แอบรักพี่ชายข้างบ้าน

๖

          ร่างบอบบางพลิกตัวเมื่อสัมผัสอากาศหนาวรู้สึกปวดร้าวที่ส่วนบอบบางเมื่อลืมตาแพขนตากระพริบให้เข้ากับแสงยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้อง

            พราวพริ้มอยากจะกระโดดลุกขึ้นมานั่งให้หายตกใจเมื่อคิดได้ว่าเธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนแถมยังมานอนกับเพื่อนของพี่ชายเข้าไปอีก

            ตาย!

            เธอต้องตายแน่ ๆยัยพราว

            คนตัวสูงเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเสื้อผ้าชุดเมื่อวานของเธอ ชั้นในอยู่ในถุงซิปล็อกอย่างดี

            “พี่เอาไปซักมาให้แล้วไม่ต้องห่วง”เขาชี้แจงเมื่อเห็นดวงตากลมโตเอาแต่จับจ้องเสื้อผ้าในมือ

            ช่างหัวเสื้อผ้าก่อนไหม

            “คือ...เราจะอธิบายเรื่องนี้ให้พี่พีฟังยังไงคะ” พราวพริ้มถอนหายใจเหมือนคนสิ้นหวัง

            “พราว...หมายถึงเรื่องที่เราหายไปด้วยกันทั้งคืน”

            ศิลาอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกมือขึ้นปัดปอยผมที่หล่นมาปรกใบหน้าซีดเซียวใบหน้าของเขานิ่งขรึมเหมือนทุกครั้งที่เธอเห็น เขากลับมาอยู่ในโหมดปกติแล้วสินะศิลาคนที่เร่าร้อนถูกมัดเอาไปโยนเก็บไว้ตรงไหนกัน

            “ลุกไปอาบน้ำไหวมั้ย”คำถามของเขาดูห่วงใย ไม่ยอมตอบคำถามของเธอ ใบหน้าสวยเริ่มกังวลอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ยอมขยับแต่โดยดี

            เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งให้เธอต้องเจ็บปวดกับร่างกายบอบบางความเจ็บปวดที่ถูกทิ่มแทงปวดร้าวขึ้นมาจนแทบก้าวขาไม่ออก

            ศิลาขมวดคิ้วจำได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้รุนแรงกับเธอสักนิด

            “พักที่นี่อีกสักวันค่อยกลับกันดีกว่าเมื่อคืนพี่ไลน์ไปบอกไอ้พีมันไว้แล้วว่าแวะพักที่รีสอร์ทของพี่”

            ดวงตากลมโตหันมองเขาทันทีคล้ายไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

            “พี่พีว่ายังไงบ้างคะพราวไม่กล้าโทรไป”

            “ไม่ว่าอะไรหรอกแค่บ่นตามประสาพี่ชายขี้หวง” เขาก็พูดอย่างที่เพื่อนโวยวายมาตามสายนั่นแหละฝ่ายนั้นโทรมาทันทีที่ได้อ่านข้อความ

            ‘พักกันได้ไงสองต่อสองแล้วนี่ยัยพราวบุบสลายตรงไหน         รึเปล่า’เสียงพีระพลเดือดดาลขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเขาพาน้องสาวสุดที่รักมาพักห้องเดียวกัน

            ‘ไม่บุบสลายทนุถนอมอย่างดีแต่...เรื่องเสียหายก็มีบ้าง’

            ‘ไอ้แมวขโมย...ฝากปลาย่างไว้คืนเดียวคาบไปกินได้ไงวะ เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ’ พี่ชายแสนดีอยากจะอาละวาดเต็มที่แต่ก็ต้องพยายามระงับโทสะเอาไว้

            ‘เตรียมรายการไว้เลย’ ศิลาตัดบท

            ‘รายการอะไรวะ’ ปลายสายยังไม่หายฉุนเฉียว ปกติพีระพลจะอยู่ในโหมดเงียบขรึมคุมอารมณ์ของตัวเองได้ในระดับดีมาก

            ‘จะเรียกสินสอดเท่าไหร่ก็ตามสบายฝากรายงานคุณลุงกับ คุณป้าทราบเรื่องเบื้องต้นด้วยนะครับ’

            ‘ไอ้...ไอ้....’พีระพลพูดไม่ออก ถ้าเขาอยู่ใกล้ ๆ ต้องมีคนเลือดตกยางออกกันบ้าง

            พราวพริ้มหรี่ตามองคนที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

            “พี่พีไม่ได้พูดอย่างอื่นเหรอคะ”เธอเซ้าซี้ถามเพราะรู้นิสัยพี่ชายของตัวเองดี พีระพลหวงเธอยิ่งกว่าอะไร

            “ไม่นะ” ศิลายักไหล่ “มาพี่ช่วย”เขาเข้าไปประคองร่างบอบบางที่กำลังลุกขึ้นยืน

            “อ๊ะ...พี่ศิลา”พราวพริ้มร้องเสียงหลงเมื่อถูกอุ้มขึ้นจากพื้น

            “พี่ว่าแบบนี้สะดวกกว่า”

            ใบหน้าคนในอ้อมแขนเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเธอยังขัดเขินที่อยู่ใกล้เขา เช้าวันนี้ศิลาดูสบายตาขึ้นใบหน้าไม่ได้เคร่งขรึมเช่นทุกครั้งที่เจอกัน

            เขาดูผ่อนคลายในแบบที่เธอไม่เคยเห็น

            ถามว่าชอบแบบไหน เธอก็ตอบไม่ได้รู้เพียงว่ามีความสุขที่ได้แอบมองเขา ไม่จำเป็นเลยถ้าศิลาจะไม่หันมองมา

            เธอมีความสุขในแบบนี้

            เขาและเธอมีความแตกต่างกันหลายเรื่องทั้งเรื่องอายุ หรือการทำงานเขาเป็นเจ้าของบริษัทมากมายจนแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง ผิดกับเด็กที่เพิ่งเรียบจบยังไม่มีงานทำด้วยซ้ำ

            เธอจึงมองเขาเป็นของสูงมาตลอด

            ไกลเกินกว่าจะกล้าเอื้อมมือไปไขว่คว้า

            เมื่อก่อนสายตาของเขาที่มองมานั้นว่างเปล่าเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กไม่มีผิด แต่วันนี้ต่างออกไป

            สายตารักใคร่เอ็นดูมีให้เธอพราวพริ้มมองเห็นในแววตา    ของเขาความปีติยินดีจึงเอ่อล้นใจ

            เพิ่งเข้าใจคำว่าสำลักความสุขก็วันนี้

            ศีรษะเล็กพิงซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาเหมือนเวลาได้หยุดหมุนเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ ๆ

            “หลับเหรอพราว”

            เสียงทุ้มดังแว่วเข้าหูเธอปรือตาเงยหน้ามอง

            เขาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำนานแค่ไหนก็ไม่รู้ที่ยืนอุ้มเธอไว้อย่างนี้

            “ปะ เปล่าค่ะ พราวแค่รู้สึกเพลีย”

            “อาบน้ำแล้วค่อยนอนต่อนะ”

            ศิลาวางเธอลงในอ่างอาบน้ำเหมือนพี่ชายดูแลน้องสาวตัวเล็กที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้เธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเสียหน่อย

            “พี่ศิลาออกไปรอด้านนอกก็ได้ค่ะพราวอาบเองได้” เธอไม่อยากรู้สึกอับอายไปมากกว่านี้ ถึงจะเห็นหน้าค่าตากันมาหลายปี   แต่เธอเพิ่งสนิทชิดเชื้อกับเขาอย่างจริงจังก็เมื่อวาน

            แถมยังมีซัมติงกับเขาอีกต่างหาก

            ถ้าไม่ลงทุนยอมหน้าด้านเธอไม่มีทางได้เขามาแน่นอน

            คิดแล้วก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาสำนึกผิดถูกเริ่มกลับมาทำงานเป็นปกติ ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร อะไร ๆ ก็ผ่านมาแล้วย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดจะดีกว่า

            ร่องรอยคิสมาร์กตามร่างกายเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นหลายจุดเป็นหลักฐานยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นว่าเธอไม่ได้ฝันไปแก่นกลางกายยังเจ็บแปลบเมื่อสัมผัสกับสายน้ำ

            แทบจะกรีดร้องออกมาเมื่อนิ้วเล็กทำความสะอาดผ่านความเจ็บจี๊ดแล่นสู่หัวใจจนต้องเกร็งนิ้ว ปลายนิ้วเท้าจิกลงบนพื้นขาเรียวหนีบเข้าด้วยกัน

            เสียงประตูห้องน้ำถูกเคาะเมื่อเธอเงียบหายไปนานจนคนด้านนอกนึกเป็นห่วง

            “พราว...” เขาเรียกแทบจะแนบหน้ากับบานประตูเพื่อฟังเสียง          “ค่ะพราวกำลังจะออกไป”

            บานประตูถูกเลื่อนออกร่างบอบบางอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ  เส้นผมเปียกชื้นด้วยละอองน้ำ

            สายตาคมมองสำรวจคนตัวเล็กที่เดินออกมาสังเกตเห็นว่าเธอเดินไม่ค่อยถนัด สงสารขึ้นมาจับใจที่เขาเป็นคนทำให้เธอบาดเจ็บความรู้สึกผิดเข้ามาแทนที่จึงอยากดูแลเอาใจใส่ให้มากที่สุด

            “พี่ให้คนทำข้าวต้มแล้วทานข้าวทานยาแล้วนอนพัก อย่าเพิ่งลุกเดินมาก” เขากำชับคล้ายเธอเป็นเด็กเล็ก ๆ

            พราวพริ้มอมยิ้มเกือบจะกลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหว รู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่เธอไม่ได้เป็นอะไรมากมายขนาดนั้น

            “พราวไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะแค่เจ็บ...ตรงนั้นนิดหน่อย”

            “พี่ไม่ได้รุนแรงเลยนะ”สายตาเขาดูจริงจัง นี่ขนาดไม่ได้รุนแรง ร่างกายยังบอบช้ำขนาดนี้นี่ถ้าเขาหมั่นเขี้ยวขึ้นมาเธอไม่กลายเป็นผักหรอกเหรอ

            สมาร์ทโฟนของเขาดังขึ้นคนตัวสูงจึงเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูพราวพริ้มเห็นเขาหมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปรับให้เป็นปกติ สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากร้าวขึ้นมา

            เกิดอะไรขึ้นนั่นเป็นคำถามที่อยู่ในใจ

            เขาเดินตรงมาหาเธอเหมือนไม่มีอะไร

            “เดี๋ยวพี่กลับมาพราวแต่งตัวไปก่อนนะครับ”