ณ ตึกแห่งหนึ่งที่มีความสูงมากที่สุดในโลก
DREAM ตัวอักษรใสกึ่งโปร่งแสงสีชมพูอ่อนคล้ายดอกชบาแต่กลับมีความแวววาวสูง ซึ่งถ้าหากคุณลองมองมันดูดี ๆ มันไม่ใช่กระจกแต่เป็เพชรสีชมพูทั้งหมด ใช่แล้วเพชรสีชมพูที่แม้มีขนาดเล็กเท่าเล็บนิ้วก้อยก็มีมูลค่าสูงถึง 800 ล้านดอลล่า ตัวกระจกทั้งหมดของตึกถูกแทนที่ด้วยแร่หายากชนิดต่างๆ ที่มีคุณสมบัติที่ใกล้เคียง ทางเดินแต่ละชั้นถูกปูไปด้วยอดามันไทท์ มีพนักงานมากกว่า 20,000 คนอยู่ภายในตึกแห่งนี้ ท่ามกลางความหรูหราระดับมหาเศรษฐียังทำได้แค่เพียงฝันมีชายชราคนนึงกำลังนอนยิ้มอยู่ ข้างกายของเค้ามีสาวสวย 3 คน เป็ชุดพยาบาลอยู่ 2 คน และชุดพนักงานอีก 1 คน
ชายชรายิ้มและกล่าวด้วยเสียงที่สงบ
" ฉันคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วสินะ "
" ไม่หรอกค่ะ ท่านยังต้องอยู่กับพวกเราต่อไปได้อีกนานแน่ "
" อย่ามาหลอกคนแก่เลย หนูเลขา ฉันไม่ได้เลี้ยงเธอมาเป็คนแบบนั้นนะ "
เลขาสาวในชุดพนักงานได้แต่ก้มหน้า ดวงตาแดงกล่ำ หายใจลำบากเพราะมีน้ำมูกไหลตลอดเวลา
" ฮ่าๆ ไม่ร้องสิ ฉันไม่ได้เป็อะไรมากซะหน่อย ฉันก็แค่แก่และกำลังจะจากไปตามอายุไขของฉัน"
" แต่! หนูหน่ะ! หนูยัง! "
" คุณกำลังทำให้คนไข้ไม่สบายใจนะคะ " หนึ่งในสาวชุดพยาบาลได้กล่าวขัด
" ไม่เป็ไรหรอก ขอโทษด้วยนะครับ ผมขอคุยกับเลขาของผมเป็การส่วนตัวหน่อย ได้ไหมครับ?"
พยาบาลทั้ง 2 ก้มหัวรับคำสั่งและเดินผ่านประตูไปอย่างเงียบเชียบ หลังจากเสียงปิดประตูเงียบไป ชายชราได้ยิ้มและลูบหัวสาวน้อยที่อยู่ข้างเตียง ถึงแม้สาวสวยคนนี้จะอายุ เกือบ 30 ปี แต่ในสายตาของชายชราผู้รับเธอมาเลี้ยงนั้น เธอก็เหมือนกับสาวน้อยวัยเด็กในวันนั้นที่กำลังร้องไห้เพราะทำแจกันในบ้านตกแตก
" ฮ่าๆ วี อย่างร้องไปเลย ฉันหน่ะพอใจแล้วหล่ะ "
" แต่หนูยังอยากอยู่กับท่านต่อ "
" ฉันจ้างหมอที่ดีที่สุดในโลกมาดูอาการก็แล้ว การแพทย์แผนจีนก็แล้ว และบรรดาศาสตร์ทุกสาย ฉันหน่ะหมดหนทางแล้ว " รอยยิ้มของชายชรากลับกว้างขึ้นเพื่อปลอบโยนสาวน้อยขี้แยคนนี้
" วี ฉันหน่ะเหลือเวลาแค่ไม่มากแล้ว ก่อนฉันจะจากไป เธอช่วยฟังคำขอของฉันหน่อยได้ไหม" เสียงสะอื้อของเด็กสาวดังขึ้น และค่อยๆเบาลงหลังผ่านไป ซักพัก
" ค่ะ ท่านมีคำสั่งใดจะสั่งหรอคะ ? " เลขาวี หยุดร้องสะอึกสะอื้น พร้อมปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ถามขึ้นพร้อมคราบน้ำตา ที่ยังคงติดอยู่บนใบหน้าอันงดงามของเธอ
" อืมม ดีแล้ว อย่าร้องไห้เลย " ชายชราพูดในขณะที่เขาลูบหัวน้อยๆ ของเธอ
" จากวันที่ฉันเก็บเธอมาเลี้ยง จนวันนี้ ฉันภูมิใจในเธอมากนะ เธอเป็เด็กดีมาโดยตลอด ขอบคุณที่คอยดูแล ชายชราอย่างฉัน ฉันขอมอบทุกสิ่งที่ฉันมีให้เธอดูแล เธอเป็คนเดียวในที่นี้ ไม่สิคนเดียวในโลกเลยก็ว่าได้ที่ฉันไว้ใจ เธอช่วยดูแลต่อไปให้ฉันได้ไหม? " ชายชราพูดขณะรอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้าพร้อมสายตาที่อบอุ่น
" ค่ะ หนูจะทำมันให้ดีที่สุด " สาวสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตากล่าว พร้อมด้วยตาที่แดงกล่ำอีกครั้ง สำหรับสาวสวยคนนี้ชายชราเบื้องหน้าไม่ต่างจากบิดาของตน หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ผู้ช่วยชีวิตเธอจากการโดนขายในตลาดมืด ผู้ที่ให้การศึกษา อนาคต และอำนาจ ชายชราเบื้องหน้าแท้จริงเป็ตัวตนที่ไม่ต่างจากพระเ้าเพียงหนึ่งเดียวสำหรับเธอ
" ดีแล้ว ฉันขอกอดเธอเป็ครั้งสุดท้ายได้ไหม ลูกสาวคนเดียวของฉัน"
และทั้งสองกอดกัน ถ้าหากมองจากมุมมองของพยาบาล 2 คนมองผ่านกระจกใสดูแลผู้ป่วย คงเป็ภาพที่น่าขบขันเล็กน้อย ที่สาวสวยคนหนึ่งกำลังร้องไห้เหมือนคนที่กำลังจะตาย ขณะที่กอดกับชายชราที่ยิ้มเหมือนคนที่มีความสุขที่สุดในชีวิต แต่มันก็เป็ภาพที่สวยงามที่สุดในชีวิตของพวกเค้า
หลังจากเวลาผ่านไปไม่นานจนเลขาวีใจเย็นลงและหยุดร้องชายชรายังคงไว้ซึ่งรอยยิ้มและกล่าว
" นี่ วี ฉันยังมีเอกสารบนโต๊ะนิดหน่อยเธอช่วยไปหยิบมาให้ฉันได้ไหม "
เลขาวีที่ฟื้นจากอาการเศร้า ได้พยักหน้าอย่างสุภาพและเดินออกไป ขณะประตูกำลังปิดพยาบาลทั้ง 2 ได้เดินเข้ามา แต่รอยยิ้มของชายชรากำลังหายไปอย่างช้า ๆ ภายใต้ดวงไฟสีขาวสว่างของห้อง
'ฉันทำไม่สำเร็จสินะ โลกใบนี้'
ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...........
" ผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้น แล้ว เร่งเครื่องปั้มหัวใจ"
ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงเครื่องปั้มหัวใจไฟฟ้าดังทั่วห้องพักของชายชรา
*ทำไม ความฝันของฉันมันสั้นจังนะ*
" ผู้ป่วยไม่มีอาการตอบสนอง ปรับแรงดันไฟฟ้าขึ้นอีก " ตึก ตึก ตึก ตึก
'งั้นนายก็ลองมาอยู่กับพวกเราสิ เพื่อความฝันของนาย' เสียงแปลกๆ ที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนก็ได้ดังขึ้นในหัวของชายชรา พร้อมกับเสียงลากยาวของเครื่องวัดอัตราเต้นของหัวใจ
1K
