ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        จุนฟานพาจุนเช่อที่ทำการพรางตัวเรียบร้อยแล้วมาถึงเมืองอวี้หวาในที่สุดแต่ตอนที่พวกเขายังไม่ทันได้เข้าเมืองดี ก็พลันได้ยินข่าวว่า พวกเขาถูกถอดชื่อออกจากตระกูลจุนแล้วอีกทั้งยามนี้คนทั้งเมืองอวี้หวาต่างต้องการตัวพวกเขา เนื่องจากประกาศที่ว่า “สองพี่น้องจุนเช่อและจุนฟานขโมยของหลานชายเจ้าเมืองเซ่าแห่งเมืองซวงหวา เสนอรางวัลนำจับจำนวน100,000 ตำลึงเงิน” ซึ่งเงินจำนวนนี้ ถือว่าไม่ใช่น้อยๆ ทุกคนในเมืองจึงต่างตามหาสองพี่น้องกันให้ควั่ก เพราะหวังเงินรางวัล เมื่อรู้มูลค่าของเงินรางวัลในการจับกุมนี้จุนฟานก็คิดอย่างย่ามใจว่า เขานี่ ช่างมีมูลค่าซะเหลือเกิน

        ในเมื่อเข้าไปในเมืองอวี้หวาไม่ได้แล้ว จุนฟานจึงนึกถึงครั้นที่จุนห่าวบอกที่อยู่ให้แก่พวกเขาเขาจึงพาจุนเช่อทีได้รับบาดเจ็บมายังหมู่บ้านเหมยหลินแทน พวกเขาถึงหมู่บ้านช่วงเย็นพอดีคนในหมู่บ้านต่างกลับเข้าบ้าน พักผ่อนกันไปหมดแล้ว จึงไม่ได้พบเจอใคร ได้พบแต่เพียงจุนตงและจุนหนานพอพวกเขาบอกว่า พวกเขามาหาจุนห่าว จุนหนานก็อาสาพาพวกเขาไป

        "เรื่องเป็นเช่นนี้เอง" จุนเช่อเล่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด พร้อมพักหายใจเล็กน้อยเขาเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตกหล่น

        พอจุนห่าวได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด จึงรู้สึกว่า นี่เป็นเรื่องราวของคนพาลที่มาช่วงชิงคนรักของคนอื่น และเป็ดแมนดารินคู่หนึ่งที่ถูกจับแยกจากกันอย่างขมขื่นหากเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับจุนฟาน เขาก็คงจะพูดว่า ‘คนพาลนี่ช่างโอหังนัก’ และ ‘เป็ดแมนดารินคู่นี้ ช่างน่าสงสารเสียจริง’ แต่เพราะนี่เป็นเรื่องของคนใกล้ชิด เขาจึงคิดหาทางช่วยจุนฟาน อันที่จริงในหมู่คนเป็นหมื่นเป็นพันการพบรักแท้ ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจึงหวังว่าคนรักกัน ก็ควรจะได้อยู่ครองคู่กัน

        จุนห่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่า เรื่องนี้จะว่าแก้ไขง่ายก็ง่ายแต่จะว่ายากก็ยาก เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับความคิดของเซ่าเจี้ยนหลิ่นล้วน ๆสุดท้ายแล้วความแข็งแกร่งของเซ่าเจี้ยนหลิ่น คือ สิ่งสำคัญ จุนห่าวคิดว่า หากตนต้องต่อสู้กับเซ่าเจี้ยนหลิ่นก็คงไม่มีวันชนะ ไม่ใช่ว่าเขาไร้น้ำยา แต่เป็นเพราะพลังปราณของเซ่าเจี้ยนหลิ่นที่ถูกฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงในเมื่อไม่อาจใช้ความแข็งแกร่งเข้าสู้ได้ ก็คงทำได้เพียงแค่ใช้ไหวพริบเข้าสู้เท่านั้นจุนห่าวขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทำได้เพียงคนเดียว อีกทั้งหากประมาทย่อมนำความหายนะมาสู่ตระกูลของเขาเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันขวับ แล้วมองไปที่หานรุ่ยครู่หนึ่งด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยคำถาม

        หานรุ่ยมองสายตาที่แฝงไปด้วยคำถามของจุนห่าว แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ว่าเจ้าคิดจะทำอะไร ข้าก็จะคอยสนันสนุนเจ้านะ” หานรุ่ยหวังว่าในท้ายที่สุดคนที่รักจะกลายเป็นครอบครัว หากพวกเขาพอช่วยอะไรได้ ก็ควรที่จะช่วยเหลือกันยิ่งไปกว่านั้นนี่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่สามของจุนห่าว

        “อย่างไรก็ตาม ข้ามีคำถามที่อยากจะถามพี่สามอยู่ 1 คำถาม”หานรุ่ยกล่าวกับจุนฟาน เขาไม่ได้หวังจะใช้ความตั้งใจอันดี ในการทำเรื่องที่ไม่ดีและไม่อยากให้เหตุผลบางอย่าง ต้องมาทำให้คนรักกัน กลายเป็นเกลียดชังกัน

        “เสี่ยวรุ่ย เจ้าถามมาเถอะ! ข้าจะตอบเจ้าอย่างตรงไปตรงมาเลย” เมื่อจุนฟานได้ยินที่หานรุ่ยกล่าว เขาก็พูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมาจากที่ก้มหน้าก้มตามาตลอด

        เมื่อได้ยินจุนฟานเรียกหานรุ่ยว่า ‘เสี่ยวรุ่ย’ อย่างคุ้นเคย จุนห่าวก็ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์นัก ‘เสี่ยวรุ่ย’ เป็นชื่อที่เขาใช้เรียกได้เพียงคนเดียวเท่านั้นพี่สามนี่ ช่างไม่รู้อะไรเลย ทำไมถึงเรียกภรรยาของคนอื่นอย่างสนิทสนมเช่นนี้?ดูเหมือนว่า จะต้องรีบช่วยชิงตัวคนรักของเขากลับมาให้ได้โดยเร็วเสียแล้ว

        พอเห็นจุนห่าวที่หน้านิ่วคิ้วขมวด หานรุ่ยก็รู้สึกจนใจ พลางคิดในใจว่า ‘จุนห่าวนี่ ไม่ว่าเวลาใดก็หึง’ เขาสบตาจุนห่าวครู่หนึ่งแล้วกล่าวกับจุนฟานว่า “หากพวกเราช่วยจางหนิงออกมาได้ แต่จางหนิงไม่ได้บริสุทธิ์แล้วท่านจะทำอย่างไรหรือ?”เพราะเวลาก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ย่อมเกิดขึ้นได้ แถมเซ่าหานอี้ก็ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษเสียด้วย

        “หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะยิ่งไม่ทอดทิ้งจางหนิง เป็นเพราะข้าเองที่ไร้ความสามารถจึงไม่อาจปกป้องเขาได้ เขาเสียสละเพื่อช่วยข้า คนที่ควรจะเป็นฝ่ายทอดทิ้ง ควรเป็นจางหนิงมากกว่าข้ามันเป็นเพียงแค่สวะ แม้แต่คนรักของตัวเองก็ช่วยเอาไว้ไม่ได้” จุนฟานกล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลริน เขาว่ากันว่า เกิดเป็นชาย หากหลั่งน้ำตาต้องสะบัดทิ้งถ้ายังไม่เจ็บถึงขั้นสุด 

        หลังจากได้ฟังที่จุนฟานกล่าว หานรุ่ยก็รู้สึกวางใจ แต่เขาเริ่มกังวลว่า หากจางหนิงกลับมาจางหนิงจะยังยอมเริ่มต้นใหม่กับจุนฟานอีกหรือไม่ เพราะเท่าที่ฟังมา ดูเหมือนจางหนิงจะเป็นคนที่ทะนงตนอยู่พอสมควรคนทะนงตนเช่นนี้ หากไม่บริสุทธิ์แล้ว จะต้องคิดมากเป็นแน่ แต่อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่จะต้องคิดในตอนนี้

        หานรุ่ยพูดพร้อมมองจุนฟานว่า “พอได้ฟังท่านกล่าวเช่นนี้แล้วข้าก็วางใจ ตอนนี้อาจจะยังไม่เกิดเรื่องที่เลวร้ายที่สุดก็ได้”หานรุ่ยกล่าวพร้อมพูดปลอบใจจุนฟาน พวกเขาต่างรู้ดีว่าความเป็นไปได้นี้ช่างมีโอกาสเพียงน้อยนิดนัก

        “ขอเพียงแค่ได้อยู่กับจางหนิง ข้าก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว” จุนฟานกล่าวอย่างหนักแน่น จุนฟานเข้าใจดีว่า ไม่ได้มีเพียงแค่การจากตาย แต่มีการจากเป็นด้วยแต่การจากเป็นนั้น เจ็บปวดยิ่งกว่าการจากตายเสียอีก สำหรับเขาแล้ว เขาไม่จำเป็นที่จะต้องขุดหลุมเพื่อกลบความเจ็บปวดนั้นหรอก

        จุนห่าวมองดูจุนฟานที่กำลังอาลัยอาวรณ์ พลางถอนหายใจและคิดในใจว่า ‘นี่ก็อีกคน ช่างเป็นคนที่ลุ่มหลงในความรักเสียจริง’แต่ทว่าตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน