ตอนที่ 2: ล้อมกรอบเสมียนรุ่นป้า
น้าหมวยเดินถอยหลังหนีจนสะโพกอวบผายชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียงดัง กึก มือเล็กๆ ของเธอกอดกระเป๋าสะพายใบเก่าเอาไว้แแ่กับหน้าอกอวบอัดประหนึ่งโล่ป้องกันตัวด่านสุดท้าย ดวงตากลมโตเื้ักรอบแว่นสายตาหนาเตอะเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาจับจ้องไปยังชายฉกรรจ์สามคนที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องทำงานของเธอทีละคนอย่างคุกคาม
เสียงบิดลูกบิดประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงล็อกกลอนจากด้านในอย่างแ่าด้วยฝีมือของเข้ม หัวหน้าคนงานร่างั์ผู้มีรอยยิ้มมาดร้ายประดับบนใบหน้าดิบเถื่อน แสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะทำงานเพียงดวงเดียวสาดส่องให้เห็นแผงอกกว้างชุ่มเหงื่อสีเข้มของเข้ม มิน และซอย ที่ยืนเบียดกันจนทำให้พื้นที่ห้องออฟฟิศขนาดกลางดูแคบลงถนัดตา กลิ่นไอฝนเปียกชื้นที่ติดมากับผิวพรรณชายแรงงานปะปนกับกลิ่นเหงื่อดิบและน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลปะทะจมูกของน้าหมวยจนเธอรู้สึกเวียนหัวลึกลับ
"พวกแก... พวกแกจะทำบ้าอะไรกัน! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!" น้าหมวยพยายามเค้นน้ำเสียงแหลมสูงขึ้นมาสั่งการเพื่อข่มขู่ ทว่าความสั่นระริกที่ซ่อนอยู่ปลายเสียงกลับไม่อาจปิดบังความหวาดกลัวในหัวใจได้เลย "คิดจะเล่นบ้าอะไรกันฮะไอ้เข้ม! ไอ้ด้าวสองคนนั้นด้วย! ฉันเป็หัวหน้าคุมงานพวกแกนะ! ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกและหักเงินเดือนจนหมดตัวก็เปิดประตูแล้วไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"
เข้มหัวเราะในลำคอเสียงต่ำแหบพร่า ร่างใหญ่โตกำยำก้าวเดินสืบเท้าเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ จังหวะการลงส้นเท้าหนักๆ ะเืไปถึงหัวใจของเสมียนวัยกลางคน เขายื่นมือหนาหยาบกร้านไปลูบขอบประตูกระจกบานใหญ่ที่ปิดตายสนิทเบาๆ
"แจ้งตำรวจจับ? ไล่ออก? หักเงินเดือน?" เข้มทวนคำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงเยาะหยันลอยชาย "น้าหมวยครับ น้าลืมมองรอบตัวหรือเปล่า? ยามกะดึกข้างนอกกูส่งมันไปซื้อเหล้าปากซอยแล้ว โทรศัพท์แถวนี้ก็ไม่มีสัญญาณ ฝนก็ตกหนักขนาดนี้ น้าโวยวายไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกครับ"
คำพูดของเข้มปัดเป่าเศษเสี้ยวแห่งความหวังด่านสุดท้ายของน้าหมวยปลิวหายไปในอากาศ ใบหน้าอิ่มเอิบขาวนวลเริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย ความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องไม่อาจยับยั้งเม็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดซึมตามไรผมและซอกคออวบอิ่มของเธอได้เลย เสื้อเชิ้ตเสมียนสีขาวที่ตึงแน่นตรงหน้าอกคู่งามขยับสะท้อนขึ้นลงรวดเร็วตามแรงหอบหายใจถี่กระชั้น สะโพกผายอวบใหญ่พยายามเบียดเสียดแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานจนแทบจะกลืนเป็เนื้อเดียวกันเพื่อถอยหนีชายร่างั์ตรงหน้า
"ซอย... มึงจำได้ไหมว่าเงินค่าแรงมึงหายไปไหนสัปดาห์นี้?" เข้มหันไปถามคนงานชาวกัมพูชาเสียงต่ำ
ซอยขยับตัวก้าวขึ้นมาด้านหน้า ผิวดำแดงและรูปร่างหนาล่ำสันของเขายิ่งดูคุกคามยามยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว ดวงตาดุดันจ้องจับไปยังเรียวขาอวบใหญ่ของน้าหมวยที่เบียดชิดกันใต้กระโปรงทรงเอสีเข้ม
"จำได้ครับพี่... น้าหมวยหักตังค์ซอยไปตั้งห้าร้อยบาทหน้าตาเฉย เมียซอยโทรมาขอเงินซื้อกับข้าวให้ลูก ซอยไม่มีส่งให้บ้านเลย น้าหมวยใจดำเกินไปแล้ว ด่าซอยเหมือนไม่ใช่คนอีก" ซอยพูดด้วยสำเนียงเขมรปนไทย น้ำเสียงแหบพร่าเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ แววตาคมสะท้อนความเคียดแค้นระคนหื่นกระหายในสรีระอวบอัดของสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง
"แล้วมึงล่ะมิน... โดนอะไรบ้าง?" เข้มเลิกคิ้วถามคนงานชาวพม่าร่างทองแดง
มินขยับก้าวเข้ามาร่วมวงล้อมกรอบ สองแขนกำยำที่อุดมด้วยเส้นกล้ามเนื้อปูดโปนยกขึ้นกอดอก จ้องมองทรวงอกไซส์อิ่มของน้าหมวยตาเป็มัน ทว่าแฝงความกังวลเล็กน้อย "โดนด่าว่าตัวกินแรง หยาบคายใส่ผมต่อหน้าคนอื่นตลอดครับพี่... แต่หัวหน้าครับ เราจะทำแบบนี้จริงเหรอ ถ้าตำรวจ..."
"กลัวอะไรวะไอ้มิน!" เข้มตบไหล่มินเสียงดังปึก "คืนนี้กูคุมเอง ไม่มีใครรู้หรอก มึงไม่อยากสั่งสอนอีเสมียนปากร้ายนี่คืนบ้างเหรอไง? โดนมันชี้หน้าด่าเหมือนหมาทุกวันมึงยังทนได้อีกเหรอ?"
คำพูดของเข้มปลุกเร้าอารมณ์โกรธแค้นในใจมินให้คุโชนขึ้น ความลังเลมลายสิ้นเหลือเพียงสายตากระหายอยากปนสางแค้นที่จับจ้องร่างกายอวบสะบึมของหัวหน้างานหญิงตรงหน้า
"พวกแก... แกจะทำอะไรฉัน! อย่าเข้ามานะ!" น้าหมวยละล่ำละลักร้องอุทาน ร่างกายอวบอิ่มสั่นเทาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ความกดดันคุกคามจากกลิ่นอายชายฉกรรจ์สามคนที่ห้อมล้อมปิดทางหนีสร้างความรู้สึกปั่นป่วนแปลกประหลาดบดขยี้ในส่วนลึกของร่างกาย ทรวงอกอวบอัดบดเบียดกับกระเป๋าสะพายจนเสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมเสื้อตรงร่องอกผ่ากลางอ้าออกเล็กน้อยจนเผยให้เห็นเนินเนื้อนุ่มนิ่มขาวผ่องน่าบีบเค้น
เข้มจ้องมองเนินอกขาวที่สั่นระริกตามแรงหายใจหอบของน้าหมวยด้วยสายตาหิวกระหาย ความดิบเถื่อนในร่างชายฉกรรจ์ถูกกระตุ้นขึ้นจนถึงขีดสุดเมื่อเห็นท่าทางจนตรอกของหัวหน้างานปากจัดคนนี้
"พวกเราก็นับถือแกเป็หัวหน้างานมาตั้งนานน้าหมวย... แต่แกด่าพวกเราเหมือนพวกเราไม่ใช่คน หักเงินไม่มีเหตุผลใช้งานล่วงเวลาก็ไม่ยอมจ่ายเงินพิเศษให้ คืนนี้แกต้องชดใช้ให้พวกเราอย่างสมน้ำสมเนื้อหน่อยแล้วล่ะ" เข้มพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวน้าหมวยจนเหลือระยะห่างไม่ถึงคืบ
กลิ่นเหงื่ออุ่นๆ และรังสีความเป็ชายที่แผ่ซ่านจากตัวเข้มทำให้น้าหมวยใจหายวูบ เธอพยายามยกกระเป๋าสะพายขึ้นดันอกแกร่งของเขาไว้ "อย่า... อย่าทำฉันเลยเข้ม ฉันขอโทษ... เดี๋ยวฉันจ่ายเงินคืนให้พวกแกสองเท่าเลยนะ แต่อย่าทำแบบนี้เลย..."
"เงินน่ะพวกผมเอาแน่ครับคุณน้า... แต่ไม่ใช่เงินสดธรรมดาหรอกนะ" เข้มยกยิ้มมุมปากแววตาประกายสวาททารุณ
"มิน ซอย... ช่วยกูล็อกตัวแกไว้ซิ" เข้มสั่งเสียงต่ำเฉียบขาด
มินและซอยไม่รอช้าตรงเข้ามารวบตัวหัวหน้างานหญิงทันที น้าหมวยอุทานร้องเสียงหลงเมื่อท่อนแขนแข็งแกร่งปานเหล็กกล้าของมินสอดเข้ามาโอบกอดรั้งเอวอวบหนาของเธอจากด้านหลัง ดึงร่างอวบอัดให้ลอยขึ้นแนบชิดกับแผงอกล่ำซำของเขา ััถึงบั้นท้ายอวบผายเนื้อแน่นนุ่มหยุ่นที่เบียดกระแทกกับเป้ากางเกงทำงานของคนงานพม่าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ขณะที่ซอยตรงเข้ามาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของน้าหมวยกดตรึงแนบไว้กับขอบโต๊ะทำงานเหล็กเย็นเยียบ
"ปล่อยนะ! ปล่อยฉันสิไอ้พวกด้าวสกปรก! ช่วยด้วย!" น้าหมวยดิ้นรนสุดชีวิต ก้นอวบอัดส่ายสะบัดเบียดถูไถไปกับหน้าขาของมินเพื่อหวังหลุดพ้น ทว่าความตื่นกลัวขีดสุดกลับไปกระตุ้นสัญชาตญาณทางร่างกายอย่างไม่รักดี ความร้อนผ่าวและกลิ่นอายชายฉกรรจ์ที่จู่โจมกะทันหันทำให้เธอใจสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ ร่างกายส่วนลึกเริ่มตอบสนองด้วยความแฉะชื้นชวนละอายภายใต้กระโปรงทรงเอที่แแ่ ยิ่งสร้างความหวั่นใจและสมเพชตัวเองในอกเป็ทวีคูณ
"หึ ดิ้นเข้าไปเถอะครับน้า สะโพกใหญ่ๆ ขาวๆ แบบนี้ดิ้นเบียดตัวกูชวนเสียวดีแท้" มินกระซิบบอกข้างหูอวบอิ่มน้ำเสียงแหบพร่าปนสะใจ จงใจบดสะโพกแกร่งเป้ากางเกงตึงเขม็งเข้าใส่ก้นใหญ่ของหัวหน้างานจนเธอสะดุ้งเยือกใบหน้าหวานร้อนผ่าวแดงระเรื่อ
เข้มยื่นมือหนาเปื้อนฝุ่นเข้าไปตะปบแก้มกลมของน้าหมวย บดขยี้เบาๆ บังคับให้เธอแหงนใบหน้าอิ่มเอิบขึ้นสบดวงตาคมปลาบของเขา น้าหมวยสั่นระริกสายตาที่มองเขาผ่านกรอบแว่นตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแรงสะท้านใจอันรุนแรงอย่างคาดไม่ถึง
"ปากร้ายๆ แบบนี้ ด่าคำหยาบใส่พวกกูดีนักใช่ไหม... คืนนี้กูจะเอาให้ร้องครางไม่ออกเลยคอยดู" เข้มพูดน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมแฝงอารมณ์ใคร่ดุดัน
เข้มปล่อยมือจากแก้มของน้าหมวย ขยับมือลงไปคว้าสายกระเป๋าสะพายที่น้าหมวยยังคงพยายามกอดกุมไว้แน่นประหนึ่งโล่ด่านสุดท้าย เขาออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียวก็ดึงกระเป๋าหลุดออกจากอ้อมแขนอวบโยนไปตกที่มุมห้องทำงานเสียงดัง ตุ้บ ไร้ทิศทางป้องกันตัวใดๆ อีกต่อไป
จากนั้น เข้มยื่นสองมืออันหยาบกร้านเปียกชื้นเหงื่อเข้าไปคว้าคอเสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวของน้าหมวยแน่น น้าหมวยเบิกตากว้างเพ่งมองการกระทำของเขาด้วยความตระหนกสุดขีด
"อย่า... เข้ม อย่าทำเสื้อฉัน..." น้าหมวยร้องห้ามเสียงสั่นเทา
แควก!
เสียงผ้าเชิ้ตทำงานราคาถูกถูกฉีกขาดดังลั่นห้องออฟฟิศกระจกแคบๆ แรงกระชากของเข้มทำให้กระดุมพลาสติกสีขาวหลุดกระเด็นหลุดหายไปทั่วห้อง กระจัดกระจายกระทบพื้นกระเบื้องยางเสียงดัง เปาะแปะ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งฉีกแยกเปิดออกเป็สองซีกทันที เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจไซส์ใหญ่ล้นทรงสบึมสะท้านใจของเธอที่สวมใส่เพียงบราเซียลูกไม้สีขาวสะอาดบางเบา เต้าเนื้ออวบอัดใหญ่โตขาวผ่องประดับด้วยยอดถันสีเข้มหนั่นหนาที่เบียดแน่นดันขอบลูกไม้จนแทบถลักล้นชูชันเด่นหราสู้สายตาของคนงานชายทั้งสามคน
"โอ้ว... ขาวใหญ่ปานเปลือกส้มโอเลยว่ะพี่เข้ม..." ซอยอุทานตาค้างน้ำลายแทบสอเมื่อจ้องเนินเนื้อใหญ่โตขาวละเอียดที่สั่นระริกตามจังหวะกระตุกใจของสตรีตรงหน้า
ผิวขาวนวลบริเวณเนินอกของน้าหมวยเริ่มขึ้นสีระเรื่ออมชมพูด้วยความหวาดกลัวและอับอาย ยอดอกคู่งามที่ชูชันอยู่ใต้บราลูกไม้ขยายตัวตอบรับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศและแรงจ้องกระหายของกลุ่มคนงานชายอย่างปิดไม่มิด ร่างกายอวบหนั่นสั่นเทาพยายามบิดตัวหลบหลีกสายตาดิบหยาบ
"ปล่อย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วย..." น้าหมวยอ้าปากเตรียมส่งเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียงเพื่อหวังว่าเสียงแหลมจะทะลุกำแพงออกไปถึงหูของใครสักคนด้านนอกโกดัง
ทว่ายังไม่ทันที่คลื่นเสียงแหลมสูงจะเล็ดลอดพ้นลำคอระหง ฝ่ามือใหญ่เปียกชื้นเหงื่อหยาบกร้านปานเปลือกไม้ของมินก็พุ่งพรวดเข้ามาประกบปิดปากอิ่มนุ่มนิ่มของน้าหมวยไว้ได้ทันท่วงที เสียงร้องถูกกักขังแ่าแปรเปลี่ยนเป็เสียงร้องครางอู้อี้ก้องอยู่ในคอ ดวงตากลมอิ่มเื้ัแว่นตาสั่นไหวด้วยความจนใจขีดสุดขณะเต้านมคู่โตขาวผ่องสั่นระทึกเบื้องหน้ายอดชายทั้งสาม...
2K
