……
อาเทนติยูสรู้สึกถึงหน้าของตัวเองนั้นร้อนผ่าว เขาผู้ซึ่งไม่เคยมีใคร.. หรือใกล้ชิดกับหญิงใด กลับมาถูกผู้หญิงแปลกๆที่ตัวของเขานั้นต่างก็รู้สึกแปลกๆกับเธอมาั้แ่แรกอยู่แล้วนั้น.. ใกล้ชิดและถูกััด้วยริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของตัวเธอ เสียงหัวใจของอาเทนเต้นตุบๆผิดจังหวะในบางที เขารู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นเมื่อได้อยู่ใกล้กันกับเธอ วิศณีตุลย์
วิศณีตุลย์เห็นถึงความเปลี่ยนไปของาแที่แขนของอาเทน ด้วยความดีใจที่ตัวของเธอนั้นสามารถรักษาาแจากคมกริชได้สำเร็จ วิศณีตุลย์ะโร้องอย่างตื่นเต้นด้วยความยินดี
“ ว้ายๆๆๆ..!! ดูสิๆ.. หายแล้วๆ ” วิศณีตุลย์เผลอพูดภาษาเดิมของเธอออกมาอย่างลืมตัว เธอจับแขนของอาเทนยกขึ้นลงอย่างตื่นเต้นและดีใจ
ส่วนอาเทนนั้น.. พอวิศณีตุลย์ร้องอย่างดีใจ เขาก็ได้เหลือบสายตาไปเห็นแผลของเขาที่มันค่อยๆสนิทเข้ามาและเนื้อเริ่มผสานปิดาแของเขาจนในที่สุด แผลที่เคยเป็ในตอนแรกก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ยังผลให้อาเทนติยูสเกิดความปิติและยินดีไปกับเธอด้วยที่ทำการรักษาแผลของเขาได้สำเร็จ
“ ตุลย์.. เ้าทำสำเร็จแล้ว เ้ามีเวทรักษาด้วยอย่างนั้นรึ ? ” อาเทนยังคงเข้าใจว่าตุลย์นั้นนอกจากจะเป็ะแล้วนั้น เธอยังมีเวทรักษาที่สามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ ซึ่งนั่นก็เป็สิ่งที่ดีอย่างยิ่งใน ณ ตอนนี้
“ เอ่อ.. ฉาน.. ไม่แน่จ่ายขา.. แต่ฉานแค่.. ลองดูก่อ.. ( เอ่อ.. ฉันไม่แน่ใจค่ะแต่ฉันแค่ลองดูก่อน )”
“ ลอง.. ? เ้าแค่ลองยังงั้นรึ ? หรือว่าเ้ายังไม่แน่ใจ.. เื่อะไรกันแน่ ? ”
“ คือว่า.. ฉานคิดว่า.. ถ้าปาวแล้วยางม่ายหาย.. ต้องลองจุ๊บดูจาหายไหม ? ( คือว่า.. ฉันคิดว่าถ้าเป่าแล้วยังไม่หายต้องลองจุ๊บดูจะหายไหม ? ) ” ตุลย์พูดแบบนั้นเพราะในตอนนี้เธอแค่ใช้การคาดเดาเท่านั้น เพราะที่จริงั้แ่เข้ามาในดินแดนแห่งนี้ หลายๆสิ่งหลายๆอย่างมันดูเกินความจริงจากที่ที่เธออยู่อย่างมาก เธอเลยคิดทึกทักเอาเองว่าความน่าจะเป็น่าจะเป็ไปแบบนั้น และมันก็ได้ผลจริงๆ จากความคิดของตุลย์ในตอนนี้เธอก็เริ่มคิดจะค้ากำไรจากความสามารถของเธอผุดขึ้นมาแล้วในสมอง
‘ เหอะ เหอะ แหม!!.. น่าเสียดายจริงๆ ฉันน่าจะมีความสามารถแบบนี้มาตั้งนานแล้วน้า.. จะได้เอาไว้ใช้เรียกเงินเรียกทอง ป่านนี้ฉันคงจะรวยล้นฟ้าไปแล้ว.. แต่มันก็ไม่ได้แย่นะในตอนนี้ ฉันอาจจะใช้ประโยชน์จากเื่นี้ก็ได้ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว.. ในตอนนี้.. ยังไงๆฉันก็ยังไม่สามารถกลับไปที่โลกของฉันได้นี่นา.. เพราะตัวของฉันมันยังฆ่าไม่ตาย แต่มันก็น่าแปลกนะ!! ว่าทำไมในตอน่แรกๆที่ฉันฝัน ฉันจะต้องฝันว่าถูกฆ่าตายในทุกๆครั้งและก็ตื่นมาที่โลกของฉันเป็ปรกติ ที่ฉันฝันแปลกๆอาจจะเป็เพราะสิ่งนี้รึเปล่านะ ? ’
วิศณีตุลย์จับจี้เงินที่ห้อยอยู่ที่คอของหล่อนและเธอก็เริ่มสงสัยขึ้นอีก
‘ ตอนแรกน้ำในหลอดแก้วก็เป็สีชมพูแน่ๆ สีเหมือนกับเืของอาเทนกับเด็กคนนั้น แสดงว่า..คนที่นี่เืเป็สีชมพูอย่างแน่นอน!!.. แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็สีแดงสดจนเหมือนสีของเืของเรา แสดงว่าที่ทุกครั้งฉันนอนหลับและฝันของสิ่งนี้มันสูบเอาเืของฉันไปแน่ๆ เพราะว่าฉันต้องตายในทุกๆครั้งแต่พอครั้งล่าสุดฉันดันเอาน้ำมนต์จากหลวงพ่อมาอาบ นั่นไง!!.. น้ำมนตร์ของหลวงพ่อนี้มันศักดิ์สิทธิ์จริงๆ แต่.. หลวงพ่อเ้าขา.. ช่วยลูกช้างด้วยเ้าค่ะ ลูกช้างกลับบ้านไม่ได้ค่า.. ’
วิศณีตุลย์กำลังเพ้อเธอคิดไปเองเป็ตุเป็ตะ
“ ตุลย์.. เ้าเป็อะไรทำไมถึงเงียบไป ? หรือว่าเ้าจะเหนื่อยเพราะใช้พลังในการรักษามากเกินไป ถ้าอย่างนั้นเ้าไปพักเสียเถิด ” อาเทนพูดด้วยความเป็ห่วงในตัวของหล่อน
“ ขา.. ท่านอาเทน.. ราตีสาหวาด.. ขา.. ( ค่ะ ท่านอาเทนราตรีสวัสค่ะ ) ” วิศณีตุลย์พูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความนับถือก่อนที่จะจากไป..
……
ทุกครั้งในแต่ละครั้งที่วิศณีตุลย์ได้นอนหลับไปในดินแดนแห่งนี้ เธอไม่เคยได้ฝันเลยสักครั้งไม่รู้ว่าทำไม ? และตัวเธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุ แต่จะมีใครรู้บ้างว่าในขณะที่เธอหลับไปนั้น สร้อยคอที่เธอได้ห้อยอยู่นั้นมันส่องแสงประกายเป็ระยิบระยับ เฉพาะตอนที่เธอหลับสนิทไปแล้วนั่นเอง และก็จะปรากฏการส่องแสงประกายแค่ระยะเวลาสั้น ๆนานประมาณแค่ 5 นาที โดยที่ตัววิศณีตุลย์ไม่รู้ตัวเลยสักนิด..
……
เช้าวันใหม่
วันนี้ก็ยังคงเป็เช่นดังเดิม อาเทนติยูสกับวิศณีตุลย์จะร่วมรับประทานอาหารพร้อมกัน ก่อนออกจากคฤหาสน์เพื่อไปยังโรงเรียนอนุบาลเวท และอาเทนก็ต้องไปทำงานที่หอคอยนักเวทเพราะเค้าเป็ท่านมหาเวทประจำอยู่ที่นั่น
ดังนั้นมื้อเช้าจึงเป็อะไรที่.. วิศณีตุลย์ จะรู้สึกมีความสุขกับการได้ยลโฉมของความงามดั่งศิลป์ของรูปร่างและหน้าตาของท่านมหาเวท หรือนั่นก็คืออาเทนติยูสของเรานั่นเอง..
แต่ที่จริงแล้ว.. อาเทนติยูสของเราก็ไม่ได้น้อยหน้าไปเลย เพราะตัวเขาที่จริงแล้ว ก็ใจจรดใจจ่อต่อการรับประทานอาหารในมื้อเช้า โดยทุกๆครั้งอาเทนจะแอบจ้องและมอง วิศณีตุลย์ของเรามาโดยตลอด เขารู้สึกแปลกประหลาดกับตัวเธอมาั้แ่ต้นแล้ว ( แปลกประหลาดในที่นี้คือ อาเทนติยูสไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคือความรู้สึกแบบใด เพราะเขาไม่เคยมีความรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน ) แต่ที่แน่ๆเขาคงจะรู้สึกหลงใหลในตัวเธอเป็แน่แท้..
……
ณ ที่โรงเรียนอนุบาลเวท
เด็กชายที่เมื่อวานวิศณีตุลย์ได้ช่วยรักษาแผลไว้นั้น วันนี้เขาได้เดินมาหาเธอและพูดกับเธอก่อน
“ อะแฮ่ม!! มาแล้วงั้นรึ เ้า!! ชื่ออะไรนะ.. ชื่อ.. ตุลย์ใช่ไหม ? ”
วิศณีตุลย์มองหน้าเด็กชายแล้วก็ยิ้มให้ แต่ไม่ได้ตอบอะไรเขาไป แถมเธอยังคงเดินหนีเขาไปอีก
“ นี่เ้า!!.. เมินข้ายังงั้นรึ!!.. ” เด็กชายรู้สึกโมโหที่วิศณีตุลย์ทำเป็เมินใส่เขา
“ นี่เ้ารู้รึเปล่า ว่าข้าเป็ใคร ? ”
วิศณีตุลย์มองมาที่เด็กชายแล้วก็ถอนหายใจออกมา เธอทำหน้ารำคาญเด็กชายคนนี้มาก เพราะที่จริงแล้ววิศณีตุลย์เธอไม่ค่อยชอบเด็กๆเอาเสียเลย
‘ นี่แก.. ไอ้เด็กเมื่อวานซืน.. รู้ไหม ? ฉันน่ะเบื่อ และรำคาญเด็กๆอย่างพวกแกมาก ที่ต้องมาเรียนที่นี่น่ะนะ ก็เพราะต้องจำเป็ที่จะมาเรียนรู้เื่ภาษาที่จะต้องใช้ในการดำรงชีพ.. และต้องเผื่อเอาไว้เพื่ออนาคตอันยาวไกล เผื่อฉันหาทางกลับบ้านของฉันไม่ได้ จะได้ใช้ภาษาที่ถูกฝึกมาเป็วิชาชีพเพื่อหาเลี้ยงปากและท้องของตัวเองยังไงล่ะ เพราะฉะนั้นฉันไม่มีเวลามาเล่นกับแกหรอกนะ ไอ้เด็กเอาแต่ใจ ไปซะ.. ชิ้วๆ ’
วิศณีตุลย์ได้แต่ส่งกระแสจิตไล่เด็กชายคนนั้นให้ออกไป แต่มันก็ไม่เป็ผล ( เพราะเธอไม่มีพลังจิตจริงๆน่ะสิ ) มันยิ่งทำให้เด็กชายคนนั้นยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดและโวยวายใส่เธอ
“ นี่..!! เ้ามนุษย์ทาส เ้าอย่ามาทำเป็เมินใส่ข้าอย่างนี้นะ ”
“ แล้ว.. เธอจาอาวอาไรจากฉาน ( แล้วเธอจะเอาอะไรจากฉัน ) ”
“ ข้าเป็บุตรชายคนเล็กของตระกูลเคาน์ตครูซ คราวเดียลีฟ ชื่อของข้าคือ แม็กซ์ คราวเดียลีฟ ”
วิศณีตุลย์มองหน้าเด็กชายแม็กซ์ แล้วกะพริบตาปริบๆแบบงงในคำพูดของเด็กชายคนนี้
‘ เขา้าอะไรกันแน่ ? จะมาบอกชื่อเฉยๆ หรือจะประกาศศักดิ์ดาหรือประกาศเกียรติยศอะไรกันแน่ ’
แม็กซ์ทำหน้าไม่พอใจเป็อย่างมาก ที่ตุลย์ยังคงนิ่งเฉยหลังจากที่เขาพูดจบ ซึ่งตุลย์เธอไม่รู้จริงๆว่าเด็กชายแม็กซ์คนนี้้าอะไรจากเธอ และถ้าเป็เื่เมื่อวานเธอก็เป็คนช่วยเขาทั้งๆที่เขาเป็เด็กเกเร หรือว่าวันนี้จะมาหาเื่เกเรใส่เธออีกกันนะ
“ เ้า.. ว่ายังไง ตระกูลที่บ้านของข้าใหญ่โตนะ สามารถเลี้ยงดูเ้าได้อย่างสุขสบาย อยากมาเป็มนุษย์ทาสที่ตระกูลของข้าไหมล่ะ เ้าตุลย์”
“ ไม่อาว.. และฉานไม่ใช่ทาก!! ( ไม่เอา.. และฉันไม่ใช่ทาส!! ) ”
“ ถ้างั้นมาสอนเวทมนตร์ให้ข้าก่อน ข้าอยากได้ ”
“ ไม่อาว.. ฉานไม่สอน!! ( ไม่เอา.. ฉันไม่สอน!! ) ”
ไม่ว่าวิศณีตุลย์จะไปทางไหน เด็กชายแม็กซ์ก็จะตามรังควานเธอไปซะทุกที่ แม้กระทั่งไปห้องน้ำเด็กชายแม็กซ์ก็จะแอบตามเธอไป ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น แม็กซ์จะเป็เด็กที่ชอบอยู่คนเดียวและเก็บตัวเงียบๆไม่ชอบสุงสิงกับใคร เพราะเขาเป็เด็กที่เติบโตมาจากตระกูลใหญ่โตที่มีรากฐานมาจากท่านเคาน์ตครูซ คราวเดียลีฟ
รึว่าเด็กชายแม็กซ์ จะชอบวิศณีตุลย์เข้าให้แล้ว คงไม่ล่ะมั้ง.. คิดว่าคงอยากจะได้เหมือนตอนที่เขาอยากจะได้ของเล่นชิ้นใหม่เสียมากกว่า และดูวิศณีตุลย์ก็ไม่ได้สนใจในตัวของเด็กชายคนนี้เลย ( เพราะเธอไม่ชอบเด็กเป็ทุนเดิมอยู่แล้วอ่ะนะ ) แต่ในตอนนี้กลายเป็ว่าเด็กชายแม็กซ์ จะเดินตามวิศณีตุลย์ไปทุกย่างก้าวเลย
จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง ซึ่งทางโรงเรียนอนุบาลเวทแห่งนี้จะให้สิทธิพิเศษเกี่ยวกับเด็กๆใน่เวลาพักกลางวัน ในเื่ของอาหารและสถานที่พักสำหรับรับประทานอาหารอย่างเช่น แม็กซ์ เขาจะมีที่ประจำไว้สำหรับรับประทานอาหารหรือนั่งพักอย่างเงียบๆคนเดียวได้โดยไม่มีผู้ใดมารบกวน แต่วิศณีตุลย์ไม่รู้เื่สิทธิพิเศษอะไรในตรงนี้ ในวันเมื่อวานเธอเห็นสถานที่ตรงนั้นเงียบและสงบจึงเข้าไปนั่งรับประทานอาหาร จึงได้เกิดเื่อย่างเช่นในวันเมื่อวานนี้
แต่ในวันนี้ ท่านอาจารย์หญิงได้เรียกตัววิศณีตุลย์มาเพื่อบอกเกี่ยวกับสถานที่ ที่ใช้สำหรับรับประทานอาหารของเธอว่าอยู่ตรงด้านหลังของสวนที่เธอเคยไปเรียน ซึ่งที่นั่นจะเงียบและยังไม่มีคนจองจะได้เงียบสงบและไม่มีเด็กๆรบกวน และอธิบายให้เธอฟังว่าสถานที่รับประทานอาหารที่เป็ที่ส่วนตัวนั้น จะมีให้แก่เด็กที่พิเศษหรือเป็คนชนชั้นสูง หรือไม่ก็ทางผู้ปกครองใช้เงินเช่าสถานที่ให้ ( ประมาณที่ของพวกบรรดา vip ทั้งหลายนั่นแหละ ) จึงทำให้วิศณีตุลย์รู้ตัวว่าเธอนั้นไปแย่งที่ส่วนตัวของเด็กชายแม็กซ์จริงๆ
วิศณีตุลย์จึงได้เดินทางไป ดูสถานที่สำหรับพักผ่อนของเธอในตอนกลางวัน และแน่นอน แม็กซ์ก็ได้แอบตามดูสถานที่พักของเธอและแอบตามเธอมาด้วย เพราะเขาจะหาเื่คุยกับเธอให้ได้
แต่ในขณะที่ แม็กซ์ได้แอบตามวิศณีตุลย์อยู่ในขณะนั้นก็ได้มีใครบางคนแอบซุ่มดูพฤติการของเขาอยู่ในตอนนี้
“ นี่เ้า.. มีที่พักส่วนตัวกับเค้าด้วยหรอ งั้นเ้าก็ไม่ได้เป็มนุษย์ทาสอย่างงั้นสิ ” แม็กซ์พูดกับวิศณีตุลย์
“ นี่.. เป็ที่.. สวนตัว.. ของฉานนะ ( นี่เป็ที่ส่วนตัวของฉันนะ )”
“ ใช่น่ะสิ!! ข้ารู้ แต่ว่า.. เมื่อวานเ้ามาแย่งที่ส่วนตัวของข้าก่อนนะ เพราะอย่างงั้นวันนี้เ้าต้องเสียสละที่ส่วนตัวของเ้าให้แก่ข้า ถึงจะถูก ” แม็กซ์หาเื่พูดกับวิศณีตุลย์เพื่อจะได้อยู่กับเธอ เขารู้สึกสนุกและพอใจที่ได้ทะเลาะกับเธอ
“ ถ้าย่างน่าน.. ก่อตามจ่าย.. นายเลย.. ี้เีเถียงลาว.. ( ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจนายเลยี้เีเถียงแล้ว ) ”
แม็กซ์ยิ้มเพราะเขาชนะวิศณีตุลย์ได้แล้ว เขารู้สึกยินดีและดีใจที่เธอยอมแพ้และให้เขามากินข้าวในที่พักของเธอ ทั้งคู่เลยนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน พอแม็กซ์นั่งรับประทานอาหารที่โต๊ะ วิศณีตุลย์ก็ได้สังเกตเห็นเด็กชายที่ผิดกับเมื่อกี๊นี้เลย ตอนที่ยืนเถียงกับเธออยู่ฉอดๆนั้นแม็กซ์ดูเป็เด็กที่ดูก้าวร้าวและไม่น่ารัก กิริยาเหมือนเด็กที่พ่อแม่ตามใจและเอาแต่ใจ แต่พอเด็กชายแม็กซ์ได้นั่งลงรับประทานอาหารนั้นเด็กชายแม็กซ์ก็ดูเรียบร้อยผิดหูผิดตาขึ้นมาทันที และดูเป็ผู้ดีมากกกก.. ทั้งท่าทางที่หยิบจับช้อนและส้อมกับการสำรวมและมีมารยาทในการรับประทานอาหารทำให้ได้รู้ว่า แม็กซ์ต้องถูกอบรมและพร่ำสอนมาตั้งมากมายขนาดไหน เขาดูเป็ผู้ดีเกินร้อยไปในพริบตา เด็กชายแม็กซ์เหมือนภาพวาดของ
ศิลปินที่มีชื่อเสียงขึ้นมาในบัดดล
ในขณะที่วิศณีตุลย์กำลังตกอยู่ในภวังค์ระหว่างที่จ้องมองดูเด็กชายแม็กซ์อยู่นั้น ก็ได้มีกลุ่มคนที่แอบซุ่มดูอยู่มาตั้งนานแล้วโผล่ออกมา พวกนั้นมากันสามคน พวกมันใส่ชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าและก็โยนบางสิ่งบางอย่างออกมา สิ่งๆนั้นพอตกลงพื้นก็มีควันสีขาวขุ่นและเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ทั้งแม็กซ์และวิศณีตุลย์ทั้งคู่ต่างก็ได้สลบเหมือดไป….
……………
“ ….. ”
‘ อะไรกันเนี่ย.. ในตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนกันนะ ใครจับฉันมากันนะ ในตอนนี้มันมืดมาก พวกมันเอาผ้ามาปิดตาของฉันไว้ทำให้มองอะไรไม่เห็นเลย แถมเรายังโดนมัดเอาไว้อยู่ด้วย เราจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ’
วิศณีตุลย์พยายามขยับร่างกายแต่ไม่มีทางที่จะเขยื้อนไปไหนได้เลย
“ โอ้ย!! อะไรกันเนี่ย ใคร ? มีใครอยู่ที่นี่บ้าง ? ปล่อยข้าออกไปนะ!! ” เสียงของแม็กซ์ร้องออกมา
“ แม็กซ์!? แม็กซ์ช่ายหมาย ? ( แม็กซ์!? แม็กซ์ใช่ไหม ? ) ” วิศณีตุลย์ร้องถามออกไป
“ ตุลย์!! นี่เ้าอยู่ด้วยงั้นรึ ? งั้นเ้ามาช่วยปล่อยข้าออกไปทีไม่รู้ว่าใครมาจับข้ามัดไว้ในตอนนี้ ” แม็กซ์รีบบอกให้ตุลย์ช่วย
“ เอ่อ.. ฉานช่วยนายม่ายด้ายลอกกกก.. ฉานก่อโดนม้าเหมือนกาน ( เอ่อ.. ฉันช่วยนายไม่ได้หรอกกกก.. ฉันก็โดนมัดเหมือนกัน ) ” วิศณีตุลย์รีบบอกกับแม็กซ์
ทำให้ทั้งคู่รู้ได้เลยในทันทีว่าพวกเขาทั้งสองคนโดนจับมา แต่ด้วยกรณีแบบไหนหรืออย่างไรยังไม่มีใครรู้ได้
‘ ตายละหว่า.. ทำยังไงดีกันล่ะคราวนี้ บ้านก็ยังหาวิธีกลับไม่ได้เลย หนำซ้ำยังโดนจับตัวมาเรียกค่าไถ่อีก แล้วใครที่ไหนจะมาจ่ายค่าไถ่ในตัวฉันกันล่ะ ญาติพี่น้องที่นี่ก็ไม่มีเลยสักคน ไอ้พวกโจรบ้า.. ไอ้หน้าโง่พวกแกจับฉันมาทำไม ? ไอ้พวกบ้าห้าร้อยเอ้ย ฉันล่ะอยากจะด่าพวกแกเสียจริงๆ ไอ้ๆๆๆๆๆๆ ’
“ เฮ้ย!! พวกแกจับผู้หญิงมาด้วยทำไมกันวะ ” เสียงห้าวและแหบ
“ เออ.. ของแถมยังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ ” เสียงเล็กและแหลม
“ เฮ้ย!! ไม่ได้นะเว้ย ข้าจะเอาไปให้ท่านหัวหน้า อีนังคนนี้จะทำเหรียญทองให้พวกเราได้ถึง 4,000 เหรียญทอง ( ประมาณ 1,600,000 บาท ) ” เสียงทุ้มและใหญ่
“ หา!! จริงเหรอ!! ” เสียงเล็กและแหลม
“ แต่อย่าบอกพวกข้างนอกนะ เราจะแอบนำนังผู้นี้ออกไป ” เสียงทุ้มกระซิบ
‘ ทีนี้ฉันจะทำยังไงดีนะ จะตายจริงๆหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าจะถูกนำไปขายเป็ทาส โอย.. ตายแน่ๆฉัน ’
![หอเรือนไผ่ [TW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716215883_72893186.webp)
1K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)