บทที่ 22 แนะนำคู่ครองให้เ้า
ณ เมืองหนึ่งในแดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลาน
เฉินชิงหยวนใช้เคล็ดวิชาสื่อสาร ติดต่อหานซาน
หานซานผู้กำลังกินดื่มอย่างไร้กังวล ได้ยินเสียงของเฉินชิงหยวนก็ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในหัวผุดความคิดมากมายขึ้นมาในทันที เมื่อเฉินชิงหยวนสามารถใช้เคล็ดวิชาส่งเสียงได้ ก็แสดงว่ารากฐานของเขาได้รับการฟื้นฟูแล้ว
ไม่นาน หานซานก็วิ่งมาหาเฉินชิงหยวนอย่างร้อนรน สังเกตอย่างละเอียด สีหน้าไม่อยากเชื่อ “พี่เฉิน ร่างกายของท่านหายดีจริง ๆ หรือ!?”
ด้วยการปกป้องจากผู้เยียวยา เฉินชิงหยวนไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับตามอง เขาสามารถบอกได้ว่าตนเองได้ฟื้นฟูรากฐานิญญาแล้ว ดังนั้น! เฉินชิงหยวนจึงใช้กำไลหยกซ่อนกระดูกทองคำในร่างกายเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงรากิญญาธรรมดาและพลังการบำเพ็ญในขอบเขติญญาอัมพัน
ระดับขอบเขตการบำเพ็ญพื้นฐาน แบ่งเป็ขอบเขตเทียมฟ้า ขอบเขตเหนือฟ้า ขอบเขติญญาอัมพัน ขอบเขติญญาพิศวง ขอบเขติญญาปฐี ขอบเขติญญาฟากนภา
ถัดไปก็คือ ขอบเขตจินตัน ขอบเขติญญาจุติ ขอบเขตเทวะผกผัน ขอบเขตเอกกะ ขอบเขตหลุดพ้น ขอบเขตสุญญะญาณ
ด้วยขอบเขตการบำเพ็ญในปัจจุบันของเฉินชิงหยวน เมื่ออยู่ในโลกแห่งการฝึกฝน ก็เหมือนมดตัวหนึ่ง ย่อมถูกเหยียบตายได้ง่ายดาย
“ทำไมขอบเขตการบำเพ็ญถึงอ่อนแอเช่นนี้?ฎ
หานซานมองสองสามครั้ง ในดวงตามีทั้งความใและความกังวล
“อื้อ! นี่คือโชคชะตา การที่ข้ายังเหลือพลังบำเพ็ญนี้ไว้ได้ ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”เฉินชิงหยวนถอนหายใจเบา ๆ ทำท่าเศร้าโศก
ที่จริงแล้วนั้น ขอบเขตการบำเพ็ญเดิมของเฉินชิงหยวนถูกทำลายไปนานแล้ว ตอนนี้เพิ่งเริ่มบำเพ็ญใหม่
ตามคำพูดของหญิงชุดแดงในเทียนหยวน แม้ว่ารากฐานเดิมของเฉินชิงหยวนจะดีกว่า แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ดังนั้น หญิงชุดแดงจึงค่อย ๆ ทำลายพลังบำเพ็ญทั้งหมดของเฉินชิงหยวนให้สูญสิ้นไป โดยไม่ทำร้ายต้นกำเนิดร่างกายของเฉินชิงหยวน ซึ่งการดำเนินการนี้ยังคงมีความยากลำบากอยู่มาก
‘เหตุใดหญิงชุดแดงถึงได้ใส่ใจเฉินชิงหยวน เช่นนี้นะ?’
เื่นี้ แม้แต่เฉินชิงหยวนเองก็ไม่เข้าใจ คงต้องรอจนกว่าจะถึงภายหลังจึงจะได้รู้
“น่าเสียดายยิ่งนัก!” หานซานถอนหายใจ “แต่ก็ถือว่าไม่เลวที่ทำให้รากฐานิญญาฟื้นฟูได้ เมื่อผู้เยียวยาลงมือเอง ผลลัพธ์ย่อมไม่ธรรมดา ไม่ผิดที่เป็ตัวละครในตำนาน”
“ข้าต้องขอบคุณเ้าที่ช่วยเหลือด้วยนะ!” พอพูดถึงเื่นี้ เฉินชิงหยวนก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย สายตาคมกริบ! หากไม่ใช่เพราะเซียนกระบี่ฉางเกิงปรากฏตัว ผู้เยียวยาต้องค่อย ๆ ศึกษา เฉินชิงหยวนอย่างแน่นอน และคงไม่ปล่อยให้เขาจากไปง่าย ๆ
“เอ่อ…” หานซานรับรู้ถึงการตำหนิในสายตาของเฉินชิงหยวน จึงไอเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด “พี่เฉิน เ้าอย่าโทษข้าเลยนะ ใครจะรู้ว่าคนที่ข้าหามาแบบสุ่ม ๆ จะเป็ผู้เยียวยาตัวจริงกันเล่า?”
หานซานพูดต่อ “หากรู้ตัวก่อนล่ะก็ ข้าคงขายข่าวของผู้เยียวยาออกไปเองดีกว่า ต้องได้กำไรมหาศาลแน่นอน! ยิ่งไปกว่านั้น! หากครั้งนี้ข้าไม่ได้ค้นพบผู้เยียวยาโดยบังเอิญ ร่างกายของเ้าคงไม่อาจฟื้นฟูได้ สรุปแล้ว! เ้าไม่อาจโทษข้า แต่ต้องขอบคุณข้าต่างหาก”
“เ้าบ้า! ยังกล้าอวดอ้างความดีความชอบอีก! ช่างไร้ยางอายจริง ๆ”
เฉินชิงหยวน พูดเสียงเย็น
“เ้าอย่าพูดแบบนั้นสิ ถ้าจะว่าข้าไร้ยางอายจริง ๆ ก็เพราะได้เรียนรู้มาจากเ้านั่นแหละ จำได้ไหมว่าเมื่อก่อนข้าเป็เด็กดีที่ซื่อสัตย์และใจดีขนาดไหน ั้แ่ได้รู้จักเ้า เฮ้อ... พูดยากจริง ๆ” ยิ่งพูดยิ่งเศร้า หานซานถอนหายใจยาว
“ไสหัวไปเลย!” เฉินชิงหยวนไม่สนใจว่าตอนนี้หานซานจะแข็งแกร่งแค่ไหน อย่างไรเขาก็ยังปฏิบัติเหมือนเดิม โดยการเตะไปทีหนึ่ง พลางหัวเราะด่าว่า “เหล่าหานเ้าติดตามข้ามาตั้งนาน ข้าไม่เคยเสียเปรียบเลยใช่ไหมล่ะ!”
“ก็ใช่ แค่มักจะถูกคนอื่นมองด้วยสายตาดูแคลนเท่านั้นเอง หลายปีมานี้! ชื่อเสียงของข้าในแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ค่อยดีนัก ทุกคนพูดว่าข้าหน้าด้าน! ไร้ยางอาย! พี่น้องหญิงหลายคนก็หลีกเลี่ยงข้า”
แน่นอนว่าฐานะของหานซานร่ำรวยมาก คาดว่าแม้แต่เหล่าอาจารย์ภายในของสำนักศักดิ์สิทธิ์หลายคนก็สู้ไม่ได้
“หากเป็ข้า ข้าจะไม่เป็ที่รังเกียจเหมือนท่านแน่!” เฉินชิงหยวนชำเลืองมองหานซานด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังมองจากที่สูงลงมา
“ข้าเชื่อ! ขนาดเ้าบอกว่าเ้าพิการไปแล้ว! แต่ผู้นำระดับสูงของสำนักเสวียนชิงยังคงปกป้องเ้าเช่นนี้ นอกจากนี้ แม้แต่หลินผิงเหยียนผู้เป็บุตรชายของท่านประมุขก็ยังเคารพเ้ามาก ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก” หานซานรู้สึกสงสัยมาก
“พี่เฉิน! เ้ายังมีเคล็ดวิชาที่ยังไม่ได้สอนข้าอีกหรือไม่?”
“สิ่งนี้เ้าเรียนไม่ได้หรอก!” เฉิงชิงหยวนกล่าว
“บอกข้ามาเถอะน่า! ข้าเองก็อยากได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับเฉินชิงหยวนมาก ต่อไปจะได้เดินอย่างผึ่งผายในแดนศักดิ์สิทธิ์เชียนหลานบ้าง อีกอย่างตอนนี้เ้าเป็หนี้บุญคุณข้า อย่าได้ตระหนี่ถี่เหนียวเลย”
“นี่เป็เสน่ห์ที่ข้ามีมาแต่กำเนิด เข้าใจไหม! ของแบบนี้มันสอนกันไม่ได้หรอก” เฉินชิงหยวนยิ้มมุมปาก พูดอย่างไม่เคอะเขินเลยแม้แต่น้อย
“...” หานซานได้แต่อึ้ง กลอกตาขาวไปมาอย่างหมันไส้
จากนั้น ทั้งสองก็หาที่เงียบสงบที่เชิงเขาและติดน้ำ นั่งจิบชากัน สองสหายพูดคุยเล่นกันสักพัก ก่อนจะเข้าเื่สำคัญ
สีหน้าของหานซานดูจริงจังขึ้นมาก “พี่เฉิน เ้า้าให้ข้าแจ้งสำนักเสวียนชิงให้มารับเ้ากลับไปเลยหรือไม่?”
“ยังไม่ต้อง” เฉินชิงหยวนส่ายหน้า “ข้ายังมีแผนการของตัวเอง”
“แผนการอะไร” หานซานถามด้วยความสงสัย
“เ้าไม่ต้องยุ่ง” เฉินชิงหยวนทำท่าลึกลับ
“ข้าไม่ยุ่งก็ได้ แต่ด้วยระดับการบำเพ็ญของเ้าในตอนนี้ หากเจอคนร้ายเข้า ผลที่ตามมาคงไม่สู้ดีนัก และหากเกิดเื่ร้ายขึ้นจริง สำนักเสวียนชิงต้องมาเอาเื่ข้าแน่” หานซานส่ายหน้าแรง ๆ ไม่อยากให้เฉินชิงหยวนลงมืออะไรเพียงลำพัง มันอันตรายเกินไป
“เ้ารู้จักข้ามาหลายปี เคยเห็นข้าเสียเปรียบสักครั้งหรือไม่?” เมื่อเห็นความกังวลบนใบหน้าของหานซาน ใจของเฉินชิงหยวนก็อุ่นขึ้น เพื่อนคนนี้ไม่ได้คบกันมาเปล่า ๆ
หลังจากผ่านประสบการณ์ความตายและการต่อสู้แย่งชิงผลประโยชน์มา เฉินชิงหยวน จึงไว้ใจหานซานอย่างมาก
“ก็ไม่เชิง” หานซานคิดอย่างละเอียด และได้คำตอบในใจว่าก็ไม่เคยจริง ๆ
“ถึงข้าจะมีกำลังภายในเพียงขอบเขติญญาอัมพัน แต่ก็มีวิธีรักษาชีวิตมากมาย” เฉินชิงหยวนต้องพยายามโน้มน้าวหานซาน เพราะต่อไปยังต้องให้หานซาน ช่วยปกปิดอีก
คิดดูแล้วสำนักเสวียนชิงต้องส่งผู้เชี่ยวชาญมารับเขาแน่นอน และเมื่อสำนักเสวียนชิงส่งคนมาถึง ก็ย่อมต้องพาเฉินชิงหยวนไป และไม่ยอมให้เกิดอันตรายใดๆ
ถึงแม้ทุกคนในสำนักเสวียนชิงจะเป็ห่วงเฉินชิงหยวน แต่นี่ก็กลายเป็โซ่ตรวนของเฉินชิงหยวน ทำให้เขาทำอะไรได้ยาก
“อย่างไรก็ไม่ได้อยู่ดี” หานซานคิดใคร่ครวญสักพัก แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เฉินชิงหยวนจากไป
“ไม่! เ้าไม่เข้าใจอะไรเลยหรือไร?” เฉินชิงหยวนอยากจะตบหานซานสักที แต่พอคิดแล้วก็ไม่เอาดีกว่า แต่ก่อนอาจจะแกล้งหานซานได้บ้าง แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้วเดี๋ยวจะโดนหานซานตบกลับ
“ไม่ว่าเ้าจะพูดดีแค่ไหน ข้าก็ไม่ปล่อยให้เ้าไปหรอก รอให้สำนักเสวียนชิงมาถึง ไม่ว่าเ้าจะเจออะไร ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของข้าแล้ว”
หานซานห่วงความปลอดภัยของเฉินชิงหยวนจากใจจริง
เฉินชิงหยวนมาหาหานซาน ประการแรกก็เพื่อพูดคุยถึงเื่เก่า ๆ คุยถึงเื่ในอดีต
ประการที่สองก็เพื่อให้หานซานไปรับมือกับคนของสำนักเสวียนชิงเอาเอง ผู้าุโในสำนักจะได้ไม่ต้องกังวล
หากเฉินชิงหยวนหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เมื่อกลับไปแล้วจะต้องถูกพวกศิษย์พี่ในสำนักด่ากราดอย่างแน่นอน
“หานซาน คุยกันก่อนสิ” เฉินชิงหยวนลุกขึ้นยืนรินชาให้หานซาน เขายิ้มอย่างอ่อนโยน
“เ้ามาหาข้า ข้าไม่อาจปล่อยให้เ้าเป็อะไรไปได้ พอ ๆ ไม่ต้องคุยแล้ว!!” หานซานยังคงส่ายหัว แสดงว่าจะไม่ดื่มชาถ้วยนี้
“แต่ข้าจะแนะนำคู่ให้เ้านะ” ในที่สุด เฉินชิงหยวนก็ต้องใช้ไม้ตายแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น ตาของหานซานก็ชำเลืองมองเฉินชิงหยวนโดยไม่รู้ตัว และคิ้วก็กระตุกไปมาหลายครั้ง สีหน้าดูแปลกประหลาดไปบ้าง แต่ก็ดูจะสนใจมิน้อย!
1K
