โรงพยาบาล
“คุณรมิตา เชิญเข้าห้องตรวจค่ะ”
วันนี้เป็วันที่พี่ชมพูต้องมาดูอาการแล้วครับ จริงๆสังเกตมาหลายวันแล้วพี่ชมพูไม่จามเลยครับตอนออกกำลังกายกับผมอาจจะเป็เพราะว่ากำลังใจดีด้วยมั้งครับ
“เที่ยงนี้เรากินอะไรกันดีครับ”
“เอออ...คุณพีพีไม่ตรวจอาการชมพูก่อนเหรอค่ะ”
“ตอบคำถามผมก่อนสิครับผมจะได้มีกำลังใจในการตรวจคุณชมพู”
“ชมพูแล้วแต่คุณพีเลยค่ะ☺️”
“อย่างนั้นเราสั่งอาหารมาทานกันที่ห้องผมนะครับ”ผมเสนอเธอ เพราะจะได้มีความเป็ส่วนตัว
“มันจะดีใช่ไหมค่ะ”
“ดีครับ”
หลังจากนั้นผมตรวจอาการของพี่ชมพูอาการดีขึ้นมากๆ ยิ่งอยู่ในที่อากาศดีๆออกกำลังกายสม่ำเสมออาจจะทำให้หายขาดเลยก็ได้ครับ
“จริงเหรอค่ะ ชมพูมีโอกาสจะหายจริงเหรอค่ะ”
“ครับแต่ต้องออกกำลังกายแบบนี้ทุกวันนะครับ”
“ค่ะชมพูจะออกกำลังกายทุกวัน”
“แล้วก็......”
“ต้องออกกำลังกายแค่กับผมเท่านั้นครับ”
“.........”พี่ชมพูไม่พูดแต่อาการของพี่ออกชัดมากเลยครับว่ากำลังเขินอยู่
“เราสั่งอาหารมากินกันเลยดีกว่าครับ”ผมสั่งอาหารมาทานที่ห้องระหว่างนั้นก็นั่งคุยกับพี่ชมพูไปด้วย
“ก๊อกๆหมอพีค่ะอาหารมาแล้วค่ะ”
“เข้ามาเลยครับ ขอบคุณมากนะครับ”
“ค่ะ”
“คุณพีสั่งเยอะแบบนี้จะกินหมดเหรอค่ะ”
“หมดครับผมเป็คนกินเยอะ”
“ก๊อกๆ”ใครอีกเนี่ยยย
“พีออกไปทานข้าวกัน”พี่ก้องเองครับ
“เออขอโทษพี่ไม่รู้ว่าแกมีแขก”
“โห้...แต่แกสั่งอาหารเยอะไปไหนเนี่ย เห็นบอกจะลดน้ำหนักไงห้ะ”ไอ่พี่บ้าพูดอะไรเนี่ย
“พี่ จุๆ”ผมพยายามส่งสัญญาณแล้วครับ
“คุณหมอมาทานด้วยกันสิค่ะ”ไม่นะ ไมนะ
“เออผมว่าไม่ดีกว่าครับ”ดีมากไอ่พี่ชาย
“มาเถอะค่ะ อาหารเยอะมากเลยนะคะ อีกอย่างคุณพีจะลดน้ำหนักอยู่ด้วย”
“เอออ.....”ไม่นะม่ายยยยยย ผมพยายามส่ายหน้าเพื่อไม่ให้พี่ก้องตกลงแต่คงไม่ทันแล้วครับ
“เออ..ก็ได้ครับ”พี่ก้องไปลากเก้าอีกมานั่งข้างผม ด้วยสีหน้าทีรู้ว่าหลังจากพี่ชมพูออกจากห้องไปคงเจอกับอะไร
“เอออ...คุณชมพูดูจิตใจดีเหมือนที่หมอพีบอกเป๊ะเลยครับ”ทำดีมาก ผมได้แต่ตักอาหารพลางนั่งอมยิ้มไปด้วย
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ☺️”
“5555ขนาดนั้นแหละครับ มันเอาแต่เล่าให้ผมฟังั้แ่ตอนมาฝึกงานว่าแอบชอบรุ่นพี่ตอนมัธยม”
“????”ผมแอบหันหน้าไปมองพี่ชมพูแอบเห็นพี่อึ้งไม่ต่างจากผม
“เ้านี้มันยังบอกอีกนะครับว่าคุณชมพูเป็เพื่อนคนเดียวในสมัยนั้น ทำให้เข้า...”
“อะแฮ่มมม แฮะๆ”พอได้แล้วไอ่พี่ชาย!!!!!
“พี่ก้อง!!!!!”ผมกัดฟันพูด
“ยังไม่ได้บอกเหรอ”
“ครับ”
“เออ...คุณชมพูครับผมอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะครับ”ไอ่พี่เลววว..ทำเื่แล้วหนีทันที
“เออ...คืออ”
“เออ..ที่ร้านมีปัญหาชมพูขอตัวก่อนนะคะ”พี่ชมพูพูดจบเดินออกจากห้องทันที ชมพูเดินออกจากห้องตรวจ และกำลังจะกลับแต่กลับเจอหมอมุกยืนรอเธออยู่
“คุณชมพูค่ะ”
“ค่ะ....”
“ฉันมีเื่จะคุยด้วยหน่อยค่ะ”ชมพูเดินตามหมอมุกไปที่ห้องตรวจของเธอ
“นั่งก่อนเถอะค่ะ”
“คือฉันอยากจะขอโทษคุณจริงๆเลยค่ะ ที่พูดจาไม่ดีวันนั้น”หมอมุกพูดขึ้น
“ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเข้าใจคุณค่ะ”
“เอออ...แล้วก็มีอีกเื่นึงค่ะ”
“อะไรเหรอค่ะ”
“คือการที่คุณเอาแต่มาเฝ้าหมอพีมานั่งทานข้าวที่ห้องหมอพีมันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ”
“...........”
“คือฉันเป็ห่วงคุณนะคะฉันไม่อยากให้คนอื่นเขานินทาคุณชมพู”
“ฉันขอบคุณหมอมุกมากนะคะ วันหลังฉันจะไม่มากวนหมอพีแล้วค่ะ”ชมพูพูดจบเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
93
