หลิวจื้อโหยว เดินค้นหาไปทั่วพื้นที่หมู่ตึกตระหลิว จนกระทั่งสายตาเขาไปกระทบกับร่างไร้ิญญา 2 ร่างนอนกอดกัน ร่างหนึ่งไร้ศรีษะ อีกร่างมีรอยเืที่แห้งบริเวณาแ เขารีบกระโจนเข้าไปทันที เมื่อเห็นชัดเจนขึ้น เขาก็ร้องะโขึ้นว่า
”ท่านพ่อท่านแม่” เด็กน้อยเข้าไปกอดที่ร่างไร้ิญญาดังกล่าว รังสีอำมหิต จิตสังหาร เกิดขึ้นรอบกายหลิวจื้อโหยว น้ำตาไหลรินจนกลายเป็สายเื “ใครเป็คนทำ” ใครสังหารพวกท่าน… เขากอดศพไว้เป็เวลานาน หลังจากจิตใจสงบลงแล้ว หลิวจื้อโหยว ได้รวบรวมทุกศพในตระกูลหลิว ฝังรวมกันในหลุมขนาดใหญ่ โดยแยกเฉพาะพ่อกับแม่ไว้ต่างหาก เนื่องจากหมู่บ้านตระกูลหลิวอยู่ไกลเขตชุมชน และไม่ค่อยมีใครเดินทางผ่านไปมา เด็กน้อยตัวเล็กๆ ลงมือทำงานคนเดียว กระทั่งขุดหลุมขนาดใหญ่ ทั้งรวบรวมศพ เขาไม่ส่งเสียงใดๆให้เล็ดลอดออกมา ในใจเขาคิดอย่างเดียวว่าเขาต้องล้างแค้น แล้วเขาจะไปล้างแค้นได้ยังไง ไม่รู้ตัวคนร้าย ร่องรอยต่างๆ เหมือนพวกโจรร้ายเข้าปล้นหมู่บ้าน
หลังจากฝังศพคนในตระกูลเรียบร้อยแล้ว เขากลับมานั่งคุกเข่าหน้าศพพ่อกับแม่ พร้อมพูดว่า “ท่านพ่อท่านแม่ ใครเป็คนสังหารพวกท่าน หากว่าพวกท่าน้าให้ข้าล้างแค้น โปรดแสดงให้ลูกรู้ด้วยว่าฆาตกรเป็ใคร เหมือนิญญาแค้นจะมีจริง ในขณะนั้นเอง หลิวจื้อโหยว ได้ยื่นมือไปกำมือของหลิวซิวซิว จากนั่นเขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในมือของแม่เขา หลิวจื้อโหยว พยายามแกะมือที่กำแน่นนั้นออกทีละนิ้ว จากนั้นเขาเห็นจี้หยกที่ด้านหน้าเป็ลายเมฆพลิ้วไหว บนเมฆมีรูปสัตว์ศักดิ์สิทธ เป็พยัคฆ์ผงาดฟ้า ด้านหลังสลักอักษรตัวเดียวว่า”หยาง”
หรือจะเป็หยกประจำตัวของฆาตกรที่ท่านแม่คว้ามาได้ก่อนถูกสังหาร หลิวจื้อโหยวคิดในใจ ก่อนที่จะพิจารณาตัวหยกอย่างละเอียดถี่ถ้วนและจดจำไว้ในจิตสำนึก พร้อมเก็บไว้ในแหวนมิติ ที่หลิวซิวซิว มอบให้พร้อมกับบัวเพลิงฟ้า จากนั้นเขาเริ่มลงมือฝังศพพ่อและแม่ของเขาไว้ในหลุมศพเดียวกัน และสลักอักษร หน้าป้ายหลุมศพว่า “วีรบุรุษวีรสตรี
หลิวฟางอี้และหลิวซิวซิว”
จากนั้นคำนับหน้าหลุมศพ พร้อมอธิษฐานว่า “ลูกขอสาบานว่าจะล้างแค้นให้ท่านพ่อท่านแม่และคนในตระกูลให้ได้ ความแค้นนี้ข้าจะไม่มีวันลืม ข้าจะชำระความแค้นให้ได้ ข้าจะต้องเข้มแข็ง ต้องฝึกฝนวิชายุทธ์ ไม่ว่าลำบากแค่ไหนข้าก็จะอดทน เพื่อที่จะล้างแค้นให้ได้”
40K
