เซียนจอมมาร ปาร์ค จินวู

ไม่มีตังค์เลย ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไม่มีตังค์เลย ผมก้มมองตามถนนเพื่อค้นหาเศษตังค์ เพราะตอนนี้ผมท้องร้องจ๊อกๆ แถมเงินเดือนที่ทำงานในไซด์ก่อสร้างกว่าจะออกก็วันที่ 25 เดือนหน้า ทำให้ผมไม่สามารถปริปากอันใดได้ ในชีวิตที่น่าสงสารของฮันเตอร์คลาสE เพราะโลกนี้ไม่มี Gate ไม่มีมอนสเตอร์ เป็๲โลกที่แสนสงบสุข เพราะเมื่อร้อยกว่าปีก่อน มีผู้กล้านามว่า เธียร์ ได้สังหารจอมปีศาจ ดาร์ค เนโครแมนเซอร์ ตายไป ซึ่งเป็๲๼๹๦๱า๬ใหญ่ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ และผมสงสัยว่า ผุ้กล้าเธียร์ ก็คงไม่ใช่ใครอื่น คงจะเป็๲ผู้กล้าที่ต่อสู้กับผมในโลกเก่า แต่ถูกส่งมาหยั่งมิตินี้ คนละเวลากัน

' ตรูมีสกิลดาบขั้นสุดยอด แค่ไปถ่ายทอดให้สำนักดาบซักสำนักนึงก็มีข้าวกินแล้ว ' ผมคิดแต่เมื่อไปถึงสำนักดาบ และแสดงสกิลดาบเท่านั้น ก็โดนไล่ออกมา อย่างกับหมูกับหมา
" สกิลดาบนายเวลสูงเกินไป เพียงแต่เราเรียนไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ แต่เชิญกลับไปได้แล้ว "
และผมก็ต้องผิดหวังกับสำนักดาบอื่นๆและคำพูดทำนองเดียวกันทั้ง
" ชั้นยอมรับว่าวิชาดาบ นายเก่ง แต่ตอนนี้ไม่มีมอนสเตอร์แล้ว สกิลดาบขั้นสุดยอดมันก็แค่ขยะ "
" สมัยนี้เขาไม่ฮิตวิชาดาบกันแล้วลุง "
" กลับไปก่อนที่ชั้นจะเรียกตำรวจมาลากคอแก ไปเข้าคุก "
ผมเดินไปเรื่อยอย่างเศร้าใจ และแล้วก็ได้ยินเสียพระเจ้า ชเว มินซอง หัวเราะเยาะ
...ทำไมไม่กระโดดให้รถทับตายซะล่ะ มันจะได้จบๆไป
แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามไปหางานทำ ซึ่งแต่ละที่ ก็มีคนสมัครเต็มแล้ว ตั้งแต่มีหุ่นยนต์มาทำงานแทนมนุษย์ ยอดบัณฑิตใหม่ตกงาน วันๆนั่งเตะฝุ่นก็สูงขึ้น มีแต่เพียงงานเสี่ยงอันตรายเท่านั้นที่ยังว่างอยู่ ซึ่งนายจ้างก็พิจารณาแล้วว่าผมไม่เหมาะสม
ผมมานั่งทอดถอนใจ หมดอาลัยตายอยากบนสะพานลอย และคิดว่า น่าจะอยู่โลกเดิมต่อไป และเสพย์สุขกับสาวๆ เป้นเซียนจอมมารที่ผู้คนเกรงขาม ไม่น่าเกิดเหตุผิดพลาดเช่นนี้เลย
...ทำไมไม่โดดสะพานลอย เลยล่ะ ชีวิตมันจะได้จบๆ ไป ชเว มินซอง ยังคงพูดไม่หยุด
ผมจึงนึกขึ้นมาได้ว่า พระเจ้ายังติดค้างคำขอผมเรื่องหนึ่ง นั่นคือพระองค์จะมาปรากฏต่อหน้าผมเมื่อผมเรียกชื่อ ผมจึงลุกขึ้น และมองลงไปจากสะพานลอย ซึ่งสูง 10เมตร แล้ว ตะโกน
" พระเจ้าช่วยตรูด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย "
ว่าแล้ว เจ้า ชเว มินซอง ก็ปรากฎตัวและ ตกลงไปจากสะพานลอยโดนรถบรรทุกชน อาการสาหัส ก่อนจะหายตัวกลับเข้าไปในมิติของเทพในพริบตา ก่อนจะบ่นออกมา
...แกกล้าอัญเชิญข้ามาให้ตกสะพานลอย แถมโดนทัคคุง(รถบรรทุก) ทับอีกตะหาก ข้าจะไม่พูดดีกับแกอีกแล้ว
' ก็เห็นท่านเทพแนะนำให้กระโดดสะพานลอย เลยให้ท่านแสดงให้ดูเป็นตัวอย่างน่ะสิ 5555+' ผมพูดในใจทีเล่นทีจริง แต่ตอนนี้รถติดยิ่งกว่าถนนแถวเยาวราชอีก คนขับรถบรรทุกลงมาดู และไม่พบอะไรเลยทั้งที่เมื่อกี้พึ่งขับชนคนแท้ๆ
และผมก็เดินกลับบ้าน โดยไม่รู้เลยว่า ถูกตำรวจลับสาวสองคนติดตามมา เรื่องที่ผมทำเมื่อกี้ถูกอัดไว้ในกล้องวีดีโอจิ๋วแบบพกพา
.
.
" กลับมาแล้วครับ " ผมบอกกับแม่และน้องสาว
" โอการินาไซ โอนี่จัง (ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะพี่ ) " ริเอะ กล่าวและถามถึง เฮจิน ที่ไม่มาด้วยในวันนี้
" แล้วพี่ เฮจินไม่มาด้วยเหรอคะ?พี่ "
" ไม่ล่ะวันนี้เธอไม่ว่าง "
" วันนี้คนจากสำนักงานทวงหนี้ก็มาบ้านเราอีกแล้วนะ เพราะพี่เป็นหนี้บัตรเครดิต กว่า 5หมื่นบาทเลย ดูเหมือนเขาจะระงับบัตรพี่ไปเรียบร้อยแล้ว " ริเอะ กล่าวอย่างน่ารัก แต่ทำให้ผมรู้ว่าไอ้หมอนี่ ไม่เพียงแต่จน ยังเป็นหนี้บัตรเครดิตอีก ไม่เหมือน มนุษย์เงินเดือนแรงค์สูงอย่างเฮจิน ที่เป็นแฟน เธอเป็นสาวสวย แถมพ่อรวยอีกต่างหาก ช่างไม่เหมาะสมกันเสียเลย ทำนอง สาวงามกับหมาวัด ซึ่งข้อดีของเจ้าหมอนี่มีเพียงอย่างเดียว คือ หน้าหล่อ ก็เท่านั้น
" งั้นพี่จะไปหางานทำอีกครั้ง " ผมกล่าวกับริเอะ น้องสาวและรีบเดินออกจากบ้านไป
30นาทีต่อมา...
ในที่สุดผมก็มายืนอยู่หน้ากิลล์นักผจญภัย ที่ๆพวกลูกคุณหนูในยุคนี้นิยมมาทำงานกัน เพราะโลกนี้มีแต่มอนสเตอร์อ่อนๆ
ผมเดินเข้าไปที่เค้าเตอร์ ซึ่งคุณเอลน่า กิลล์มาสเตอร์ กำลังต้อนรับแขกอยู่ คือนักผจญภัยอีกคน ซึ่งมาสมัครงานที่เดียวกับผม เขาชื่อว่ากอน
" เอาล่ะ เราจะรับนักผจญภัยมาประจำกิลล์เรา เพียงแค่คนเดียว และคุณต้องแสดงความสามารถให้ชั้นเห็นชั้นถึงจะรับ " เอลน่าพูดด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ผมต้องขอโทษ กอนด้วย เพราะงานนี้ต้องเป็นของผม
" เชิญคุณจินวูก่อนเลยครับ " กอนกล่าวอย่างมีน้ำใจ
ผมจึงชี้ไปที่หน้าต่างแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ " เอ๊ะ นั่นอะไร " แล้วทั้งสองก็หันหน้าไปทางหน้าต่าง ตอนนั้นเองที่สกิลของผมทำงานอย่างรวดเร็ว ผมเดินราวกับวาร์ป แล้วลงมือถอด กกน.ของคุณเอลน่าโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว
" คุณจินวูคะ ที่นี่ไม่ใช่ที่มาล้อเล่นนะค่ะ " เอลน่ากล่าว แต่เมื่อเธอเห็นผมหมุน กกน.ของเธอเล่น เธอก็ทำหน้าตกใจแล้วกล่าวว่า " คุณถอดกางเกงในของชั้นออกมาได้ยังไงกัน ไร้ยางอายเกินไปแล้ว "
" ร้ายกาจ " กอนพูดขึ้นด้่วยความตกใจที่เห็นผม ใส่ กกน.ของคุณเอลน่ากลับไปโดยที่เธอไม่รุ้สึกตัวอีกครั้งแล้วผมก็ทำหน้าตายพูดขึ้นมาว่า
" แล้วผมได้งานทำยังครับ "
ซึ่งกอนก็ยอมรับความพ่ายแพ้ และเดินจากไปปล่อยให้ผมกับเอลน่ามองหน้ากัน
" ตกลง ดิฉันรับคุณ จินวู เข้ามาฝึกงานในแผนกต้อนรับ แล้วอย่าถอดกางเกงในของนักผจญภัยสาวๆเล่นนะ ไม่งั้นชั้นไล่ออกแน่ๆ " เอลน่ากล่าวอย่างอายๆ
" ครับ ครับ " ผมตอบรับอย่างขอไปที และรับเงินค่าจ้างล่วงหน้า 3 เดือน เป็นเงิน 5หมื่นบาทไปใช้หนี้บัตรเครดิต
' ชั้นจะเปลี่ยนชีวิต บัดซบของไอ้หมอนี่ ให้มันสดใสไปเลย ' ผมคิดและก้าวเดินไปทำงานเป็นยามเฝ้าประตูต่อในคืนนี้
เช้าเป็น คนขุดเหมือง กลางวัน เป็น พนักงานต้อนรับในกิลล์ กลางคืนเป็น ยามเฝ้าประตูเมือง ชีวิตมันช่างสดใสซาบซ่าเสียรึเกิน นี่แหละงานของ เซียนจอมมาร ปาร์ค จินวู ผู้นี้
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป