นายเป็นเมียพี่แล้วนะ ฟรี

เมื่อพระพรายเดินมาที่ครัวเพื่อจะเตรียมอาหารเย็น วายุที่นั่งทำงานอยู่กับกองเอกสาร ที่ห้องนั่งเล่น จึงเดินไปคุยกับพระพราย

“พรุ่งนี้ ขอข้าวกล่อง 2 กล่องนะ ไม่ต้องเอาผลไม้กับน้ำส้มคั้นแล้วพี่กินไม่หมด” วายุ บอกพระพราย

หนุ่มน้อยหน้าใส เปิดดูห่อข้าวกล่องของวายุที่ถือกลับมาเห็นว่าเขากินผลไม้ไม่หมดแต่กินน้ำส้มหมด

“นะ น้ำส้ม กะ ก็กินนี้” พระพราย มองวายุทำตาปริบๆ

“ไม่ต้องแล้ว เพื่อนที่ทำงานสั่งมากล่องหนึ่งนายคิดเงินมาแล้วกันพี่จะเก็บเงินให้” วายุตอบปัดๆ พระพรายพยักหน้า

พระพรายทำอาหารเย็นเสร็จเดินมาตามวายุที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“กะ กินข้าว” พระพรายเรียกเบาๆ วายุเดินตามหลังไปที่โต๊ะกินข้าว

“น่ากินจังเลยนะ” วายุ ยิ้มให้กับพระพราย หนุ่มน้อยได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มสดใสให้กับวายุเหมือนเด็ก

“นี้เงิน ค่าอาหารพี่จะให้ทุกเดือน” วายุ ยื่นเงินสดให้พระพราย 3 หมื่นบาท

“ทะ ทำไมให้เยอะจังเลยละ” พระพรายมองปึกเงินในมือวายุ

“เท่านี้แหละ พี่ซื้อข้าวกินเองหมดเยอะกว่านี้อีก มีนายทำให้กินประหยัดไปตั้งเยอะแล้ว” วายุอธิบายเสียงเรียบ พระพรายพยักหน้ารับเงินมา

เช้าวันต่อมา พระพรายตื่นตี 4 เหมือนเดิมแต่ไม่กล้าลุกขึ้นจากเตียงเพราะ วายุ ให้ตื่นเขาตี 5.45 เขาจึงนอนขดกอดแท็ดดี้อยู่บนเตียงต่อ จนเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังจึงได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

วายุ ออกจากห้องมา พระพรายก็เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วเหมือนเมื่อวาน พร้อมกับกาแฟ

เมื่อเขาอิ่ม พระพรายก็เดินมาส่งที่หน้าประตู พร้อมกับยื่นข้าวกล่อง 2 ถุงให้ “ดะ ดะ ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ” พระพรายยิ้มหวานให้เหมือนเมื่อวาน วายุ พยักหน้ายิ้มตอบ แล้วเดินออกไป

เพื่อนร่วมงานของวายุ เอาข้าวกล่องที่ฝากวายุซื้อไปอวดเพื่อนๆ ว่า ราคาเพียง 100 บาท ข้าวกล่องจัดมาน่ารัก น่ากินแถมอร่อยด้วย ทุกคน ต่างมาสั่ง วายุกันอีก 20 คน

“ต้องถามคนทำก่อนนะครับ” วายุบอกกับทุกคน เขาจึงกดโทรหาพระพราย

“จะ จริงเหรอ ดะ ได้ๆ ดีใจจังเลย” พระพรายทำเสียงสดใส ดีใจที่มีคนชอบอาหารของเขา เมื่อได้ยินเสียงพระพรายดีใจแบบนั้น วายุ ก็ต้องจำใจรับออเดอร์จากเพื่อนๆ ทั้งแผนก

“พรุ่งนี้ 20 กล่อง ร่วมของพี่ด้วย ก็ 21 สั่งกันทั้งแผนกเลยละ นายทำไหวเหรอ” วายุ บอกกับพระพราย หนุ่มน้อยยิ้มอย่างสดใสมีความสุข

“ตะ เตรียมของ วะไว้แล้ว” พระพรายยิ้มสดใสเหมือนเด็กให้กับวายุ เพราะดีใจที่เขาได้กลับมาทำงานหาเงินอีกครั้ง

วันต่อมา ข้าวกล่องแสนสวยน่ารัก และอร่อย ฝีมือของพระพรายก็ลือกันไปไกลจนข้ามแผนก

“รับแค่ 20 กล่องเท่านั้นครับ ผมขนไม่ไหว” วายุ ปฏิเสธออเดอร์เพื่อนร่วมงาน หลังจากนั้นก็มีคนจองคิว ข้าวกล่องพระพรายกันยาวข้ามเดือน เพราะวายุบอกว่าใครสั่งก่อนได้ก่อนถ้าวันไหนครบ 20 แล้ว ก็ไม่รับ ทุกคนสั่งกันข้ามเดือนไปเลย

“นายใส่ยาเสน่ห์ รึเปล่า” วายุ หัวเราะในลำคอ แซวพระพราย

“มะ ไม่ครับ” พระพรายรีบปัดไม้ปัดมือปฏิเสธ

“พี่ล้อเล่นนะ นายไปตลาดแต่เช้าไม่กลัวโดนฉุดอีกเหรอ หน้ายิ่งสวยๆ อยู่ด้วย” วายุ แซวหยอกล้อตอนนั่งกินข้าวเย็น

“สะ ใส่ที่ปิดปาก” พระพรายตอบตามตรง

“นายรู้ไหมว่า หน้านายหวานเหมือนผู้หญิงเลย สวยมากด้วยนะ” วายุ ยังแซวต่อ พระพรายก้มหน้าเขินเพียงครู่แล้วก็ยิ้มสดใสให้วายุเหมือนเด็กๆ

และเวลาก็ผ่านไป 1 เดือนที่พระพรายย้ายเข้ามากับวายุ วันนี้เป็๲วันศุกร์ ก่อนออกจากบ้าน วายุ บอกกับพระพรายว่า

“วันนี้พี่จะไปกินเลี้ยงกับเพื่อนคงกลับดึกไม่ต้องรอนะ กินข้าวนอนก่อนเลย” วายุ บอกกับพระพราย หนุ่มน้อยหน้าสวยพยักหน้ารับทราบ

“ดะ ดูแลตัวเองดีๆๆ นะครับ” พระพรายส่งวายุไปทำงานด้วยยิ้มหวานเหมือนทุกวัน

คืนนั้นวายุไปเที่ยวคลับกับเพื่อนๆ สมัยเรียนมัธยมและได้หิ้วสาวกลับมานอนด้วย เช้าวันต่อมา พระพรายตื่นแต่เช้ามาทำข้าวต้มหมูสับไว้ให้กับวายุและผู้หญิง เพราะเขาเห็นรองเท้าผู้หญิงหน้าประตู

สายแล้ววายุเดินออกมาจากห้องพร้อมผู้หญิงที่พากลับมาด้วยเมื่อคืน

“นายกินข้าวหรือยัง” วายุ ถามพระพรายวางชามข้าวต้มให้เขาตรงหน้า พระพรายยิ้มสดใสพยักหน้า

“น่ารักจังเลยนะ” หญิงสาวคนนั้น ยิ้มหวานให้กับพระพราย เพราะเขาหน้าตาน่ารัก หน้าตาดีมาก

“นายมีอะไรทำก็ไปทำเถอะ พี่จะเก็บเอง” วายุรีบบอกพระพรายไปจากตรงนั้น

“ทำอาหารอร่อยด้วย” หญิงสาว ชมพระพรายอีก หนุ่มน้อยหน้าสวยยิ้มหวานให้กับหญิงสาว

“ช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้พี่ทีสิ ตอนนี้เลย” วายุ ยังเร่งให้พระพรายเดินไปจากตรงนั้นอีก

“หวงเหรอคะ น้องชายหล่อขนาดนี้ก็น่าหวงอยู่หรอกนะ” หญิงสาวคนนั้นพูดแซว วายุ ที่หวงพระพรายจนเธอดูออก

หลังจากที่หญิงสาวกลับไปแล้ว วายุก็เดินเข้ามาที่ห้องนอนตัวเอง พระพรายยังยุ่งอยู่กับการล้างห้องน้ำของวายุอยู่

“ไปเดินซื้อของกันเถอะ” วายุ ชวนพระพราย เพราะเขามาอยู่ที่นี้เป็๲เดือนแล้ว นอกจากตลาดใกล้ๆ กับคอนโด พระพรายก็ไม่เคยไปไหนเลย

วายุ พาพระพรายไปเดินเล่นดูหนัง และซื้อเสื้อผ้าให้พระพรายใหม่อีกหลายชุด

“ทะ ทำไมซื้อเยอะจังเลยครับ ปะ เปลืองเงิน” พระพราย ถือของเต็มมือ

“พี่เงินเยอะไง55555” วายุ พูดอย่างอารมณ์ดี แต่เขาก็มีเงินเยอะจริงๆ ด้วยวัยเพียง 24 ปี วายุทำเงินจากตลาดหุ้น และได้โบนัสจากการบริหารกองทุน เกือบทุกไตรมาส เงินเดือนแสนกว่าบาทอีก ที่เขาได้ทุกเดือน

และเวลาก็ผ่านไปอีกเดือน วายุ เริ่มชินกับการที่มีพระพรายอยู่กับเขา วายุรู้สึกดีๆ ที่มีคนรอการกลับบ้านของเขา มีคนคอยดูแลเ๱ื่๵๹เสือผ้า อาหาร บ้านที่สะอาดตลอดเวลา

พระพรายที่ยิ้มหวานให้ทุกเช้าก่อนไปทำงาน และรีบวิ่งมายิ้มหวานให้เมื่อวายุเปิดประตูกลับบ้าน และอีกหลายอย่างที่พระพรายใส่ใจดูแลวายุอย่างดีด้วยความใส่ใจทุกๆ วัน ทำให้ตอนนี้วายุรู้สึกว่าตัวเองขาดพระพรายไม่ได้แล้ว

พระพราย น่ารักไม่เคยมีปากเสียงหรือทะเลาะกันแม้แต่น้อย เขาเชื่อฟังวายุทุกเ๱ื่๵๹เหมือนที่รับปากไว้

“วันเสาร์นี้ แม่พี่ชวนกินข้าวเที่ยงที่บ้านนะ” วายุบอกกับพระพราย

“คะ ครับ” พระพรายพยักหน้า

พระพรายมีรายได้จากการทำข้าวกล่อง ให้เพื่อนร่วมงานของวายุ ทุกวัน เขาจึงเริ่มมีเงินเก็บของตัวเอง

เมื่อได้ยินแบบนั้น พระพรายก็ไปซื้อผลไม้ กับชาดีๆ และของสดเพื่อที่จะมาทำอาหารไปทานที่บ้านของพ่อแม่วายุ

“ถืออะไรมาเยอะแยะเลยจ้ะ” อรวรรณ ทักลูกชายอย่างวายุ ที่มาบ้านไม่เคยถืออะไรมาเพราะเขาเป็๞ผู้ชายไม่ค่อยคิดอะไร ถ้าแม่ไม่สั่งให้ซื้อเขาก็มาบ้านตัวเปล่า

“ผมไม่ได้ซื้อหรอกครับ พระพรายซื้อ” วายุ ตอบตามตรง เขาแค่ช่วยถือเข้าบ้าน

“พระพรายน่ารักจังเลยลูก” อรวรรณ ยิ้มให้กับหนุ่มน้อย

เมื่อถึงเวลาจัดโต๊ะอาหาร พระพรายทำอาหารมาจากที่เพนเฮ้าส์ด้วย

“พระพรายทำเองเหรอ หมูสร่ง เนี้ย” อรวรรณทักขึ้นมา

“คะ ครับ” พระพรายยิ้ม

“พี่ไม่เคยกินเลยนะ ลองชิมหน่อย” นที พี่ชายคนโตพูดขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร

“อืม อร่อย” นที ชมจากใจจริง สายน้ำน้องสาวคนกลางที่ท้องอยู่ก็ชิมเหมือนกัน

“อร่อยจังพระพราย อิจฉาวายุจังเลยนะ พระพรายทำกับข้าวให้วายุกินทุกวันเลยเหรอ” สายน้ำสัมภาษณ์

“ใช่ครับ ตื่น๻ั้๹แ๻่เช้ามืด ทำอาหารเช้าทุกวันเลย แถมทำข้าวกล่องอาหารกลางวันให้ผมด้วย ทำข้าวกล่องไปขายที่ทำงานผมอีกนะ”วายุ พูดอย่างภูมิใจในตัวพระพราย

“ตอนนี้ วายุ ขายข้าวกล่องด้วยเหรอ” เมียของนที แซววายุ

“ผมไม่ได้อยากขายหรอกครับ แต่เพื่อนร่วมงานขอร้องให้เอาไปขาย ผมขัดไม่ได้ ทุกคนชอบข้าวกล่องพระพรายหมดเลย” วายุ ยังอวดเมียต่อ

****ขอบคุณที่แวะมาอ่านเ๹ื่๪๫นี้จ้า****ฝากคอมเม้น กดสติกเกอร์ให้กำลังใจป้าด้วยจ้าที่รัก****ขอบคุณมากๆจ้า***