เสียนฟ่างใจนนึกคำพูดโต้ตอบไม่ออก เซียถิงจึงสั่งให้คนขับรถออกเดินทางต่อ จากที่นั่งอยู่คนละด้าน เซียถิงเขยิบเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบจะรดกันอยู่แล้ว “เ้าไม่พอใจที่ข้าจะไปด้วย?”
เสียนฟ่างยกสองมือขึ้นมาดันหน้าอกเซียถิงเอาไว้ ใกล้กันขนาดนี้จนเสียนฟ่างมองเห็นขนตาที่ยาวเป็แพ ปากบางเฉียบได้รูป คิ้วที่ยาวเข้ากับดวงตาดำขลับที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
“ท่าน...ท่านพี่ ท่านจะทำอะไร” เสียนฟ่างเสียงสั่นสะท้าน ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังติดกับพนังรถม้าไม่อาจจะขยับหนีต่อไปได้อีก สองมือกลับถูกเซียถิงรวบเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว เซียถิงสูงกว่าเสียนฟ่างราวครึ่งศีรษะ รูปร่างหนาแบบนักรบสีผิวออกดำแดงด้วยว่าตากแดดออกรบอยู่เป็เวลานาน ต่างกับเสียนฟ่างที่รูปร่างผอมบางผิวขาวใส มือสองมือยังไม่อาจสู้เซียถิงที่อาศัยมือเพียงข้างเดียวได้
“เ้าไม่รู้ว่าข้าจะทำอะไร? ฮูหยิน เราสองเป็ผัวเมียกัน จนป่านนี้ยังไม่ได้เข้าหอ ข้าช่างเป็สามีที่ไม่ได้ความ”
“เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ทำบนรถม้านี่ ท่านพี่ เซียถิง หยุดนะ...ข้าบอกให้หยุด...”
เสียนฟ่างดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเซียถิง มือสองข้างถูกจับไว้เหนือศีรษะ ไม่ว่าขยับเช่นไรยังไม่อาจดิ้นหลุด ขาสองข้างถูกรวบเอาไว้ที่ระหว่างขาของเซียถิง มืออีกข้างของเซียถิงกำลังลูบไล้เข้ามาที่ปกเสื้อด้านใน ขณะที่กำลังดิ้นรนอยู่นั้น ที่ข้างหูกลับได้ยินเสียงคนกำลังเรียกชื่อตัวเองอยู่ “เสียนฟ่าง เสียนฟ่าง”
เสียนฟ่างสะดุ้งสุดตัวเหงื่อไหลโทรมกาย เมื่อลืมตามอง เห็นเซียถิงที่ด้านตรงข้ามกำลังส่งเสียงเรียกชื่อตัวเองอยู่ไม่ห่าง คงเป็เพราะว่าตื่นเช้าจนเกินไป พอรับทราบว่าเซียถิงเล่นลิ้นหลอกลวงตนจนขึ้นรถม้ามาด้วยกันแล้วจะไล่ลงไปก็ทำไม่ได้ หลังออกนอกเมืองได้ไม่นานเสียนฟ่างก็งีบหลับไปทั้งยังฝันวุ่นวาย ไม่ทราบว่าะโเรียกชื่อผู้อื่นไปกี่ครั้ง นี่ยังไม่ทราบว่าได้กล่าววาจาน่าอับอายออกไปหรือไม่
“เ้าดื่มน้ำเสียก่อน” เซียถิงรินน้ำชาที่เตรียมเอาไว้ประคองให้เสียนฟ่างดื่ม ใบหน้ายังปรากฏรอยยิ้มพร่างพราย เสียนฟ่างอับอายจนอยากจะะโหนีออกจากรถม้า ก้มหน้าดื่มน้ำอย่างเงียบงัน ตนเองปากแข็งตั้งใจปฏิเสธผู้อื่นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สุดท้ายกลับเอาไปฝันเป็เื่ราวได้ขนาดนี้ ช่างน่าขายหน้านัก
รถม้าออกเดินทางออกมาจากฉางอานได้เพียงสองก้านธูปเท่านั้น (หนึ่งก้านธูปราว 15 นาที) เสียนฟ่างกำลังดื่มน้ำชาอยู่ยังไม่ทันหมดจอก เซียถิงก็รวบตัวเสียนฟ่างเข้ามาไว้ในอ้อมกอด สายตาจับจ้องไปที่หีบสองใบที่วางอยู่ด้านใน ทำมือห้ามมิให้เสียนฟ่างส่งเสียงออกมา หีบที่วางไว้้าสุดได้ยินเสียงคนขยับตัวดังกึกกักอยู่ข้างใน
เซียถิงขยับตัวเข้าไปใกล้ บดบังเสียนฟ่างไว้ที่ด้านหลัง สายตาจับจ้องไปที่หีบใบนั้น ใช้ฝีมืออันรวดเร็วเปิดฝาหีบขึ้นมา ที่ในหีบไม่มีสิ่งของใดนอกจากเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่ถูกทับด้วยเด็กคนหนึ่งที่นอนขดอยู่ด้านใน
“อาเฉิง เ้า...เ้า” เสียนฟ่างชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ เห็นน้องชายต่างมารดาแอบซ่อนตัวอยู่ภายในหีบ การที่เสียนเฉิงแอบซ่อนตัวอยู่ในหีบนี่น่าใยิ่งกว่าการที่เซียถิงดึงดันติดตามมาด้วยเสียอีก นี่มันวันอะไรกันแน่ ฤกษ์ยามการเดินทางช่างไม่ได้ดังใจเอาเสียเลย
เสียนเฉิงถูกเซียถิงอุ้มลงมาจากหีบด้วยน้ำตานองหน้า “พี่ใหญ่ อย่าส่งข้ากลับไปที่บ้าน ข้าไม่อยากกลับบ้าน ข้าจะไปกับพี่ใหญ่ด้วย พี่เขย ท่านช่วยข้าขอร้องพี่ใหญ่ อย่าให้ส่งข้ากลับไปบ้าน” เสียนเฉิงอยู่ในอ้อมแขนของเซียถิงดึงดันกอดเซียถิงไว้ อย่างนั้น เพราะว่ากลัวจะถูกจับลงจากรถไป
“อาเฉิง ป่านนี้ท่านพ่อ ท่านแม่ตามหาเ้าไปจนทั่วเมืองแล้ว” เสียนฟ่างไม่ทราบจะทำเช่นใดดีระยะทางยังไม่ห่างจากฉางอานมากนัก หากให้คนคุ้มกันพาเสียนเฉิงไปส่งคงกินเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม หากแต่เสียนฟ่างเองก็อดสงสารน้องชายที่อุตสาห์แอบลอบติดตามมาไม่ได้
“ด้านนอก หยุดรถม้าก่อน”
เสียนเฉิงได้ยินที่เสียนฟ่างสั่งหยุดรถม้าเข้าใจว่าไม่มีทางรอดแล้ว คงต้องถูกส่งกลับไปแน่นอนก็ส่งเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา วิ่งเข้ามาโอบกอดเสียนฟ่างไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“อาเฉิง เ้าปล่อยข้าก่อน ข้าจะให้คนเอาจดหมายไปแจ้งท่านพ่อ ว่าเ้าจะไปเจียงหนานกับข้าด้วย”
“เอ๋...พี่ใหญ่ท่านพูดว่าจะให้ข้าไปด้วย คำพูดกล่าวแล้วไม่อาจคืนคำ พี่เขยท่านช่วยเป็พยานให้ข้าด้วย”
เสียนฟ่างค้นหากระดาษกับเครื่องเขียนที่ติดมาด้วย เขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้องค์รักษ์ที่ติดตามมาคนหนึ่งกลับไปที่ฉางอาน แจ้งข่าวให้บิดาทราบ จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ
การที่มีเสียนเฉิงติดมาด้วยไม่แน่ว่าเป็ข้อเสีย อย่างน้อยไม่ต้องอยู่ในรถม้ากับเซียถิงแต่เพียงลำพัง หากแต่ว่าเซียถิงเองไม่แน่ว่ายินดีที่มีเสียนเฉิงนั่งอยู่ด้วย ภายในรถม้าไม่คับแคบเพียงพอให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งนอนอย่างสบาย คนเพียงสามคนนับว่าไม่มากจนเกินไป เสียนเฉิงเมื่อทราบว่าไม่ต้องถูกส่งกลับไปที่บ้านแล้ว ไม่นานก็หาที่ล้มตัวลงนอน หลับใหลอยู่ด้านข้างเสียนฟ่าง
ที่จวนสกุลเสียน
“พวกเ้าหาให้ดูให้ทั่ว ส่งคนไปที่กรมเมืองให้ช่วยออกตามหาให้เจอ เด็กแค่คนเดียวยังหาไม่เจอ ช่างใช้ไม่ได้เสียจริง” เสียนเซิ่งลี่โมโหจนหน้าแดง ยืนสั่งการบ่าวในจวนให้ออกตามหาคน หลิวฮูหยินเป็ลมล้มฟุบไปั้แ่ทราบว่าบุตรชายหายออกไปจากบ้าน เมื่อตอนรุ่งเช้านางเข้าไปปลุกบุตรชายตามปกติ บนที่นอนมองเห็นเป็รูปร่างเด็กนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม นางส่งเสียงเรียกหลายครา เสียนเฉิงยังไม่ยอมลุกขึ้นมา นางจึงเดินไปที่เตียงของบุตรชายดึงผ้าห่มออก กลับเห็นเพียงผ้าห่มม้วนไว้เป็ก้อนกับหมอนหลายใบอยู่ข้างใต้แต่ว่าคนกลับไม่มีอยู่แล้ว
“นายท่านขอรับ คุณชายใหญ่ให้คนส่งจดหมายมาถึงนายท่านขอรับ” บ่าวที่อยู่ด้านนอกวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับจดหมายในมือ
“มีเื่อะไรอีก รีบเอาจดหมายมาให้ข้า” เสียนเซิ่งลี่รับจดหมายมาอ่าน ไม่นานใบหน้าก็ผ่อนคลายลง ยิ่งอ่านไปรอยยิ้มยิ่งแต้มขึ้นมาบนใบหน้าจนพร่างพราย จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาหลิวฮูหยินที่กำลังนอนอ่อนแรงอยู่บนเก้าอี้โยก มีบ่าวสตรีกำลังพัดโบกอยู่ด้านข้างส่งจดหมายในมือให้
“ฮูหยินเ้าลองอ่านดู”
หลิวฮูหยินรับจดหมายในมือเสียนเซิ่งลี่ไปอ่าน หากแต่ว่านางอ่านไปไม่นานกลับสะอื้นไห้ออกมาด้วยเสียงอันดังอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ “ท่านพี่ ท่านพี่”
“ฮูหยิน อย่าได้ร้องไห้แล้ว เ้าเด็กบ้านั่นมีแต่เื่ให้ประหลาดใจได้ทุกครา ดูเ้าสิ ดีใจจนร้องไห้ ไม่อายบ่าวบ้างหรือ” เสียนเซิ่งลี่ประคองหลิวฮูหยินขึ้นมา รอยยิ้มประดับอยู่เต็มใบหน้า หลิวฮูหยินยังคงก้มหน้าอ่านจดหมายในมืออยู่ไปมา
“อาเฉิงก็โตแล้วให้เขาออกไปพบเจอโลกภายนอกบ้างก็ไม่เห็นเป็ไร ข้าจะส่งคนคุ้มกันไปเพิ่มเติม ฮูหยินไม่ต้องกังวลไป”
เสียนฟ่างเขียนจดหมายถึงบิดา ในจดหมายนอกจากบอกเื่ที่เสียนเฉิงแอบหนีออกมาอยู่กับตนเองแล้ว ในจดหมายยังเรียกหาหลิวฮูหยินว่ามารดา มิได้เรียกแต่เพียงหลิวฮูหยินหรือว่าฮูหยินรองเหมือนที่ผ่านมา เสียนเซิ่งลี่ไม่เคยคาดคิดว่าเสียนฟ่างในที่สุดยินยอมเรียกนางว่ามารดา มาดว่าเป็เพียงจดหมายยังทำให้หลิวฮูหยินยินดีจนไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้
เจียงหนานเป็ชื่อเรียกบริเวณที่ลุ่มภาคกลางของจงหยวนบริเวณที่อยู่ใต้แม่น้ำแยงซีลงมา กินพื้นที่หลายมณฑล ในสมัยถังมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเจียงหนิง ระยะทางจากฉางอานจนเข้าเขตที่เรียกว่าเจียงหนานกินเวลาเกือบสิบวัน โดยทั่วไปพ่อค้านักเดินทางหากมิได้เดินทางโดยทางบกแล้ว ยังสามารถโดยสารเรือจากฉางอานผ่านคลองขุดต้ายวิ่นเหอ ที่ริเริ่มขุดขึ้นมาั้แ่สมัยราชวงศ์สุย จากนั้นยังมีการขุดเพิ่มเติมมาั้แ่ต้นราชวงศ์ถังเพื่อเชื่อมต่อไปจนถึงเมืองลั่วหยางทางใต้จนถึงเมืองจงตูในทางเหนือ แต่ว่าเสียนฟ่างว่ายน้ำไม่เป็ซ้ำยังไม่แน่ว่าจะเมาเรือเลยตัดตัวเลือกนี้ออก
รถม้าเดินทางมาจนพลบค่ำได้แต่หยุดพักแรมที่หมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง หมู่บ้านไม่มีชื่อมีผู้คนอาศัยอยู่ไม่ถึงห้าสิบครัวเรือน เพิ่งจะออกห่างจากเมืองหลวงเพียงแค่วันเดียว สภาพแวดล้อมของหมู่บ้านชนบทนี้กลับดูแตกต่างจากฉางอาน อย่างกับหน้ามือเป็หลังมือ ชาวบ้านอยู่กันอย่างยากไร้บ้านที่ดูโอ่อ่าที่สุดหากเอาไปตั้งไว้ที่ฉางอาน ไม่ถึงวันคงต้องถูกทหารที่ดูแลเมืองรื้อทำลายเป็แน่ ด้วยเหตุว่าอาจจะทำให้เมืองฉางอานต้องพลอยมัวมองไปด้วย
เสียนฟ่างให้อาเป่านำเงินให้เ้าของบ้านเพื่อขออาศัยสักหนึ่งคืน พร้อมกับทำอาหารสามสี่อย่างสำหรับมื้อเย็น อาหารในชนบทนั้นเรียบง่าย มีเพียงผัดผักสองจาน ไก่ต้มเค็มจำนวนหนึ่งกินกับข้าวสวยที่ผสมเมล็ดถั่วกับลูกเดือยลงไปด้วยเพื่อเพิ่มปริมาณให้มากขึ้น
บ้านทั้งหลังมีห้องพักเพียงสองห้อง องค์รักษ์ที่กลับไปส่งจดหมายที่ฉางอานติดตามมาทันก่อนที่จะพลบค่ำพร้อมนำคนมาเพิ่มอีกสองคน ทั้งขบวนที่จะเดินทางไปเจียงหนานมีคนถึงสิบคน
เสียนฟ่างหลังรับประทานอาหารเย็นแล้วก็ออกมาเดินเล่นที่หน้าบ้าน อากาศค่อนข้างหนาวท้องฟ้ามืดลงนานแล้ว มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่พ้นหมู่เมฆส่องแสงลงมาเท่านั้น
“ออกมายืนเช่นนี้ ระวังจะไม่สบายไป” เซียถิงเดินติดตามออกมาทั้งยังหยิบเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกสีขาวของเสียนฟ่างติดมือมาด้วย พอเซียถิงกล่าวเช่นนี้เสียนฟ่างก็รู้สึกหนาวขึ้นมา สองมือต้องซุกเข้าไว้ในชายเสื้อ
“ท่านพี่ แล้วอาเฉิงเล่า”
“กินเสร็จก็หลับไปแล้ว คงจะอ่อนเพลียจากการเดินทาง” เซียถิงเดินเข้ามาที่ด้านหลังบรรจงห่มเสื้อคลุมให้กับเสียนฟ่าง
“ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงอยากจะติดตามไปที่เจียงหนานด้วย คงไม่ใช่เพราะว่ารู้สึกเป็ห่วงข้าขึ้นมา?”
“อาจเป็เช่นนั้น หรืออาจเป็เพราะข้าอยากที่จะรู้จักเ้ามากขึ้นกว่านี้ ข้าไม่รู้ ความจริงข้าแทบไม่รู้จักเ้าเลยด้วยซ้ำ เ้าเองก็ไม่ต่างกันหรือมิใช่ พวกเราแต่งงานกันมาได้เกือบปี พูดคุยกันไม่ถึงสิบคำ เทียบกับหลายวันมานี้ ข้าคล้ายกับรู้จักเ้ามากกว่าที่แล้วมาเสียอีก” เซียถิงสวมเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกสีดำเดินขึ้นมายืนเคียงคู่อยู่กับเสียนฟ่าง หันหน้ามาสบตาอีกฝ่าย
“แต่ว่า ข้าจะหย่ากับท่านอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วเมื่อไทเฮาเสด็จกลับมาที่ฉางอาน ท่านรู้จักข้ามากขึ้นก็ดีน้อยลงก็ดี ยังคงต้องแยกจากกัน” เสียนฟ่างกล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา หันหน้าไปสบตากับเซียถิงที่ยังคงมองมาอยู่ไม่คลาย
“ถ้าหาก...สุดท้ายแล้ว เป็ข้าที่ไม่้าหย่าเล่า เ้าไม่คิดว่าหากข้ารู้จักเ้ามากกว่านี้ ข้า...ไม่แน่ว่าข้า”
เสียนฟ่างเอามือสองมือขึ้นมาปิดปากเซียถิงเอาไว้ “อย่าได้กล่าวสิ่งที่ท่านยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ คำพูดนี้อย่าได้กล่าวต่อผู้อื่นโดยง่ายดาย”
สองมือของเสียนฟ่างถูกกระชับไว้ในมือของคนรูปร่างสูงใหญ่กว่าที่อยู่ตรงหน้า “ให้เวลาข้าจะได้หรือไม่” เซียถิงกล่าวโดยที่โน้มใบหน้าลงมาจนใกล้ ใกล้จนเกินไปจนเสียนฟ่างสะบัดมือออกจากการถูกกุมไว้ ถอยหลังออกไปหลายก้าวก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไปที่ด้านในบ้าน “หากเป็สิ่งที่ท่าน้าจริง ๆ ท่านยินดีทำสิ่งใด ก็ทำสิ่งนั้นเถอะ ข้าเองก็เช่นกัน ข้าง่วงแล้วต้องขอตัวก่อน”
เซียถิงยังคงยืนอยู่ด้านนอกเงยหน้ามองดูท้องฟ้ายามราตรี อากาศภายนอกเหน็บหนาวแล้ว ร่างสูงโปร่งค่อย ๆ กระชับเสื้อคลุมสีดำของตนเองเพื่อคลายความหนาว หมู่บ้านเล็ก ๆ นี้เงียบสงบอย่างยิ่ง แทบไม่มีเสียงอื่นใดให้ได้ยินในยามค่ำคืน หากแต่จิตใจของผู้ที่ยืนอยู่นี้ ยังไม่อาจสงบลงได้
ขบวนเดินทางของเสียนฟ่างใช้เวลาไปอีกหลายวัน จนกระทั่งเข้าสู่เขตเมืองเหยียนเฉิง หลายวันที่ผ่านมานี้เซียถิงมิได้มีท่าทีผิดแปลกไปจากที่ผ่านมากนัก นอกจากคอยดูแลติดตามเสียนฟ่างมากขึ้นกว่าแต่ก่อน คอยช่วยหยิบจับดูแลด้านการเป็อยู่ระหว่างเดินทาง กับคอยช่วยเป็เพื่อนคุยให้กับเสียนเฉิงแล้ว นับว่าทำตัวปกติเป็อย่างยิ่ง เสียเมื่อไรกันเล่า!
ในสายตาของเสียนฟ่าง เซียถิงจงใจที่เข้าใกล้เสียนฟ่างมากขึ้น ทำตัวเป็สามีที่ดี ดูแลน้องชายของเสียนฟ่าง ความเป็อยู่ตลอดการเดินทาง จนหลายวันมานี้เสียนเฉิงเอาแต่ร้องเรียก “พี่เขย ๆ” อยู่แทบจะสามเวลา คำพูดที่เสียนฟ่างกล่าวในคืนนั้นเพียงหมายถึงให้ต่างฝ่ายต่างกระทำสิ่งที่ตัวเองปารถนาจริง ๆ มิใช่ทำตามคำบอกของผู้อื่นอย่างเช่น การถูกบังคับให้แต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักกันต่างหาก ไม่ทราบเซียถิงตีความออกมาเช่นไรแต่ดูแล้วคงไม่ใช่อย่างที่เสียนฟ่างตั้งใจไว้แน่ ๆ
รถม้าจอดรออยู่ที่หน้าประตูเมือง โดยที่อาเป่ากับคนขับรถ ที่เรียกว่าหลิวต้ากำลังแสดงหนังสือผ่านทางให้กับทหารที่เฝ้าประตูเมืองอยู่ เมืองเหยียนเฉิงเป็เมืองใหญ่ก่อนที่จะเข้าสู่ภาคกลางของเจียงหนาน อยู่ห่างจากเมืองเจียงหนิงเพียงสองวัน เมืองเหยียนเฉิงเป็แหล่งปลูกชาที่สำคัญของเจียงหนาน หมู่บ้านโดยรอบหากมิได้ปลูกไร่ชาเอาไว้ ก็มักมีอาชีพที่เกี่ยวข้องการการหมักชาหรือว่าค้าขายใบชา
“คุณชายเข้าเมืองได้แล้วขอรับ” ผ่านไปไม่นานทหารที่เฝ้าประตูเมืองก็ปล่อยขบวนรถของเสียนฟ่างเข้าไป โดยที่มิได้ตรวจค้นมากมาย ต่างจากขบวนรถของพ่อค้าอื่นที่จอดรออยู่ ใบผ่านทางที่เสียนเซิ่งลี่จัดเตรียมให้นั้น มีตราประทับของสำนักตรวจการกับสำนักเสนาบดีคลัง เพียงแค่มองเห็นย่อมทราบว่ารถม้าขบวนนี้ไม่อาจล่วงเกินได้
ที่ด้านในเมืองคร่าคร่ำไปด้วยผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงน้อยใหญ่ ถึงแม้ว่าไม่ใหญ่โตโอ่อ่าเท่ากับฉางอาน แต่ก็ดูคึกคักสมเป็เมืองใหญ่ ขบวนของเสียนฟ่างในเวลานี้ ประกอบไปด้วยคนคุ้มกันถึงห้าคน เป็เสียนเซิ่งลี่ส่งมาเพิ่มอีกสองคนจากที่ตอนแรกมีเพียงสามคน เมื่อรวมกับอาเป่ากับคนขับรถม้าหลิวต้าแล้ว เสียนฟ่างมีผู้ติดตามถึงเจ็ดคน
“ท่านอาหลิว หาโรงเตี๊ยมก่อนเถอะ” เสียนฟ่างชะโงกหน้าออกมาที่หน้าต่าง ด้านข้างรถม้าะโบอกคนขับ
หลิวต้าอายุห้าสิบกว่าแล้วยังดูแข็งแรง อยู่รับใช้สกุลเสียนมาั้แ่สกุลเสียนยังอยู่ที่ลั่วหยางจนกระทั่งเสียนเซิ่งลี่มีจวนของตัวเองที่ฉางอาน หลิวต้านอกจากเป็คนขับรถม้าแล้วยังมีความรู้เื่ใบชาต้นชาเป็อย่างดี เสียนฟ่างไม่กล้าวางท่าเป็นายน้อยเสียมารยาทกับผู้เฒ่าท่านนี้จนเกินไป
“คุณชายใหญ่ เหยียนเฉิงมีโรงเตี๊ยมชั้นดีอยู่ไม่กี่แห่ง ที่ดีที่สุดสมควรอยู่ไม่ไกลจากนี้”
เซียถิงั้แ่เข้าเมืองมาสายตาลอบสำรวจไปทั่ว หว่างคิ้วยิ่งขมวดเข้าหากันจนเสียนฟ่างสังเกตเห็นได้ “ท่านพี่ มีสิ่งใดหรือไม่”
“เ้าดู ระหว่างทางที่เข้าเมืองมา ทหารประจำเมืองออกเดินตรวจตรามากผิดปกติ ขนาดที่ฉางอานยังไม่เห็นมีมากมายปานนี้” เซียถิงเลิกผ้าม่านหน้าต่างด้านหนึ่งให้เสียนฟ่างชมดู ที่ด้านนอกมีทหารกลุ่มละสามสี่คน คอยเดินอยู่ตามที่ต่าง ๆ จริงอย่างที่เซียถิงกล่าวไว้ คงมิใช่เป็บิดาลอบสั่งการให้คนของทางการช่วยกันแอบคุ้มกันเสียนฟ่างกระมั่ง
เซียถิงดูเหมือนจะเดาความคิดของเสียนฟ่างได้จึงกล่าว “ท่านพ่อตาถึงแม้จะเป็ห่วงเ้ากับอาเฉิง แต่ว่าเมืองหลวงอยู่ห่างจากที่นี่ ต่อให้อยากทำเช่นนั้นจริง อิทธิพลของขุนนางเมืองหลวงยังไม่สามารถสั่งการมาถึงที่นี่ได้ นอกเสียจากว่า...”
“คุณชายใหญ่ถึงโรงเตี๊ยมแล้วขอรับ”
เซียถิงมิได้กล่าวจนจบ หากแต่ผายมือเป็เชิงให้เสียนฟ่างกับเสียนเฉิงลงจากรถม้าไปก่อน จากนั้นจึงติดตามลงมา เสียนฟ่างและผู้ติดตามแต่งกายคล้ายพ่อค้านักเดินทางธรรมดา เมื่อลงมาที่ด้านหน้าโรงเตี๊ยมแล้ว มีผู้รับใช้วัยกลางคนเดินออกมารับหน้า ที่ด้านในโรงเตี๊ยมดูเงียบสงบจนเกินไป เวลาใกล้เที่ยงแล้วยังไม่เห็นมีผู้คนเข้ามาจับจองที่นั่งรับประทานอาหาร ทั้ง ๆ ที่ผู้คนด้านออกจะคึกคักวุ่นวาย
“นายท่านทั้งหลาย หากจะรับประทานอาหาร ทางโรงเตี๊ยมเรายินดีต้อนรับ หากแต่ว่า้าห้องหับ เกรงว่าคงต้องรบกวนพวกท่านไปที่อื่นก่อน โรงเตี๊ยมผ่านบูรพาของเราถูกจับจองไปจนหมดแล้ว แต่ว่าโรงเตี๊ยมอื่นในระแวกใกล้เคียงก็ถูกจับจองไปจนหมดไม่ต่างกัน” ผู้รับใช้วัยกลางคนนั้นกล่าว
“หมายความว่าอย่างไร โรงเตี๊ยมทั่วทั้งเมืองถูกจับจองจนหมดสิ้น เ้าบอกว่าทั่วทั้งเมืองเหยียนเฉิงกลับไม่มีห้องพัก” อาเป่ากล่าวด้วยท่าทีไม่พอใจ ขบวนเดินทางเพิ่งเข้าเมืองมา เหน็ดเหนื่อยแทบตายแล้ว พอมาถึงโรงเตี๊ยมกับไม่มีห้องให้แเื่
“ให้ข้าจัดการเอง” เสียนฟ่างเห็นว่าเื่นี้ดูไม่ปกติ จึงเดินผ่านผู้รับใช้เข้าไปด้านใน เซียถิงส่งเสียนเฉิงให้กับองค์รักษ์ที่ด้านข้าง ตัวเองติดตามเสียนฟ่างเข้าไปที่ด้านใน ผู้รับใช้เห็นเสียนฟ่างไม่เลิกรากลับบุกฝ่าไปด้านในต้องวิ่งติดตามเข้าไปด้วย
ที่ด้านในโรงเตี๊ยม เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรูปร่างอ้วนท้วมกำลังนั่งจดรายการในสมุดบัญชี เห็นชายหนุ่มหน้าตางดงามสองคนเดินลิ่วเข้ามา ผู้มาแต่งกายอย่างพ่อค้านักเดินทาง หากแต่ไม่อาจบดบังรัศมีทายาทสกุลใหญ่ได้ ไม่อาจเสียมารยาท
“คุณชายสองท่านนี้ ใช่เพราะเื่ห้องพักใช่หรือไม่”
“เถ้าแก่ โรงเตี๊ยมไม่เห็นมีคน เหตุใดถึงกล่าวว่าไม่มีห้องพัก”
“คุณชาย ข้าไม่กล้าปิดบังท่าน ห้องพักของโรงเตี๊ยมข้าถูกผู้อื่นจับจองไว้หมดแล้วจริง ๆ ต่อให้ไม่มีคนพักแต่ว่าจะอย่างไรมอบให้ผู้อื่นไปแล้ว ไม่อาจให้พวกท่านพักได้จริง ๆ”
เสียนฟ่างกำลังถกเถียงกับเถ้าแก่ร้าน ที่้าชั้นสองของโรงเตี๊ยมมีเงาคนไหววูบ คล้ายได้ยินเสียงจึงออกมาชมดู ใบหน้าแอบดูอยู่ที่ด้านในเมื่อเห็นว่าเป็เื่ใดจึงก้าวเดินออกมาที่ด้านนอก
“คุณชายเสียน เป็เ้าจริง ๆ เหตุใดจึงมาที่เหยียนเฉิง อะ..คารวะท่านแม่ทัพเซีย”
เสียนฟ่างได้ยินเสียงทักทายมาแต่ไกลเสียงไม่เบาไม่ดัง กลับเป็เสียงที่เสียนฟ่างคุ้นเคยนัก เมื่อหันหน้าไปมอง คนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่เมืองเหยียนเฉิงที่สุด กลับเป็หลายชายของมหาเสนาบดีหยางฉง นามว่าหยางหลิงฉีเอง
7K
