ณ ดินแดนแห่งความฝัน
"อาจารย์ครับข้าควรจะทำอย่างไรดี"
คาออสรีบวิ่งมาที่ศาลากลางสวนดอกไม้ด้วยสีหน้าที่แตกตื่นและกังวลเขารีบเข้าไปหาอาจารย์ของเขาอยางรวดเร็วเพื่อขอความช่วยเหลือ
"ใจเย็นๆ...ถ้าเธอไมเยือกเย็นเข้าไว้อนาคตข้างหน้าเมื่ออาจารย์ไม่อยู่เธอจะทำยังไงแล้วเธอจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นเองได้มั้ย ปัญหาที่เจอในวันนี้อาจจะเทียบกันไม่ได้กับปัญหาที่จะเจอในอนาคตข้างหน้าเลยซะด้วยซ้ำ....ใจเย็นๆค่อยๆพูดมา"
อาจารย์ไนท์(ชื่อปลอมนะครับ)ที่กำลังนั่งดื่มชาค่อยๆวางถ้วยชาอย่างไม่รีบร้อนและกล่าวตักเตือนคาออสที่กำลังแตกตื่นให้สงบลงก่อนที่จะหันหน้ามาที่คาออสเพื่อพังเื่ราวทั้งหมด
"ได้ครับอาจารย์"
คาออสที่ได้ยินคำพูดของไนท์ก็สงบลงและค่อยๆเล่าทุกอย่างให้ไนท์ฟังเพื่อขอคำปรึกษา
"คือผม อยากจะช่วยทุกคนออกไปให้เร็วที่สุดแต่มีปัญหาตรงที่จำนวนคนมีมากเกินไปและส่วนใหญ่ก็าเ็กันอยู๋ด้วยครับแถมผมยังไม่รู้ว่าจะสู้คนพวกนั้นได้ไหมผมก็เลยอยากทราบความเห็นของอาจารย์ครับ"
คาออสเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ไนท์ฟังและขอความเห็นของไนท์เื่การพาคนจำนวนมากหลบหนีว่าควรทำอย่างไรคาออสบอกกับไนท์ว่าตนจะเดินนำหน้าชาวบ้านออกไปและแอบออกไปทางกำแพงนอกอาคารของกิลหมาป่าแดงซึ่งคาออสให้เหตุผลว่าคืนนี้ เวรยามค่อนข้างจะหล่ะหลวมและสมาชิกของกิลหมาป่าแดงส่วนใหญ่นั้นก็ไปทำภารกิจที่นอกเมือง ตอนนี้ที่มีประจำการอยู่ที่กิลก็มีเพียงแค่หัวหน้าหน่วยสองคนเท่านั้นซึ่งคาออสมั่นใจว่าสามารถสู้กับพวกนั้นและหนีรอดออกไปได้แต่ปัญหาคือชาวบ้านที่ตามมาคงยากที่จะหนีพ้น
ไนท์ฟังจบก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับถอนหายใจออกมาและกล่าวกับคาออสด้วยท่าทีสบายๆว่า
"เื่แค่นี้เองข้าไม่เห็นว่ามันจะลำบากยากเย็นตรงไหนเลยกับอีกแต่พาคนแค่ร้อยหรือสองร้อยคนหนีเนี่ย"
(☉｡☉)!คาออสใกับคำพูดของไนท์ทันที นี่อาจารย์ได้ฟังหรือเปล่าว่าเราอยู่ในรังของศัตรูและก็ยังมีหัวหน้าหน่วยอีกสองคนอยู่ที่นี่อีก เวลาแบบนี้ท่านยังพูดล้อเล่นอยู่อีกหรอ
"อย่าล้อเล่่นสิครับอาจารย์...เราอยู่ในรังศัตรูนะครับไม่ได้อยู่ในทุ่งดอกไม้จะได้เดินขบวนออกไปได้อย่างสบายอารมณ์"
คาออสแย้งขึ้นมาเสียงหลงและนั่งลงดิ่มชาอีกถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะ
"เธอคิดว่าฉันล้อเล่นงั้นหรออยากโดนใช่ไหม...ห๊ะ?"
ไนท์ที่ยืนหันหลังอยู่ก็หันกลับมาส่งยิ้มและพูดกับคาออสที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่พร้อมกับดาบไม้ในมือที่ชี้ไปทางคาออส
แคก! แคก!
"เปล่าครับผมแค่สงสัยว่าสิ่งที่อาจารย์พูดมันหมายความว่ายังไงกันแน่..."
คาออสที่กำลังดื่มชาอยู่นั้นถึงกับใจนสำลักจากนั้นเขารีบยื้นมือไปข้างหน้าและปฎิเสธออกไปทันที
"ง่ายมากเธอก็แค่จัดการกับหัวหน้าหน่วยก่อนที่พวกเค้าจะทันตั้งตัวถ้าเธอจัดการได้ในการโจมตีครั้งเดียวเื่ก็ง่ายขึ้นหัวหน้าหน่วยที่เหลืออีกคนคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอกใช่ไหม" ไนท์บอกวิธีแก้ปัญหาให้คาออสแล้วก็นั่งลงดื่มชาต่อ
"(╥﹏╥)น่านไงผมว่าแล้ว"
คาออสแทบร้องไห้ที่ได้ฟังบทสรุปของไนท์เขาจึงถามต่อถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้นได้
"แล้วถ้าระหว่างที่หลบหนีพวกสมาชิกกิลหมาป่าแดงที่เหลือกลับมาพอดีล่ะครับคนที่ตามมาด้วยจะไม่แย่เอาหรอครับ"
"มีอย่างนึงที่เธอไม่รู้เกี่ยวกับที่นี่...เธอคิดว่าที่นี่คือที่ไหน ต่างมิติหรือว่าในฝันกันล่ะ"
คาออสที่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่งเขาเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าที่นี่คือในฝันจริงๆงั้นหรอ เพราะเวลาที่เขาฝึกฝนในสถานที่นี้เสร็จพอตื่นขึ้นเขากลับรู้สึกเหมือนตนเองไม่ได้ฝันไปาแจากการฝึกฝนที่นี่ก็ติดออกไปด้วยแต่ร่างกายของเขานั้นฟื้นตัวไวมากเขาจึงไม่สังเกตุเห็นหลังจากที่เงียบไปนานคาออสก็ใและพูดขึ้นมาทันที
"หรือว่าที่นี่คือมิติอื่นงั้นเหรอครับ"
"ใช่แล้วแต่ถ้าจะพูดให้ถูกที่นี่คือโลกจำลองที่อยู่ในแหวนของเธอยังไงล่ะ" ไนท์พยักหน้าและกล่าวเสริมออกไป
"งั้นถ้าที่นี่คือโลกจำลองจริงๆผมเข้ามาได้คนอื่นก็ต้องเข้ามาได้เหมือนกันใช่ไหมครับ"
คาออสถามออกไปด้วยความตื่นเต้นเพราะมีเความหวังที่จะช่วยทุกคนให้ออกไปอย่างปลอดภัยได้แล้ว
"ถ้ามีฉันช่วยการจะนำคนอื่นเข้ามาก็ไม่ใช่เื่ยากแต่นี่เป็ความลับที่สำคัญมากฉันจะสร้างอาณาเขตเวทย์แห่งนิทราไว้ทุกคนที่เข้ามาจะหลับทันทีจนกว่าจะออกไปข้างนอก"
ไนท์ยอมช่วยคาออสแต่ก็ไม่อยากให้ใครรู้ถึงการมีอยู่ของที่นี่เขาจึงต้องทำให้คนที่เข้ามาที่นี่หลับเพื่อรักษาความลับนี้ไว้
"ไม่มีปัญหาครับอาจารย์แค่ทุกคนปลอดภัยก็พอแล้ว" คาออสตกลงทันทีกับเงื่อนไขของไนท์
"ดี ที่เธอต้องทำคือวางแหวนในคอของเธอลงบนพื้นจากนั้นฉันจะเปิดประตูมิติขึ้นมาแล้วให้ทุกคนเดินเข้ามาได้เลย...จำไว้ว่าห้ามบอกอะไรเเกี่ยวกับที่นี่เด็ดขาด"
"ได้ครับ" คาออสพยักหน้ารับรู้
"อ่อ..อีกอย่างดาบธรรมดาของเธอ คงสู้พวกนั้นไม่ได้แน่...นำดาบนี้ไปใช้สิ"
ไนท์พูดจบก็มีดาบสีดำเล่มหนึ่ง ค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากวงเวทย์บนพื้นขนาดของมันไม่ใหญ่มากใบดาบมีความยาวประมาณสี่ฟุตตัวดาบมีสีดำทั้งเล่มมองแล้วให้ความรู้สึกเหมือนมันกำลังดูดทุกอย่างเข้าไป
"ชื่อของมันคือ[ดาบราชันย์ทมิฬ]ในอนาคตดาบเล่มนี้จะเป็ของเธออยู่แล้ว ซึ่งตอนนี้ฉันได้ผนึกความสามารถของมันไว้เพราะถ้าไม่ผนึกมันไว้เธอในตอนนี้อาจตายได้ แน่นอนว่า่ต่อให้มันโดนผนึกความสามารถไว้มันก็มีความแข็งแกร่งไม่เป็สองรองใครเช่นกัน"
คาออสที่เห็นดาบราชันย์ทมิฬปรากฏออกมาเขาก็รู้สึกถูกชะตากับมันมากแต่พอเขาลองดึงมันขึ้นมาจากพื้นเขาก็ต้องใจนหน้าดำหน้าแดง
"นาาาาหนักชะมัด อาจารย์ดาบหนักแบยนี้ผมจะใช้มันได้ยังไงครับ"
"หยดเืลงไปก่อนสิเธอยังไม่ได้ทำสัญญากับมันเลย" ไนท์ถอนหายใจออกมาก่อนจะแนะนำคาออสที่กำลังดึงดาบจนหน้าดำหน้าแดงแต่ดาบก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว
"งั้นหรอครับงั้นดาบเล่นนี้ก็คืออาวุทในตำนานสินะครับ" (แก้ไขจากไอเท็มระดับยูนิค เป็ ระดับตำนานแทนนะครับ)
"ไม่ใช่...หนึ่งไม่มีสองศาสตราเหนือศาสตราทั้งปวง...ดาบเล่มนี้มีเพียงเล่มเดียวในโลกเธอรู้ไว้แค่นี้ก็พอ...ลงมือได้แล้ว"
"ทรายแล้วครับอาจารย์"
คาออสหยดเืลงไปที่ดาบราชันย์ทมิฬเมื่อเืของเขาใหลซิมเข้าไปก็มีแสงสีดำปรกคลุมไปทั่วทั้งตัวดาบและมันก็พุ่งเข้าไปตรงหว่างคิ้ว ของคาออสจนปรากฏเป็สัญลักษณ์รูปวงเวทย์ที่มีดาบสีดำอยู่ตรงกลางจากนั้นคาออสก็ดึงดาบออกมาจากพื้นได้แต่น้ำหนักของมันก็ยังทำให้ตัวเขาเองใอยู่ดี
"หนักจังเลยนะครับ" คาออสยิ้มหน้าเจื่อนๆขณะที่ถือดาบราชันย์ทมิฬอยู่ในมือ
"ถ้าฉันปลดผนึกออกล่ะก็เธอจะรู้สึกว่าน้ำหนักของมันที่เธอถืออยู่ตอนนี้เบาเหมือนขนนกเลยล่ะนะ...เอาหล่ะตอนนี้ก็ออกไปจัดการให้เรียบร้อยฉันจะสร้างเขตอาคมเวทย์มนต์แล้ว จำไว้ว่าอย่าใจอ่อนกับศัตรูถ้าเธอไม่ฆ่าเธอก็จะถูกฆ่า"
"ผมจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังครับ"
ณ คุกไต้ดินในอาคารกิลหมาป่าแดง
"คาออสลูกหายไปไหนมา?แม่เห็นลูกนั่งอยู่ตรงนี้แล้วจู่ๆลูกก็หายตัวไปเลย"
ลอร่าที่เห็นคาออสปรากฏตัวหลังจากที่เขาหายตัวไปนานก็ถามคาออสด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
"เื่นั้นไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะครับแม่ตอนนี้ผมมีวิธีพาทุกคนหนีออกไปจากที่นี่แล้วครับ"
"ก็ได้จ่ะ...งั้นลูกช่วยบอกวิธีที่จะพาทุกคนหนีออกไปให้แม่และทุกคนฟังทีนะ"
จากนั้นทุกคนในห้องขังก็เข้ามาล้อมรอบตัวของคาออสเพื่อฟังสิ่งที่เขาจะพูด
"บอกมาได้เลยพวกเรารอฟังกันอยู่"
หลังจากนั้นคาออสก็บอกว่าจะพาพวกเขาทุกคนเข้าไปหลบในมิติที่อาจารย์ของเขาสร้างขึ้นมาโดยสิ่งที่ทุกคนต้องทำคือเดินเข้าไปในวงเวทย์ที่ปรากฏออกมาจากแหวนและพวกเขาทุกคนก็จะหนีออกไปได้โดยปลอดภัยซึ่งชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ลังเลแต่ไม่นานพวกเขาก็ยอมเข้าไปแต่โดยดี...
"เอาหล่ะเท่านี้ก็หมดห่วงที่เหลือก็พวกทาสด้านนอกสินะ"
เดิมทีคาออสก็อยากช่วยทาสที่เหลือออกไปด้วยอยู่แล้วแต่เขาไม่มีความมั่นใจในตอนแรกว่าจะทำได้สำเร็จหรือเปล่าจึงไม่ได้รับปากทาสที่ด้านนอกไว้ว่าจะข่วยแต่ตอนนี้ปัญหาเื่จำนวนไม่มีอีกแล้วเขาจึงตั้งใจจะช่วยทุกคนออกไปให้หมดเท่าที่ทำได้
"นั่นเขาออกมาแล้ว...แต่ทำไมเขาถึงมาคนเดียวล่ะเขาไม่ได้มาช่วยพวกนั้นอย่างงั้นเหรอ"
ทาสหลายคนที่เห็นคาออสเดินออกมาคนเดียวก็เกิดความสงสัยขึ้นแต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปได้แต่รอว่าคาออสจะทำอะไรต่อไป
"ข้ามีทางเลือกให้พวกท่านสองทาง...หนึ่งคือทำตามที่ข้าบอกโดยไม่ถามอะไรทั้งสิ้น สองคือรออยู่ที่นี่ต่อไปซึ่งข้าจะไม่บังคับใครทั้งนั้น...คนที่เลือกข้อหนึ่งให้นั่งลงที่ด้านหน้าของห้องขัง คนที่เลือกข้อสองให้ไปยืนที่ด้านใน ข้าจะนับถึงสิบเพื่อให้พวกท่านทุกคนตัดสินใจ"
พวกทาสที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็สับสนเพราะถ้าพวกเขาหนีแล้วถูกจับได้พวกเขาก็อาจจะตายได้และถ้าพวกเขาเลือกทำตามที่คาออสบอกมันก็ยังไม่แน่ว่าพวกเขาจะหนีออกไปได้หรือเปล่า แต่หลังจากที่คิดทบทวนและปรึกษากันดูแล้วก็ได้ข้อสรุปว่าพวกเขาทุกคนยอมที่จะทำตามคำสั่งของคาออสเพราะการอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้้หมายความว่าพวกเขาทั้งหมดจะปลอดภัยเพราะการเป็ทาสมันก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็หากว่ามีความเป็ไปได้ที่จะทำให้พวกเขาเป็อิสระแม้ว่ามันจะเพียงน้อยนิดพวกเขาก็ยอมเสี่ยง
"พวกเราทุกคนจะทำตามที่ท่านสั่งครับน่ายท่าน"
เผ่าครื่งสัตว์คนนึงที่ดูเหมือนจะเป็ผู้นำของเหล่าทาสก้มตัวลงและพูดออกมาอย่างนอบน้อมเขาเป็เผ่าเสือขาวที่ค้อนข้างจะหายากในแทบนี้และก็ยังเป็เผ่านักสู้ที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย
"ดี..ข้าจะยังไม่ปลดโซ่ตรวนให้กับพวกท่านในตอนนี้รอจนกว่าข้าออกไปได้ข้าจะปลดให้พวกท่านเอง....เอาล่ะทุกคนฟังให้ดีข้าจะเปิดประตูห้องขังที่ละห้องและให้พวกท่านทุกคนเดินเข้าไปในวงเวทย์นี้พวกท่านทุกคนก็จะปลอดภัยแต่ถ้าข้าตายพวกท่านทั้งหทดก็ไม่รอดเหมือรกัน"
"ไม่มีปัญหาพวกเราทุกคนเตรียมใจไว้แล้วเชิญท่านลงมือได้เลย" หัวหน้าของเหล่าทาสตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
คาออสพูดจบก็เดินไปที่หน้าห้องขังและใช้ดาบฟันโซ่ที่คล้องประตูห้องขังทีละห้องจนครบทุกห้องเมื่อทาสทั้งหมดเข้าไปในมิติของแหวนจนครบแล้วคาออสก็เดินย้อนกลับมาที่ประตูทางเข้าคุกไต้ดินเขาใช้เวทน้ำทำให้ยามคนหนึ่งตื่นเพื่อถามถึงที่อยู่ของหัวหน้าหน่วยทั้งสองคน
หยดน้ำไหล! ติ๋ง! ตึ๋งๆๆๆๆๆๆๆๆ
"อ่าาา น้ำท่วม!ช่วยด้วยข้าว่ายน้ำไม่เป็...เ้า เ้า ้าอะไร?"
จากหยดน้ำกายเป็สายน้ำทำให้ยามที่สลบอยู่ใตื่นเพราะคิดว่าตัวเองจมน้ำเมื่อเขาตังสติได้ก็เห็นคาออสอยู่ด้านหน้าด้วยความกลัวเขาจึงถามถึงความ้าของคาออส
"บอกมาว่า ทีส กับ บิ๊ก พักอยู่ที่ห้องไหนถ้าไม่บอกนายจะได้จมน้ำจริงๆแน่แต่ถ้านายโกหก ฉันจะกลับมาจัดการกับพวกนายสองคน" คาออสใช้ดาบจอคอและถามถึงที่อยู่ของหัวหน้าหน่วยทั้งสองคน
"บะ บอกแล้ว หัวหน้าทีสอยู่ที่ชั้นสองขึ้นบันไดไปห้องของเขาจะอยู่ในสูดส่วนหัวหน้าบิ๊กอยู่ชั้นนี้ห้องของเขาจะอยู่สุดทางเดินด้านซ้ายครับ....ข้าบอกทุกอย่างที่อยากรู้แล้วช่วยแก้มัดข้าทีได้มั้ย" อ๊ากกก! สลบอีกแล้ว
"ถ้าฉันแก้มัดแกก็หนีไปพอดีน่ะสิ"
คาออสทุบหัวยามสลบอีกครั้งและมุ่งหน้าไปยังห้องของบิ๊กที่อยู่ใกล้ตัวเขาที่สุด
"สุดทางเดินแล้วจะใช่ห้องนี้หรือเปล่านะคงต้องลองดูกอน"
เมื่อเดินมาถึงห้องสุดท้ายของทางเดินคาออสก็ค่อยๆใช้เวทไฟละลายกุณแจที่ประตูจนสามารถเปิดออกได้เขาค่อยๆแง้มประตูห้องเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าไม่ผิดห้องแน่นอนและเขาก็พบร่างใหญๆร่างหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงแน่นอนแล้วว่านี้คือบิ๊กหัวหน้าหน่อยของกิลหมาป่าแดงนั่นเอง
"เ้าพวกนี้คือคนชั่วคนชั่วสมควรตายพวกมันฆ่าคนในหมู่บ้านพวกมันฆ่าพ่อของเรา...ใช่แล้วเราต้องจัดการพวกทันทุกคนห้ามใจอ่อนเด็ดขาด"
หอกสายฟ้า!....
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
จงออกมาดาบราชันย์ทมิฬ
วือออ
คาออสเรียกหอกสายฟ้าออกมาลอยอยู่บนหัวของเขาสามเล่มและเรียกดาบราชันย์ทมิฬออกมาถือไว้ในมือจากนั้นเมื่อเตรียมการโจมตีพร้อมแล้วเขาจึงเปิดฉากโจมตีด้วยเวทไฟทันที!
ไฟบอล!
"หือ!....มีคนรอบโจมตีงั้นหรอ?"
ตูม!
บิ๊กที่หลับอยู่รู้สึกถึงความร้อนทำให้เขาหลบการโจมตีจากไฟบอลของคาออสได้อย่างทันท่วงที
"แกเป็ใครถึงกล้าเข้ามาโจมตีข้าถึงที่นี่แกไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือกิลหมาป่าแดงอันทรงพลัง"
บิ๊กพุ่งเข้าไปหยิบดาบและเตรียมโต้ตอบทันทีคาออสไม่พูดอะไรเขาเข้าไปโจมตีต่อทันทีด้วยความเร็ว
เป๊ง! แคร้ง!
"อะไรกันเนี่ยดาบเล่มนี้ทำไมมันแข็งแกร่งขนาดนี้เราต้องหนีแล้วถ้าจะใช้เวทก็คงร่ายไม่ทันแน่นอน" ดาบที่บิ๊กใช้ประทะกับดาบของคาออสแลัวแตกหักทันทีทำให้เขาใจนะโไปด้านหลังเตรียมที่จะหลบหนีไปทางประตู
หอกสายฟ้า โจมตี!
เปรี๊ยะๆๆ
ซ๊วก! อ๊ากกก!
บิ๊กที่กำลังวิ่งหนีไปทางประตูไม่ได้สังเกตว่าด้านหน้าของเขามีสิ่งใดอยู่ทำให้โดนหอกสายฟ้าที่คาออสร่ายทิ้งไว้โจมตีเข้าอย่างจังหอกทั้งสามเล่มโจมตีโดนหัวใจปอดและท้องทำให้เขาตายในทันทีถึงบิ๊กจะเป็ นักผจญภัยระดับ E ที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากแต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับาาหมาป่าขนเทาที่คาออสจัดการไปตอนที่อยู่ในถ้ำของป่าแห่งความสงบ
"ดีที่ศัตรูประมาททำให้เราจัดการได้โดยที่ไม่ทำให้คนอื่นรู้ตัวต่อไปก็ชั้นสองสินะ"
คาออสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและค่อยๆเดินไปที่ชั้นสองอย่างระมัดระวังถึงตอนนี้สมาชิกส่วนใหญ่จะไม่อยูแต่ก็ยังคงมียามคอยเฝ้าระวังอยูเป็ระยะๆ
ก้าวพริบตา ผั๊วๆ
ซึ่งคาออสก็จัดการยามทั้งหมดที่เขาเจอโดยที่ไม่ให้ใครตั้งตัวได้ทันเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองเขาต้องถอนหายใจออกอีกครั้ง
"เจอตัวแล้วมันก็ดีอยู่หรอกแต่หมอนี้ยังไม่เข้าห้องนอนนี้สิคงต้องแอ๊ะอะกันสักหน่อยแล้วมั้งรีบทำให้มันจบไวๆดีกว่า"
คาออสค่อยๆเดินเข้าไปหาเป้าหมายอย่างช้าๆขณะที่มือของข้างหนึ่งถือดาบราชันย์ทมิฬและอีกมือก็ร่ายหอกสายฟ้าขึ้นมา
"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะไม่รู้หรือไงว่านี้มันเวลาไหนแล้ว?"
หอกสายฟ้า! เปรี๊ยะๆ!
ตูม!
"ฮืม มือสังหารงั้นเหรอ?กล้ามากนะที่มาบุกกิลหมาป่าแดงของพวกข้า.,.ออกมาค้างคาวเพลิง! โจมตีกลับไปเลย"
จี๊ดดด! จี๊ดดด!
ฟู่ฟฟฟฟ
ทีสหลบหอกสายฟ้าและอัญเชิญค้างคาวเพลิงออกมาโจมตีสวนกลับใส่คาออสทันที
ไฟบอล!
ตูม!
คาออสสะกัดการพ่นไฟของค้างคาวเพลิงด้วยไฟบอลทำใก้เกิดเสียงะเิดังสนั่นและมีควันกระจายไปทั่วห้องโถงของชั้นสองทันที
"มีกการต่อสู้อยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของชั้นสองรีบไปดูกันเร็วเข้า" ยามและสมาชิกกิลบางส่วนที่ได้ยินเสียงะเิรีบมุ่งหน้าไปที่ชั้นสองทันที
"หัวหน้าทีสเป็อะไรหรือเปล่าครับนี้ผมกำลังให้คนไปตามหัวหน้าบิ๊กแล้วล่ะครับอีกไม่นานก็คงมาแล้วล่ะครับ"
สมาชิกของกิลหมาป่าแดงที่อยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุมากที่สุดก็มารวมตัวกับทีสและถึงบอกกำลังเสริมที่จะมาอีกในไม่ช้า
"มีเื่ยุ่งยากเพิ่มขึ้นแล้วสิ"
คาออสรู้สึกตรีงเครียดขึ้นมาหลังจากเห็นศัตรูมีจำนวนเพิ่มขึ้นและคงจะมีมาเพิ่มอีกแน่นอน.....
จบตอน
2K
