ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวแสบในยุค 80

        โจวเซี่ยยิ้มพลางปฏิเสธ "ไม่ต้องค่ะ ไม่เป็นไรจริง ๆ "

        หลังจากตกลงกับอวี๋ซูหลานเรียบร้อยแล้ว โจวเซี่ยก็เดินไปยังตรอกเล็ก ๆ ดูเหมือนว่าจะเลยเวลามานิดหน่อยแล้ว ไม่รู้ว่าคนขายปลาคนนั้นยังอยู่หรือเปล่า

        พอเธอเดินไปถึงปากตรอก ก็เห็นชายหนุ่มขายปลากำลังหิ้วถังเตรียมจะแขวนไว้กับจักรยาน โจวเซี่ยจึงรีบตะโกนเรียกทันที "นี่! พี่ชาย รออยู่นานแล้วใช่ไหมคะ ฉันมาแล้วค่ะ"

        เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเป็นโจวเซี่ยก็ยิ้มออกมา "น้องสาว มาแล้วเหรอ พี่รอตั้งนาน นึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว"

        โจวเซี่ยรีบอธิบาย "พอดีระหว่างทางมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ เลยมาถึงช้า"

        ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็พินิจพิจารณาโจวเซี่ยอย่างละเอียด "น้องสาว เกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

        หญิงสาวยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ เป็นเรื่องของคนอื่น ฉันแค่ช่วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

        ชายหนุ่มจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก "อา! ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว วันนี้พี่เอามาให้สี่ถัง บ้านเธออยู่ที่นี่เหรอ?"

        โจวเซี่ยยิ้ม "ไม่ได้อยู่ที่นี่ค่ะ ที่นี่เป็นบ้านญาติของฉัน บ้านฉันอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลโจว แล้วบ้านพี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"

        "หมู่บ้านตระกูลโจว? ใช่หมู่บ้านตระกูลโจวของกองผลิตเฉียนจิ้นหรือเปล่า?" ชายหนุ่มถามด้วยความตื่นเต้น

        "ใช่ค่ะ!" โจวเซี่ยรับถังน้ำมาใบหนึ่ง "พี่ชายรอตรงนี้สักครู่นะ เดี๋ยวฉันออกมาจ่ายเงินให้" พูดจบเธอก็หิ้วถังน้ำสองใบเดินเข้าไปในตรอกนั้น

        ชายหนุ่มจุดบุหรี่รออยู่ที่ปากตรอก พอโจวเซี่ยเห็นว่าเขาไม่ได้มองมาทางเธอ เธอจึงเทปลาลงในบ่อของมิติ จากนั้นก็หิ้วอีกสองถังที่เหลือเทลงไปในลักษณะเดียวกัน

        หลังจากออกมาจ่ายเงิน ชายหนุ่มลองถามหยั่งเชิงว่า "น้องสาว พี่ขอส่งปลาไปให้ที่บ้านเธอได้ไหม? บ้านพี่อยู่ที่หมู่บ้านตระกูลฟู่ หน่วยย่อยที่แปดของกองผลิตเฉียนจิ้น พี่ชื่อฟู่ชุนเซิง"

        โจวเซี่ยเหลือบมองชายหนุ่ม ดูแล้วเขาก็เป็นชายหนุ่มที่ดูซื่อสัตย์และเรียบง่ายคนหนึ่ง “ฉันชื่อโจวเซี่ยค่ะ ถ้าพี่จะไปส่งที่บ้านฉันล่ะก็ งั้นก็เอาไปส่งที่บ้านฉันได้เลย! อีกสามวันให้หลัง ไปรอฉันใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงทางเข้าหมู่บ้านนะคะ คนที่บ้านฉันเยอะน่ะ ทั้งอา ๆ และพี่ ๆ น้อง ๆ ฉันไม่อยากสร้างปัญหา”

        ฟู่ชุนเซิงได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที เธอคงกลัวคนเข้าใจผิดแน่ ๆ เพราะสมัยนี้ถ้าชายหญิงวัยรุ่นติดต่อกันเพียงเล็กน้อย ก็จะมีคนคิดว่าคบหากัน โจวเซี่ยทำแบบนี้เขาก็เข้าใจได้

        ‘แต่ว่า เด็กสาวคนนี้หน้าตาก็ดี แถมยังขยันขันแข็ง เพียงแต่ผอมไปหน่อย หรือว่าจะมีโรคอะไรหรือเปล่านะ?’

        เมื่อฟู่ชุนเซิงคิดได้ดังนั้น ก็กดความรู้สึกที่เริ่มหวั่นไหวเอาไว้ การขายของสำคัญกว่า เรื่องอื่นไว้รอให้มีเงินก่อนค่อยว่ากัน

        "งั้นเจอกันที่ริมแม่น้ำดีไหม? ถึงจะไกลจากบ้านเธอหน่อย แต่คนในหมู่บ้านจะได้ไม่เห็น" ฟู่ชุนเซิงพูดอย่างเข้าใจ

        โจวเซี่ยยิ้ม "ขอบคุณมากค่ะพี่ฟู่ งั้นฉันมีธุระต้องไปก่อน ไว้เจอกันอีกสามวันนะคะ"

        หญิงสาวตั้งใจจะไปที่สถานีรับซื้อของเก่าเพื่อซื้อหนังสือเรียนชั้นประถมหนึ่งและสองให้โจวชิวและโจวตงได้อ่าน ไม่อย่างนั้นสองคนนี้คงวิ่งเล่นไปทั่วทั้งวัน ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เสียเวลาไปเปล่า ๆ

        ฟู่ชุนเซิงบอกลาเธอแล้วเดินทางออกจากเมือง เพราะที่บ้านยังมีงานอีกหลายอย่างต้องทำ!

        โจวเซี่ยไปที่ร้านขายของชำก่อน เธอซื้อขนมหลายอย่าง รวมถึงเมล็ดผักกาด เมล็ดผักชี เมล็ดผักกาดม่วง และอื่น ๆ พอเจอเมล็ดข้าวโพดข้าวเหนียวก็ซื้อมาด้วย พร้อมกับซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันอีกมากมาย

        จากนั้นเธอก็ไปที่สถานีรับซื้อของเก่า และหาซื้อหนังสือเรียนประถมมาได้จริง ๆ ทั้งยังได้พจนานุกรมตัวอักษรจีนมาอีกเล่มหนึ่ง คิดราคาตามหนังสือพิมพ์เก่า รวมแล้วจ่ายไปเพียงห้าเหมา

        นอกจากนี้เธอยังซื้อนิตยสารภาพยนตร์ยอดนิยมสองสามเล่ม และหนังสือการ์ตูนอีกสองชุด จ่ายเงินหนึ่งหยวนก็ได้ของกองโต และในบรรดาเครื่องปั้นดินเผาเก่า ๆ เหล่านั้น เธอเหลือบไปเห็นแจกันเซรามิกคู่หนึ่งที่ยังสมบูรณ์และดูสวยงามมาก

        โจวเซี่ยเคยเห็นในชาติก่อน ดูเหมือนจะเป็นเครื่องปั้นดินเผาจากจิ่งเต๋อเจิ้น แกะสลักลวดลายมังกรและอาคารอย่างประณีต เธอจึงถามคนของสถานีรับซื้อว่าราคาเท่าไร คนคนนั้นมองแวบหนึ่งแล้วบอกว่าให้สองหยวนก็เอาไปได้เลย

        หญิงสาวเห็นว่ามันไม่มีรอยแตกหัก แม้เธอจะไม่เชี่ยวชาญ แต่ของที่สวยขนาดนี้ ในอนาคตเอามาตกแต่งบ้านก็น่าจะดี

        พอเดินออกมาได้ไม่ไกลและเห็นว่าไม่มีใคร เธอจึงนำของทั้งหมดเข้าไปในมิติ ส่วนแจกันคู่นั้นเธอค่อย ๆ วางลงบนขอบหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์อย่างระมัดระวัง ต้องห้ามทำแตกเด็ดขาด เพราะเธอชอบมันมาก

        เมื่อซื้อของครบแล้วเธอก็รีบกลับบ้าน ถึงทางเข้าหมู่บ้านประมาณสี่โมงเย็น เธอสำรวจรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงมุดเข้าไปในป่า ตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่มีคนจริง ๆ แล้วจึงเข้าสู่มิติส่วนตัว

        มองดูไข่เป็ดที่วางไว้ก็พบว่ายังอยู่ในสภาพดี เธอรดน้ำผักและเติมน้ำพุวิเศษลงในบ่อ เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเธอก็เข้าไปในอพาร์ตเมนต์ หากล่องรองเท้ามาใบหนึ่ง รองด้านในด้วยทิชชู แล้วบรรจุแจกันลงไปอย่างดีก่อนเก็บไว้ในตู้

        ของชิ้นนี้สวยเหลือเกิน ไม่ว่าจะมีราคาหรือไม่เธอก็ยังชอบ ดังนั้นต้องรักษาให้ดี วันหน้าถ้ามีบ้านใหม่จะได้เอามาตกแต่ง

        หญิงสาวรีบอาบน้ำ ดื่มน้ำพุวิเศษ และเก็บผักที่โตแล้วใส่ตะกร้าสะพายหลัง แล้วจึงเดินกลับบ้าน

        ตอนนี้ย่าโจวทำอาหารเสร็จแล้ว มีเพียงโจวเหล่าต้าที่อยู่บ้าน ส่วนฉินเจิงและเหยาเฉิงไม่ได้มา โจวเซี่ยจึงถามว่า "พ่อคะ ทำไมพี่ฉินเจิงไม่มากินข้าวด้วยล่ะ?"

        โจวเหล่าต้ามองลูกสาว เขารู้ว่าลูกสาวคิดอะไร เธออยากจะทำอะไรให้ฉินเจิงมากขึ้นเพื่อลดภาระทางใจของเขา "เขามากินตอนเที่ยงแล้ว บอกว่าตอนเช้ากับตอนเย็นจะไม่มา กินโจ๊กที่บ้านพักรวมก็พอ"

        เนื่องจากฉินเจิงไม่สามารถทำงานหนักได้ แต่เขาเสียความสามารถในการทำงานเพราะช่วยชีวิตคน หัวหน้าโจวจึงรายงานไปยังคอมมูนให้เขาได้รับแต้มแรงงานสิบแต้มตามปกติ และยังได้รับเสบียงอาหารเช่นเดิม

        นอกจากนี้ยังผ่อนปรนเงื่อนไขให้เหยาเฉิง โดยเขาสามารถกลับบ้านมาดูแลฉินเจิงระหว่างเวลาทำงานได้โดยไม่ถูกหักคะแนน และยังนับให้เป็นสิบแต้มตามปกติ

        ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลโจวมีนิสัยซื่อสัตย์และเรียบง่าย จึงไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนต่างเห็นพ้องเพราะฉินเจิงต้องการคนดูแล แม้พวกยุวปัญญาชนบางคนจะไม่พอใจและอยากจะร้องเรียน

        แต่พอคิดว่าขาของฉินเจิงพิการ ซึ่งก็น่าสงสารมากพอแล้ว หากพวกเขายังซ้ำเติมอีกคงจะเป็นเรื่องที่ไร้ศีลธรรมอย่างยิ่ง ดังนั้น คนที่คิดจะเรียกร้องจึงไม่มีใครกล้าพูดออกมา

        โจวเซี่ยฟังแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ ตอนนั้นที่ฉินเจิงตกลงมากินข้าวก็เพราะถูกเธอรบเร้าจนไม่มีทางเลือก การที่เขามากินข้าวแค่ตอนเที่ยงก็เพราะพยายามไม่ให้เป็นภาระกับเธอ

        ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนที่น่าเคารพและนิสัยดีมาก เพราะเหตุนี้เ ธอจึงยิ่งอยากรักษาพ่อลูกคู่นี้ให้หายโดยเร็ว เพื่อให้พวกเขากลับมาใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ คนดีควรได้รับสิ่งตอบแทนที่ดี

        "พ่อคะ กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะไปดูลุงฉินกับพ่อนะคะ"

        โจวเหล่าต้าก้มหน้ากินข้าว "พ่อไปคนเดียวก็พอ ดึกขนาดนี้แล้ว ลูกไม่ต้องไปหรอก"

        โจวเซี่ยวางชามข้าวลง "พ่อคะ ฉันเคยเรียนฝังเข็มกับคุณตามา ฉันอยากรักษาลุงฉินค่ะ"

        หากต้องการรักษาพ่อลูกตระกูลฉิน จะทำแบบลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้ตลอดไปไม่ได้ ถ้าถูกคนอื่นจับได้ ต่อให้มีปากกี่ปากก็อธิบายไม่หมด สู้พูดให้ชัดเจนไปเลยจะดีกว่า

        ย่าโจวและโจวเหล่าต้าต่างมองเธอด้วยความตกใจ ก่อนที่ย่าโจวจะถามขึ้นก่อนว่า "หลานไปเรียนมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยบอกย่าเลย"

        "เมื่อก่อนฉันไปบ้านคุณยายบ่อย ๆ เลยได้เรียนฝังเข็มกับคุณตาค่ะ แต่ก่อนหน้านี้ฉันไม่มีอารมณ์จะพูด เลยไม่ได้บอกคุณย่า"

        "เซี่ยเซี่ย ไม่ใช่ว่าพ่อไม่เชื่อลูก แต่การรักษาคนต้องมีความมั่นใจในระดับหนึ่ง มิฉะนั้นหากรักษาจนอาการแย่ลง เราคงได้แต่โทษตัวเอง คนป่วยเขาทุกข์ทรมานพอแล้ว ถ้าเราไปเพิ่มความทุกข์ให้เขาอีก นั่นจะเป็นการสร้างกรรม"

        โจวเซี่ยมองโจวเหล่าต้า ‘จะว่าไปแล้ว พ่อกำมะลอคนนี้ก็มีทัศนคติที่ถูกต้องมาก’

        "ฉันทราบค่ะ ตอนอยู่ที่บ้านคุณตา ฉันก็เคยฝังเข็มให้คนอื่นมาแล้ว พ่อสบายใจได้เลยค่ะ"