แจ็คเดินตามจิตากลับเข้าไปในพระราชวังก่อนที่จิดาจะพาแจ็คมายังห้องนั่งเล่นและพูดกับแจ็คเล็กน้อย
“นายน้อยพักผ่อนก่อนนะคะ”
แจ็คพยักหน้าออกมาทันทีเพราะแจ็คไม่รู้ว่าตนเองจะต้องเจอกับอะไรอีกและแจ็คไม่กล้าคิดว่าตนเองจะเจอกับบทเรียนง่าย ๆ
ทำให้แจ็ค้าพักผ่อนเช่นกันก่อนที่จิดาจะลุกขึ้นและเรียกสาวใช้มารับใช้แจ็ค ทว่าแจ็คเหนื่อย
แจ็คหลับตาและนั่งอยู่เฉย ๆ ทำให้สาวใช้ไม่กล้ารบกวนแจ็คก่อนที่ทุกคนจะทำหน้าที่ของตนเองโดยการรักษาาแให้กับแจ็ค
นำอาหารของว่างมาให้กับแจ็คและนวดร่างกายของแจ็คไปตลอด ทำให้แจ็คถอนหายใจออกมาและไม่ได้สนใจ
ตอนนี้แจ็คแทบจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่เรียกว่าร่างกายของเพศตรงข้ามแม้แต่นิดเดียว วันนี้ทำให้แจ็คเข้าใจ
โลกแห่งความจริงไม่เหมือนกับนิยายและเกมที่เราจะสามารถมีความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามได้ตลอดเวลา
เพราะความจริงคือความโหดร้าย ทำงานหนักและยังต้องมาโดนหัวหน้าที่ไม่เข้าใจตนเองด่าตลอดทั้งวัน
ถามว่ากลับมาจะมีจิตใจเื่ทางเพศไหม คำตอบคือแทบจะไม่มีและแจ็คเข้าใจว่าทำไมในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้
หลายคนไม่อยากจะมีลูกเพราะจะกลายเป็ภาระก่อนที่แจ็คจะมานั่งคิดและเข้าใจได้ทันทีว่าความจริงคือความโหดร้าย
เพราะแจ็คไม่ได้เป็ลูกของขุนนางธรรมดา เพราะถ้ากลายเป็ลูกของขุนนางและเป็ลูกคนสำรอง
เป็ลูกที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรมาก แจ็คอาจจะอยู่แบบสุขสบายอาจจะฝึกฝนก็ได้ ไม่ต้องฝึกฝนก็ได้
เพราะยังไงก็เกิดมามีอยู่มีกินและตอนนี้แจ็คเริ่มเข้าใจว่าหลายคนให้ความสำคัญกับแจ็คแปลก ๆ
แจ็คไม่เข้าใจว่าทำไมหลายคนถึงเรียกตนเองว่าทายาทและจะกลายเป็าาภายในอนาคต เพราะแจ็ครับรู้ว่าาาไม่ได้มีลูกคนเดียว
และคนที่จะสืบทอดตำแหน่งของาาไม่ได้เป็ลูกคนแรกหรือคนโตเสมอไปทั้งหมดภายในประวัติศาสตร์
แจ็คยังไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลต่าง ๆ ได้เพียงแค่เข้าใจความหมายของคำพูดออกมาเล็กน้อยเท่านั้น
แจ็คคิดว่าถ้าตนเองผ่านการฝึกฝนหนักแบบนี้เมื่อไร ตนเองอาจจะต้องไปอ่านหนังสือเช่นกันเพื่อเพิ่มความรู้ของตนเอง
แจ็คไม่รู้ว่าตนเองมีเวลาหรือไม่ก่อนที่แจ็คจะหลับไปเล็กน้อยและผ่านไป 2 ชั่วโมงก่อนที่จิดาจะเดินมาหาแจ็ค
จิดามองเห็นว่าแจ็คนั่งหลับไป ทำให้เธอโกรธอย่างมากที่แจ็คนั่งหลับไปแบบนี้เพราะมันอาจจะเสียสุขภาพได้
“ทำไมพวกเธอไม่จัดให้นายน้อยนอนดี ๆ ”
“พวกเราพยายามแล้วค่ะ”
สาวใช้คนหนึ่งพูดออกมาพร้อมกับสาวใช้อีกหลายคนพยายามพยักหน้าเพราะพวกเธอพยายามแล้วเหมือนกัน
แต่สิ่งที่พวกเธอได้รับคือสายตาที่ลืมตาขึ้นมาของแจ็คเต็มไปด้วยความโกรธ เพราะแจ็คเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
ยังถูกสาวใช้มารบกวนอีก ทำให้แจ็คโกรธและไม่เข้าใจเจตนาของพวกเธอและพวกเธอกลัวเกินจะพูดออกมา
จิดาได้ยินแบบนี้ทำให้เธอชะงักและเข้าใจทันทีและเดินเข้าไปและย่อตัวอยู่ตรงหน้าของแจ็ค
“นายน้อยค่ะ นายน้อยค่ะ”
แจ็คลืมตาขึ้นมาและมองเห็นใบหน้าของจิดาแทบจะติดกับตนเอง ทว่าแจ็คไม่ได้แปลกใจมากเท่าไร
“ถึงเวลาแล้วใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ”
จิดามองแจ็คและแปลกใจก่อนจะนำใบหน้าของตนเองออกมา เพราะเธอมั่นใจว่าเธอสวยกว่าสาวใช้ทั่วไปหลายเท่าตัว
เธอได้ยินแต่ข่าวลือเท่านั้นเกี่ยวกับตัวตนและพฤติกรรมของแจ็ค เพราะคนที่มีหน้าที่ดูแลแจ็คจริง ๆ ั้แ่เด็กคือโคนิน
หัวหน้าสาวใช้ผู้คุ้มกัน ทำให้โคนินคือคนเดียวที่มองแจ็คเหมือนกับลูกของตนเอง จิดาเธอมีความหวังเช่นกัน
หวังว่าตนเองอยากจะกลายเป็ราชินีแห่งเพลิง์ แต่น่าเสียดายที่พฤติกรรมของแจ็คนั้นแตกต่างจากคนปกติทั่วไปอย่างมาก
จิดาไม่กล้าพูดออกมาเพราะเธอหวาดกลัวในอำนาจและพลังของแจ็คเช่นกันก่อนที่เธอจะนำพาแจ็คไปยังห้องเรียนต่อไป
สิ่งที่ทำให้แจ็คใอย่างหนึ่งคือพระราชวังของตนเองใหญ่มากเพราะแจ็คเดินมามากกว่า 30 นาที
“ทุกทีเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาจะมีจุดเคลื่อนไหวภายในพระราชวังค่ะ เพื่อสะดวกต่อการเคลื่อนไหว แต่เป็ครั้งแรกที่นายน้อยได้ออกจากพื้นที่พักผ่อนของตนเอง ฉันถือโอกาสให้ฉันชมว่าจุดไหนคือจุดไหนนะคะ”
“ได้ครับ”
แจ็คพูดออกมาพร้อมกับใเพราะแจ็คมองเห็นห้องแต่ละห้องแตกต่างกันและมีการประดับตกแต่งที่น่าใ
เพราะแจ็คมองเห็นแม้แต่ห้องที่ดูปกติภายนอกพอเข้าไปกลับกลายเป็พื้นที่บนูเา บ้างห้องกลายเป็ูเาลาวา บางห้องกลายเป็ใต้มหาสมุทรและบางห้องกลายเป็ห่วงอวกาศภายนอก
แจ็คไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ แต่จิดาไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกันและบอกกับแจ็คอย่างเดียวคือห้องนี้มีเพื่ออะไรเท่านั้น
แต่ไม่อยากจะแสดงท่าทางใเพราะสำหรับแจ็ค เื่แบบนี้คือเื่ใหม่ เหมือนกับเด็กทารกที่เกิดขึ้นมาและมองเห็นคนที่สามารถบินได้ั้แ่เด็ก
ทว่าพอเติบโตขึ้นมาอีกสักพักหนึ่งกลับถามด้วยความตื่นเต้นว่า ทำไมคนถึงบินได้แจ็คต้องระมัดระวังมาก
ก่อนที่ตนเองจะเข้าถึงความรู้ที่แท้จริง อะไรควรจะถาม อะไรควรจะเงียบและอะไรควรจะสงสัยแจ็คจะคิดก่อนจะทำ
แววตาของแจ็คส่องประกายออกมาและจิดาก็แนะนำไปโดยที่ไม่ได้บอกถึงเหตุผลและที่มาเช่นกัน
“วันนี้ดูแค่นี้ก่อนนะคะ พื้นที่ที่ฉันให้ท่านดูคือห้องรับแขกค่ะ”
“100 …”
แจ็คใและเกือบจะพูดออกมาคือ 100 กว่าคือห้องรับแขก แขกบ้าอะไรเยอะแบบนี้ก่อนที่จิดาจะหัวเราะออกมา
“ท่านอาจจะใ แต่ฉันอยากจะบอกว่าการจัดการงานในพื้นที่ปกติธรรมดาเหมือนเดิมจะเกิดความน่าเบื่อนะคะ”
แจ็คไม่อยากจะพูดอะไรออกมาก่อนที่จิดาจะหัวเราะและนำพาแจ็คลงไปยังชั้นใต้ดิน แจ็คไม่ได้หวาดกลัว
เพราะแม้แต่ชั้นใต้ดินยังตกแต่งอย่างสวยงามเหมือนกับรับรองห้องพักคนระดับสูง แววตาของแจ็คส่องประกายออกมาเล็กน้อย
หลังจากจิดากดผนัง 345 จุดหรืออาจจะมากกว่านี้แจ็คสามารถมองได้ทันชั้นใต้ดินทั้งหมดบิดเบี้ยวและแสดงรูปร่างที่แท้จริงออกมา
ระหว่างที่แจ็คกำลังใ จิดายิ้มออกมาและอธิบายให้แจ็คฟังเล็กน้อย
“ภายในพระราชวังแห่งนี้มีชั้นใต้ดินที่แตกต่างกันถึง 5 ประเภทค่ะ ห้องที่ขังสัตว์อสูรคือหนึ่งในนั้นค่ะ”
“นี้…”
แจ็คฟังและใปรากฏว่ามันไม่ใช่พื้นที่ที่จริงแต่เป็การเปลี่ยนพื้นที่มากกว่าก่อนที่แจ็คจะได้ยินเสียงคำรามออกมา
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงคำรามดังขึ้นมามากมายก่อนที่จิดาจะมองไปยังความมืดพร้อมกับเสียงโซ่มากมายกระแทกกันอย่างรุนแรง
วิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แฮ้ฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
เสียงคำรามมากมายส่งเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนที่แววตาของจิดาจะส่องประกายออกมาอย่างรุนแรง
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
แจ็ครู้สึกว่าตนเองคิดไปเองหรือไม่ เพราะว่าแจ็ครู้สึกว่าตนเองรู้สึกถึงความหวาดกลัวและอากาศเริ่มแตกออกมา
แจ็คมองเห็นอากาศแตกออกมารอบตัวของจิดาและจิดาคำรามออกมาเล็กน้อย
“หุบปากกกกกกกกกกกกกกกกกก”
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เสียงคำรามที่รุนแรงจนทำให้เสียงที่น่ากลัวของสัตว์อสูรทั้งหมดนิ่งเฉยไปและแจ็คได้กลิ่นของเสียและปัสสาวะ
เมื่อรับรู้ว่าเสียงทั้งหมดเงียบไปแล้วก่อนที่จิตาจะยิ้มออกมาและหันหน้ามาหาแจ็คพร้อมกับยิ้มออกมา
“ฉันจะให้ท่านศึกษาตัวหนึ่งก่อนวันนี้นะคะ”
จิดาพาแจ็คไปยังกรงหนึ่งที่มีสัตว์อสูร แจ็คมองเห็นไม่ชัดเจนเพราะว่าทุกอย่างมืดไปหมดก่อนที่จิดาจะพูดออกมาเบา ๆ
“มานี้”
อือ อือ อือ
สิ้นสุดเสียงของจิดา แจ็คได้ยินเสียงร้องออกมาก่อนที่พร้อมกับเสียงโซ่ดังก่อนจะมีงูตัวหนึ่งที่ร่างกายเต็มไปด้วยเกล็ดเหมือนกับัปรากฏออกมา
แววตาของงูตัวนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและมองจิดาก่อนที่จิดาจะยิ้มออกมาและอธิบายให้กับแจ็คฟัง
“สิ่งมีชีวิตนี้เรียกว่า งูเมฆา แต่ตอนนี้ไร้ปีกนะคะเพราะยังไม่ได้เติบโตเต็มทีและพละกำลังพอ ๆ กับท่านค่ะ ฉันจะอธิบายเกี่ยวกับงูเมฆาให้ฟังนะคะ”
…………………………………………………………………………………………………