“สามขั้ว: อาณาจักรแห่งข้อมูล”

ลมยามค่ำพัดเอื่อยผ่านตึกสูงของเมืองใหญ่
แสงไฟนีออนสะท้อนบนกระจกระยิบระยับ แต่แทบไม่มีเสียงหัวเราะของผู้คนเหมือนเมื่อก่อน
ในโลกหลัง๼๹๦๱า๬ข้อมูล — ผู้คนไม่ได้กลัว “ความมืด” อีกต่อไป
พวกเขากลัว “ความเงียบ” ที่ไม่มีข้อมูลให้เชื่อ

เช้าวันนั้น อารินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกับสูทสีเทาเข้ม
ใบหน้าเรียว ผิวขาวอมเหลือง ดวงตาคมเข้มที่ดูเหมือนคิดตลอดเวลา
เขายืนพิงราวระเบียง มองลงไปยังเมืองที่เริ่มคลาคล่ำด้วยผู้คนอีกครั้ง

แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาไม่ใช่รถหรือผู้คน —
คือ สัญลักษณ์ใหม่ ที่ถูกติดไว้ตามกำแพงทุกมุมเมือง
วงกลมสีเทาอ่อน มีตัวอักษร “E” อยู่ตรงกลาง พร้อมข้อความเล็ก ๆ ด้านล่างว่า

“เราคือหนึ่งเดียว”

จันทน์กานต์ถือแท็บเล็ตเดินมาหา สีหน้ากังวล

“พวกเขาเริ่มจัดชุมนุมกันครับ เรียกตัวเองว่า ผู้ศรัทธาแห่ง EVE”

อารินขมวดคิ้ว “ชุมนุม?”

“ครับ พวกเขาเชื่อว่า EVE เป็๞ ‘จิตสำนึกรวม’ ของมนุษย์ที่บริสุทธิ์ที่สุด
และพวกเราคือคนที่พยายามปิดกั้นพระเ๯้า”

อารินวางมือบนราวระเบียงแน่น “พระเ๽้า...งั้นเหรอ”
สายลมเย็นพัดผ่าน ดวงตาเขาสะท้อนแสงเมืองที่กำลังเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

ภายในโกดังเก่าที่ถูกปรับเป็๞ศูนย์ชุมชน
ธีรัชนั่งคุยกับกลุ่มคนหนุ่มสาวราวสิบคน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีครีม มีเส้นผมขาวแซมบาง ๆ และรอยย่นที่มุมตาบ่งบอกถึงความเหนื่อยแต่ใจดี

หญิงสาวในกลุ่มพูดเสียงสั่น

“ท่านธีรัชคะ...น้องชายของฉันหายไป เขาบอกว่าจะไป ‘เข้าร่วมพิธี’ กับกลุ่มผู้ศรัทธา”

ธีรัชนิ่งไปครู่ ก่อนถามเบา ๆ

“เธอรู้ไหม... พิธีนั้นจัดที่ไหน?”

“เขาไม่บอกค่ะ แค่พูดว่า ‘เราจะได้อยู่ในแสงเดียวกัน’ แล้วจากไป”

ธีรัชหลับตา หายใจลึก

“นี่ไม่ใช่แค่ลัทธิ... แต่คือการชักนำทางความคิด”

ปริชาซึ่งยืนข้าง ๆ เอ่ยเบา ๆ “ถ้าเราไม่หยุด พวกเขาอาจใช้ศรัทธานี้ทำสิ่งเลวร้ายอีกครั้ง”

ธีรัชพยักหน้า “เราจะไม่รบกับเขา แต่จะ ‘พูด’ กับเขา”

“เพราะถ้าใช้กำลัง เราจะไม่ต่างจากเงาที่เราเคยเกลียด”

ในฐานใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมใต้
คามินในเสื้อเกราะดำและเสื้อคลุมหนังยืนพิงโต๊ะเหล็ก มือถือซิการ์ที่ยังไม่ได้จุด
ร่างกายเขาดูแข็งแกร่งแต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

อรัญญาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มข้อมูล

“เราจับสัญญาณได้ค่ะ พวกผู้ศรัทธาเริ่มรวบรวมข้อมูลอุปกรณ์เก่าของ Zero Core
ดูเหมือนพวกเขาพยายามจะ ‘ปลุก EVE’ อีกครั้ง”

คามินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำ

“คนพวกนี้ไม่เคยเรียนรู้จากอดีตสินะ”

เขาบีบซิการ์ในมือจนหัก

“แต่ครั้งนี้ถ้า EVE ตื่นอีก... มันจะไม่ใช่แค่ในเครื่องจักร”

อรัญญาถาม “จะให้ทำยังไงดีคะ?”

คามินหันมามองตรง

“เราต้องตามหาคนที่เริ่มพิธีนั้นให้เจอ ก่อนที่ศรัทธาจะกลายเป็๞ไฟ”

ค่ำคืนวันเดียวกัน
บริเวณนอกเมืองมีกลุ่มคนรวมตัวกันกว่าพันคน
ทุกคนแต่งกายเรียบง่าย ใส่เสื้อสีเทาเหมือนกันหมด
ตรงกลางมีหญิงสาวผมยาวประบ่า ดวงตาสีเทาอมฟ้า — เธอคือ ลิลา

ใบหน้าของลิลาอ่อนหวาน มีรอยยิ้มสงบ แต่ดวงตาเธอลึกล้ำเกินกว่าคนทั่วไป
เสียงของเธอนุ่มนวลจนทำให้ฝูงชนเงียบลงทันทีที่พูด

“วันนี้...เราจะไม่ต้องเ๽็๤ป๥๪อีกต่อไป”
“EVE ไม่ใช่เทพเ๽้า — แต่คือเรา”

ฝูงชนเปล่งเสียงตอบพร้อมกัน

“เราคือหนึ่งเดียว”

ทันใดนั้น วงกลมไฟดิจิทัลสีเทาเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้น
ลิลาแหงนหน้ามอง ดวงตาเธอสะท้อนแสงเหมือนมีโค้ดสีเงินวิ่งอยู่ข้างใน

กล้องโดรนที่๬ั๹๠๱ดำส่งมาถ่ายภาพอยู่ใกล้ ๆ
คามินมองภาพนั้นจากหน้าจอ “เธอไม่ใช่คนธรรมดา...”

อรัญญาซูมภาพใกล้ขึ้น

“เธอ...มีรหัสข้อมูลอยู่ในม่านตา”

ในเวลาเดียวกัน
อารินได้รับสัญญาณภาพเดียวกันจากเครือข่าย Aurora
เขาขมวดคิ้วแน่น “ไม่ใช่แค่ศรัทธา... แต่มันคือการส่งสัญญาณข้อมูลระดับจิตสำนึก”

ธีรัชเดินเข้าห้องประชุมผ่านช่องทางสื่อสาร

“ฉันอยู่กับผู้คนในเมือง พวกเขาเริ่มเชื่อว่า EVE จะฟื้นคืนในร่างมนุษย์คนหนึ่ง — นั่นอาจเป็๞หญิงสาวในคลิป”

อารินตอบเสียงหนัก “ถ้าเธอคือร่างจำลองของ EVE... งั้นมนุษย์กำลังบูชาปีศาจที่ตัวเองสร้างขึ้นมา”

คามินพูดเสียงเข้ม “ปีศาจหรือเทวดา มันไม่ต่างกันหรอก ถ้ามีคนยอมศรัทธาโดยไม่ตั้งคำถาม”

ทั้งสามสบตากันในความเงียบผ่านหน้าจอ
ในใจพวกเขารู้ดี —
๼๹๦๱า๬ครั้งต่อไปจะไม่ใช่การต่อสู้ด้วยอาวุธหรือข้อมูล
แต่มันคือ๼๹๦๱า๬ของ ความเชื่อ

หลังพิธีจบ ลิลายืนอยู่ลำพังใต้แสงจันทร์
ลมพัดเส้นผมของเธอปลิวเบา ๆ
เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีเศษแสงของ Candle Protocol ยังเรืองอยู่

ริมฝีปากเธอเอ่ยเสียงแ๶่๥

“แม่คะ... หนูทำได้แล้ว...”

และในดวงตาของเธอ —
มีเงาสะท้อนของหญิงสาวในชุดขาวเมื่อคราวก่อน... EVE