตริย์ผู้มีเกียรติสูงส่ง ในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดทำเยี่ยงนี้ กับเสด็จแม่ของข้าได้อย่างไร..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงกล่าวอย่างฉุนเฉียว ที่องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายกล้าลงมือ แม้แต่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง

"คริๆ ๆ ..เจ้าอย่าอ้างองค์จอมกษัตริย์เลยเขาก็ประชวรอยู่ ตอนนี้ไม่ได้สตินอนประทับอยู่ในที่ตำหนักหลังสุด พระองค์ไม่อาจออกว่าราชการได้แล้วตอนนี้ เรื่องทุกอย่างท่านป้าเป็นตัวแทนทั้งหมด..."

เสียงของพระนางพูดอย่างสะใจ ถ้าวันนี้ไม่มีเรื่องขององค์ชายสิบสี่เข้ามาเกี่ยวข้อง นางก็คงจะหาเรื่องยึดอำนาจในนครอสูรวารีน้ำจืด ไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมดีสำหรับนาง

"องค์ชายสิบสี่ งอมือให้จับซะดีๆ ข้าไม่อยากใช้กำลังกับเจ้า พวกเราตกลงคุยกันได้ ถ้าเจ้ายอมถูกกักบริเวณในคลังเก็บอาวุธประจำตระกูลและมอบคืนไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลกลับคืนมาให้ข้า ข้าอาจจะไว้ชีวิตพวกเจ้าและมารดาก็ได้...."

เสียงขององค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายพูดขึ้นอย่างใช้อำนาจแบบชัดเจน โดยไม่คำนึงถึงเรื่องราวใดๆ อีกต่อไป

"ไม่ได้นะองค์ชายสิบสี่..ท่านยอมให้เขาจับไม่ได้นะ ไม่เช่นนั้นนางต้องตัดรากถอนโคนพวกเราอย่างเด็ดขาด ถ้านางแน่จริงคงส่งกองกำลังไปจัดการเราแล้ว ไม่ต้องจับคนเป็นตัวประกัน นี่นางยังไม่มั่นใจในฝีมือขององค์ชาย ว่าอยู่ในระดับใดจึงไม่ได้โจมตีพวกเราเต็มกําลัง..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงก้าวขึ้นไปยืนเคียงคู่กับกริชเพชร พร้อมกับกระซิบบอกเขาเบาๆ เพราะรู้ว่าชายหนุ่ม เป็นคนที่ไม่ค่อยอยากจะมีเรื่องมีราวกับใคร ดังนั้นหญิงสาวจึงกลัวเขาหลงกลคารมขององค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย

"แต่พวกเราต้องยื่นหมูยื่นแมวกัน ท่านนำท่านแม่กับท่านตาออกมาตอนนี้ แล้วข้าจะคืนไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลให้ท่าน..."

กริชเพชรกล่าวขึ้นแบบไม่เกรงใจ จริงอย่างที่องค์หญิงเจ้าเฟิงพูด เพราะถ้าเขายอมให้นางจับตอนนี้ นั่นเท่ากับว่าจะไม่สามารถมีทางแก้ไขอะไรได้อีก เขาต่างหากที่เป็นจุดมุ่งหมายที่นางโจมตีโดยตรง

"กองทัพที่ถูกส่งไป ลอบฆ่าพวกเราขณะกลับมาจากตลาดมืดของสำนักหลง คงเป็นองครักษ์ทมิฬใช่หรือไม่..."

องค์หญิงเจ้าเฟิง กล่าวฆ่าเวลา เพราะตอนนี้นางสัมผัสถึง พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของชายหนุ่ม ที่เร่งเร้าสูงขึ้นจนส่องประกายออร่าออกมา

"นี่เจ้าจะชิงลงมือรึ.."

เสียงชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย พุ่งปราชญ์เข้าขัดขวางกริชเพชร ที่ตอนนี้ทะยานหมายจับตัวองค์ฮองเฮาลีหงษ์ เพื่อมาแลกเป็นตัวประกันกับพวกชายชุดดำ

ครับ! ควับ! ปัง!! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ครู๊ดดด! โครม!

"โอ๊กก! กรอดดด..! "

เสียงปะทะกันดังลั่น กริชเพชรกระเด็นถอยหลังออกไปถึงห้าก้าว กระอักเลือดทันที คนชุดดำหัวเราะเย้ยหยันดังก้องรอบบริเวณ

"ฮ่าๆ ๆ ..กายอสูรคนครึ่งอสูรขั้นห้าก็บังอาจต่อกรกับพวกข้า ช่างไม่เจียมตัวเลย..."

มันกล่าวพร้อมกับเร่งเร้าบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเทพอสูรขั้นสี่ของมัน ขึ้นหมายเด็ดชีวิตกริชเพชร ให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวไปให้เร็วที่สุด

ชายชุดดำพาพวกพ้องมาคราวนี้อยู่ในชนชั้นอสูรครึ่งเทพเช่นเดียวกับเขา โดยมีไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลเป็นเครื่องล่อคนเหล่านี้ ให้มาช่วยจัดการกับองค์ชายสิบสี่

"บังอาจ..."

เสียงของหนิงหนิงตะโกนดังลั่นพร้อมกับกรีดร้องเสียงแหลมสูง ส่งคลื่นพลังโซนิคกระจายออกรอบด้าน

กรี๊ดดดดดดดดดดด~~~!!

! เฮือก เฮือก! เฮือก!

พลังเสียงกระแทกชายชุดดำทั้งห้าและองค์ฮองเฮาฝ่ายซ้าย ที่ลงมือหมายจับองค์ชายสิบสี่ทั้งหกต่างสะดุ้งเฮือก ถูกคลื่นเสียงอัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง พวกมันตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย มันต่างคาดคิดว่าสาวน้อยหัวสีชมพู ที่อยู่ตรงหน้าเป็นแค่ผู้ติดตามธรรมดา ขององค์ชายสิบสี่เท่านั้น

.....................................................................................................................................................................................................................