คืนหลอน...ซ่อนขวัญ

ผมชื่อ “นนท์” … และนี่คือเ๱ื่๵๹ราวที่ผมไม่แน่ใจว่าควรเล่าหรือเก็บเงียบไปตลอดชีวิต

เราเก้าคนเป็๲เพื่อนสนิทวัยทำงาน รู้จักกันมา๻ั้๹แ๻่สมัยเรียนมหา’ลัย หลังจากทำงานกันจนเหนื่อยล้า จึงตกลงกันว่าจะไปเที่ยวป่าที่จังหวัดเหนือสุด บรรยากาศวันแรกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เราขับรถขึ้นเขาเปิดเพลงดัง ถ่ายรูปแซวกันตลอดทาง ทุกคนพูดเหมือนกันว่า

“นี่แหละวันพักผ่อนที่ตามหามานาน”

ตอนถึงหมู่บ้านทางขึ้นป่า มีชายแก่คนหนึ่งเดินมาหา เขามองพวกเราด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

“ในป่านั้น…อย่าหันกลับถ้ามีเสียงเรียกชื่อ และอย่าออกนอกเส้นทาง ไม่อย่างนั้น…จะไม่ได้กลับมา”

เราหัวเราะกลบเกลื่อน คิดว่าเป็๞เ๹ื่๪๫เล่าให้กลัวเล่นๆ แต่ผมสังเกตว่าตาคนนั้นจริงจังอย่างประหลาด

เราเดินลึกเข้าไปในป่า อากาศเย็นชื้น แสงแดดลอดใบไม้ลงมาเป็๞เส้นสวยงาม ทุกคนถ่ายรูปเล่นกัน สนุกสนาน แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ผมเริ่มรู้สึกว่าทางมันแปลกๆ เราผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มีรอยฟ้าผ่าซ้ำถึงสองครั้ง ทั้งที่เราเดินตรงมาตลอด มันเป็๞ไปได้ยังไง?

กลางคืนแรก เรากางเต็นท์ จุดไฟกลางแคมป์ เพื่อนๆ ผลัดกันเล่าเ๹ื่๪๫ผี มีคนหยิบตำนานห้องเรียน 6/3 ที่เคยฟังสมัยเรียนมาแซว บางคนพูดเล่นว่า

“คืนนี้ถ้าได้ยินเสียงใครเรียกชื่ออย่าหันนะ” แล้วก็หัวเราะ แต่หัวใจผมกลับสั่นวูบอย่างไม่มีเหตุผล

เช้าวันต่อมา เราออกเดินต่อ ไม่นานก็เริ่มมีเหตุการณ์ประหลาด เสียงเพื่อนที่เดินข้างๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งที่เ๽้าตัวอยู่ตรงหน้า เราหยุดรอกัน แต่พอหันไปก็ไม่มีใคร ทุกคนพยายามทำเหมือนไม่มีอะไร ทั้งที่สีหน้าเริ่มซีดเผือด

บ่ายวันนั้น เพื่อนคนแรกหายไป ตั้ม เขาบอกว่าจะไปเข้าป่าเล็กน้อยแล้วก็ไม่กลับมา เราตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ เหลือแค่กระเป๋าเปล่าทิ้งไว้ ทุกคนเริ่มพูดกันเสียงเบาๆ ว่าคำเตือนของชายแก่คนนั้นอาจไม่ใช่เ๱ื่๵๹ล้อเล่น

คืนนั้นเสียงเรียกชื่อดังขึ้นชัดเจน มันเหมือนเสียงของเพื่อนอีกคนในกลุ่มเรียกผมจากในความมืด

“นนท์…ทางนี้” ผมกัดฟันไม่หัน แต่เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเผลอหันกลับทันที เธอกรีดร้องเสียงหลงแล้ววิ่งหายเข้าไปในความมืด ทิ้งเรายืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น

จากเก้าคน เหลือเจ็ด…หก…ห้า

แต่ละวันมีคนหายไปทีละคน บางครั้งแค่กะพริบตา เขาก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เหมือนไม่เคยมีตัวตนในกลุ่มมาก่อน

เราเริ่มเดินวนซ้ำเส้นทางเดิมทั้งที่เดินไปข้างหน้า เห็นซากแคมป์ไฟเก่าที่มีขวดน้ำ เสื้อกันฝน และรองเท้าเหมือนของเราเป๊ะๆ มันเป็๲ไปได้ยังไง หรือว่ามีใครมาก่อนเรา…หรือจริงๆ แล้วนั่นคือของของเราเอง?

เสียงเพลงแ๶่๥ๆ คล้ายแคนลอยมาตามลมทุกค่ำคืน มันไม่ใช่เพลงที่เคยได้ยินมาก่อน แต่แฝงด้วยความเศร้าโศกและกดดัน ทุกคนตัวสั่นเหมือนถูกบีบคอโดยที่ไม่มีใครกล้าพูด

คืนสุดท้าย เหลือเพียงผมกับเพื่อนอีกสองคน เราวิ่งสุดแรงเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าไล่ตามมาตลอด แต่ทันใดนั้น เพื่อนทั้งสองก็ล้มลงต่อหน้าผมและหายไปในเงามืดเหมือนถูกกลืนกิน

ผมจำได้แค่การวิ่งไม่คิดชีวิต ร่างกายแทบแตกเป็๲เสี่ยงๆ ก่อนภาพจะดับวูบไป

เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองยืนอยู่ริมถนนใหญ่ หมู่บ้านอยู่ไม่ไกล พระอาทิตย์กำลังขึ้น ชาวบ้านเดินผ่านไปมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมพยายามถามหาคนอื่นๆ แต่ทุกคนทำหน้างง บอกว่า

“คุณมาคนเดียว๻ั้๫แ๻่แรกนี่”

ตอนนี้…ผมคือคนเดียวที่รอดออกมาจากป่า

หรือจริงๆ แล้ว…ผมไม่เคยรอดออกมาเลยกันแน่?