ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

เอาหล่ะ พวกเจ้ากลับกันได้แล้ว "ฮ่องเต้กล่าว

"กราบทูลลาพะยะค่ะ" " กราบทูลลาเพคะ"

ทั้ง3เดินออกห้องพระอักษร

รัชทายาทมีทีท่าเริ่มคิดหนัก ความรู้สึกนี้ไม่เคยมีมาก่อนหลังจากที่ได้เจอนาง ก่อนนั้นเขาคิดมาตลอดว่ามีคู่หมั้นก็มีแต่งเป็นธรรมดาเพื่อบ้านเมือง แต่พอเจอนาง เขากลับไม่อยากแต่ง เขาอยากอยู่กับคนที่เขารักมากกว่า

นิชาดีดนิ้ว"ข้าคิดออกแล้ว ข้าจะไปแคว้นซีเย่วอีกครั้ง"

ชิงรั่วเฟิงหันไปมองนิชา "เจ้าจะไปทำอะไร"

"ไปดูว่าแม่นางซีเฟยนางเป็นใคร" นิชายิ้ม

" ไม่จำเป็นแล้วหละ นางก็จะแต่งงานแล้ว ข้าก็จะแต่งงานแล้ว" รัชทายาททำหน้าเศร้า

"ถ้านางเป็นองค์หญิงก็คงจะดีไม่น้อย" นืชาปลอบ

"ก็ไม่แน่ คิดสิ พอเจอกัน ต่างคนต่างต้องแต่งงานเหมือนกัน นางอยู่ในวังอีก จะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้" ชิงรั่วเฟิงแย้ง

"ไม่รู้นางจะแต่งงานไปแล้วรึยัง ได้ยินว่าโดนจับขังเพื่อรอเข้าพิธี" รัชทายาทกังวล " ถ้าเป็นพิธีของข้า ก็อีกเป็นเดือนกว่าจะหาฤกษ์หายามอีก นางไม่น่าจะโดนขังนานขนาดนั้น พูดแล้วก็สับสน" รัชทายาทหัวเราะ

"ถ้านางอยู่ในวัง นางจะแต่งกับใคร หรือนางจะเป็นนางกำนันเลือนขั้นเป็นพระสนม" นิชาพูดลอยๆ

รัชทายาทได้ยินรู้สึกใจหายทันที " ข้าคงช่วยอะไรนางไม่ได้จริงๆ"

"พิธีแต่งอีกเดือนกว่า ทำไมนานจัง" นิชาบ่น " ทีข้าจับแต่ง จะต้องแต่ง ไม่เห็นต้องมาหาฤกษ์หายามนานขนาดนี้"

"ก็ที่เจ้าแต่งด้วยเป็นแค่อ๋องนี่ ไม่ใช่รัชทายาทที่อนาคตเป็นฮ่องเต้ เจ้าจะหาฤกษ์หายามอะไรนักหนา"ชิงรั่วเฟิงอธิบาย

"ข้าว่าเร็วมากแล้วนะ " รัชทายาทมีท่าทางซึมๆ

"เราลักพาตัวนางมาเป็นสนมที่นี่ดีหรือไม่" นิชาคิด

"เจ้าพูดบ้าๆ นั่นคือการก่อภัยมาสู่แคว้นเลยนะ เดี๋ยว2แคว้นต้องมาสู้กันเพราะผู้หญิงคนเดียว" ชิงรั่วเฟิงอธิบาย

"เราแยกย้ายกลับจวนกันก่อนเถอะ จะมืดค่ำแล้ว" รัชทายาทเอ่ย

" เช่นนั้นก็ขอลา ท่านพี่" ชิงรั่วเฟิงยกมือคำนับ

รัชทายาทรับคำนับ

"หม่อมฉัน ขอลา องค์รัชทายาท เพคะ" นิชาเอ่ย รัชทายาทรับคำนับ

"ข้าไปส่งเจ้า" ชิงรั่วเฟิงหันมองนิชา

นิชาพยักหน้า

ชิงรั่งเฟิงส่งนางถึงจวน นิชาลงจากรถม้าเดินเข้าจวน ชิงรั่วเฟิงรู้สึกอาลัยอาวรอย่างบอกไม่ถูก 

ส่วนทางนิชาก็เอามาคิด ตอนนี้นางรู้สึกอย่างไรกับชิงรั่วเฟิงกันแน่ แต่นางไม่อยากเข้าอยู่จวนอ๋อง

จวนที่แสนทรมานนั่น หากชิงรั่วเฟิงรักนาง ไม่รับเสี่ยวอี้เป็นอนุ นางก็ไม่ต้องทรมานแล้วนี่ หรือไม่มีเสี่ยวอี้นางก็ทรมานอยู่ดี ย้อนแย้งสับสนยิ่งนัก นิชาย้อนคิด ในนิยายที่อ่าน ชิงรั่วเฟิงไม่ได้รักนางแต่นางดึงดันจะเข้าไปอยู่จวนอ๋องเอง ชิงรั่วเฟิงรักเสี่ยวอี้หลงเสี่ยวอี้ก็เลยเชื่อเสี่ยวอี้ทุกอย่าง 

"คุณหนู ทานข้าวเจ้าค่ะ" สาวใช้เดินเข้ามาบอก "ตอนนี้ดึกมากแล้ว กินข้าวแล้วพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ" สาวใช้เป็นห่วง

"ฉู่เฉา ข้าถามอะไรเจ้าหน่อยสิ" นิชาเดินมานั่งโต๊ะทานข้าว

"ถามอะไรเหรอเจ้าคะ" สาวใช้รอคำถามอย่างจดจ่อ

"เจ้าเคยบอกข้าว่าก่อนที่อ๋อง4จะเจอกันกับแม่นางเสี่ยวอี้ อ๋อง4เคยรักข้าใช่หรือไม่" นิชาเรียงลำดับเหตุการ์เพื่อนำมาคิดวิเคราะ์

"ใช่เจ้าค่ะ ท่านอ๋องกับคุณหนูเคยไปมาหาสู่กันเหมือนวันนี้เลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องมารับมาส่งคุณหนูตลอด แต่พอท่านอ๋องเจอกับแม่นางเสี่ยว จากที่เคยมารับส่งคุณหนูกลายเป็นหลบหน้าคุณหนูเจ้าค่ะ บางครั้งก็เดินหนีด้วยซ้ำ"

"ก็คนมันหลายใจไง ได้ใหม่ลืมเก่า" นิชาพูดด้วยความโมโห

"แต่ตอนนี้ท่านอ๋องก็เหมือนเดิมแล้วนิเจ้าคะ บ่าวว่าคุูณหนูรีบแต่งกับท่านอ๋องเถอะนะเจ้าคะ" สาวใช้ยืนยิ้มอย่างดีใจ

"มันจะไม่แบบนี้ตลอดไปนะสิ ถ้าแต่งเข้าจวนอ๋องจะต้องโดนกลั่นแกล้ง" นิชาพูด

"คุณหนูรู้ได้ยังไงเจ้าคะว่าต้องโดนแกล้ง ใครจะกล้ามาแกล้งคุณหนูเจ้าคะ" สาวใช่เริ่มห่วง

" จริงสิ ใครจะกล้ามาแกล้งข้ากัน ดีมาก็ดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายตอบสิ ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเหตุซ้ำรอยเดิมแน่" นิชาเริ่มมีความคิด

"เอาหล่ะ ข้าอิ่มล่ะ เจ้าเก็บสำรับแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ" นิชาเตรียมพร้อมนอนเอาแรงวันพรุ่งนี้ นางเริ่มมีแผน

...................................

ส่วนเสี่ยวอี้ เมื่อรู้ข่าวว่านิชากลับมาอย่างปลอดภัยก็โกรธมาก

"วันพระไม่ได้มีวันเดียว ปิงฉางคราวนี้เจ้ารอดมาใช่ถือว่าโชคดีมากแล้ว ข้าจะทำให้ท่านอ๋องหลงไหลข้าอีกครั้ง จากนั้นก็จะไม่มีใครช่วยเจ้าได้ ท่านอ๋องต้องรักข้าแค่คนเดียว" เสี่ยวอี้ตั้งใจจะไปหาชิงรั่วเฟิงพรุ่งนี้เช้า เพื่อจะไปดึงความรู้สึกใหม่อีกครั้ง 

"ครั้งนี้จะใช้ยาแรงๆชุดใหม่ที่พ่อหมอให้มาช่วยอีกครั้ง ข้าจะต้องรีบจับท่านอ๋องให้อยู่หมัดให้ได้ ก่อนอะไรจะสายไปกว่านี้ ก่อนนั้นที่แผนล้มเพราะข้าประมาทเจ้าไปนิด คราวนี้เจ้าไม่รอดแน่ ปิงฉาง"

เสี่ยวอี้นั่งคิดถึงแผนการ

............................

รุ่งเช้า ณ.ที่วังแคว้นซีเย่ว

"องค์หญิงเพคะ ทานอะไรหน่อยนะเพคะ" สาวใช้เป็นห่วง " ทำแบบนี้เสียพระวรกายนะเพคะ เดี๋ยวจะไม่สวย" 

" ไม่สวยก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ยิ่งดีไม่ใช่เหรอ" เชียเฟยถอนหายใจ

"โถ่ คุณหนู อย่าคิดเช่นนั้นสิเพคะ" สาวใช้กังวล " เราไปสืบว่าชายคนนั้นเป็นใครดีไหมเพคะ"

"สืบแล้วได้อะไร ข้ากับเขาเพิ่งเจอกันไม่กี่วันเอง ถึงรู้ว่าเขาเป็นใคร ก็ไม่สามารถขัดพระประสงค์ของเสด็จพ่อได้หรอก"

"ไม่รู้ว่าบ่าวสมควรพูดไหม" สาวใช้กังวล

"พูดมาสิ" เชียเฟยหันมองหน้าสาวใช้

"อีก4วันข้างหน้าจะมีงานปองดองแคว้นนะเพค่ะ องค์หญิงยังไม่เคยไปเที่ยว จะลองไปไหมเพคะ เผื่อพระองค์จะได้เจอชายคนนั้นก็เป็นไปได้ เพคะ" สาวใช้ยอมพูดให้นางสบายใจเพราะเป็นห่วงเรื่องการอดข้าวประชดของนางไม่ได้ 

"จริงสิ ข้าได้ยินมานานละ แต่ไม่เคยออกไปเที่ยวเลย" เชียเฟยดีใจ " เจ้าเล่ามาสิ ว่าเป็นอย่างไร

"งานนี้จัดขึ้นทุกปี ทางแคว้น2แคว้นจะเปิดประตูเข้าออกเป็นอิสระเป็นเวลา3วัน3คืนเพคะ ชาวบ้านทั้ง2แคว้นจะตั้งขายของร่วมกัน มีการเล่น การละคร จุดพลุ ดอกไม้ไฟ งานนนี้จัดเพื่อให้ชาวแคว้นทััง2มีความสนิทชิดเชื้อกัน เจ้าค่ะ"

" ในเมื่อมีงานนี้แล้ว ทำไมต้องมีงานหมั้นระหว่างข้าด้วย" เชียเฟยรู้สึกน้อยใจ

"อันนี้บ่าวก็ไม่รู้เลยเจ้าค่ะ" สาวใช้ก้มหน้า

"ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่" เชียเฟยรีบลุก สาวใช้เดินตามติดๆ

.........................................

ณ. จวนอ๋อง4

"ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง ตื่นรึยัง พะยะค่ะ" นายทหารคนหนึ่งรีบวิ่งมาเคาะประตูห้อง

"ใครมีอะไรแต่เช้า" ชิงรั่วเฟิงยังมีอาการง่วงเพราะอ่อนเพียจากการทำภาระกิจ2วันนี้ไม่น้อย

"บ่าวเองพะยะค่ะ" ทหารเฝ้าหน้าประตูจวนตอบ

"เจ้ามีอะไรแต่เช้า" ชิงรั่วเฟิงอยากนอนต่อ

"แม่นางเสี่ยวมาขอพบท่านพะยะค่ะ" ทหารตอบ

"บอกนาง สายๆค่อยมาใหม่ ข้าไม่สบาย" ชิงรั่วเฟิงพูดตัด

ทหารรีบวิ่งออกไป

" แม่นางเสี่ยว ท่านอ๋องบอกว่าไม่สบาย สายๆแม่นางค่อยมาใหม่ดีหรือไม่" ทหารอธิบาย

"ไม่สบายหรือ เป็นอะไรมากไหม ขอข้าเข้าไปดูหน่อย"

" ไม่ได้ขอรับ พวกข้าทำตามกฏ ห้ามแม่นางเสี่ยวเข้าจวนอ๋อง" ทหารคนหนึ่งตอบ " เชิญแม่นางกลับไปก่อนเถอะ สายๆค่อยมาใหม่ ถ้าท่านอ๋องไม่อนุญาต พวกข้าก็ช่วยอะไรท่านไม่ได้จริงๆ" 

"ได้ สายๆข้าจะมา" เสี่ยวอี้ไม่ละทิ้งความพยายาม นางโกรธจัด ปกติอ๋อง4ไม่เคยทำแบบนี้กับนาง "อย่าให้ข้าได้เข้าไปจวนอ๋องอีกครั้งแล้วกัน " 

.................

นิชาเพิ่งตื่นนอน

"ฉู่เฉา ฉู่เฉา" นิชาลุกจากเตียง

"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รีบวิ่งมา

"เตรียมชุดให้ฉันหน่อย" นิชาเดินไปล้างหน้า

"คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ" สาวใช้สงสัย

"จวนอ๋อง4" นิชาเอ่ย

"อะไรนะเจ้าคะ" สาวใช้ยิ้มกว้าง" บ่าวฟังไม่ผิดใช่ไหมเจ้าคะ" 

"ไม่ผิด" นิชาล้างหน้าเสร็จ

สาวใช้รีบจัดเตรียมชุดทันที

" มีคนมาขอพบคุณหนูเจ้าค่ะ" สาวใช้อีกคนมารายงาน

"ใครกันมาหาข้าแต่เช้า" นิชาสงสัย