เจ้าสาวจำยอม_End

         “เคยมาทานร้านนี้ไหม?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ หันมาเอ่ยถาม จิตรานุช ขณะที่จอดรถโฟล์วิลที่ลานจอดรถของร้านอาหาซีฟู้ดที่ขึ้นชื่อ

        “ยังไม่เคยมาค่ะ แต่ก็เคยได้ยินเหมือนกันว่าที่นี่อาหารอร่อยมาก และแถมยังราคาค่าอาหารก็แพงมากด้วย ถ้ายังไงเราไปทานกันที่อื่นไม่ดีกว่าหรือคะ?” จิตรานุช หันมาบอกคนตัวโต ด้วยสีหน้าที่เกรงใจอย่างที่สุด

        “ทำไมจะต้องไปทานที่อื่นด้วยล่ะ นุชบอกว่าอาหารที่นี่อร่อยไม่ใช่เหรอ ไม่อยากจะทานที่นี่หรือไงกัน?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ถามพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัยและไม่เข้าใจคนตัวเล็กที่ทำไมถึงอยากจะเปลี่ยนไปทานอาหารที่ร้านอื่น

        “ก็ราคามันค่อนข้างจะแพงมากนี่คะ” จิตรานุช มองหน้าชายหนุ่มก่อนจะบอกถึงสาเหตุที่เจ้าหล่อนไม่อยากจะทานที่ร้านอาหารนี้

        “โถ่! ทูนหัว ไม่ต้องกังวัลอะไรเข้าใจมั้ย พี่มีปัญญาจ่ายอย่าได้คิดมากเลย”

        พ่อเลี้ยงกัณตภณ กล่าวพร้อมกับจับปลายคางเล็ก แล้วก้มลงจุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้มนั้นหนึ่งที อย่างอดใจไม่ไหว ซึ่งพ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ อยากจะอยู่ใกล้ อยากจะกอด อยากจะออดอ้อนภรรยาตัวน้อยทุกวันทุกคืน ซึ่งตัวเขาก็แปลกใจมากเหมือนกัน ว่าเป็นเพราะอะไร

        ทั้งสองเปิดประตูรถ แล้วพ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็จับจูงมือภรรยาตัวน้อยเข้าไปในร้านอย่างไม่คิดจะอายใคร ซึ่งพอทั้งสองเดินเข้ามาข้างในร้าน ทุกคนต่างมองมายังทั้งสองคนเป็นจุดเดียวกัน จะไม่ให้สนใจได้ยังไงกันล่ะ ก็ทั้งสองมีหน้าตาเป็นอาวุธสวยหล่อด้วยกันทั้งคู่ แถมชายหนุ่มผู้มาเยือนยังร้านอาหารที่นี่ ยังเป็นพ่อเลี้ยงแห่งไร่กังวานไกล ผู้ขึ้นชื่อและแถมยังเป็นหมีเฝ้าถ้ำมาหลายปี ไม่ยอมออกมาหาทานอาหารนอกบ้านอย่างนี้นานมากแล้ว อีกอย่างยังจับจูงมือสาวสวยเข้ามาในร้านด้วยอีกต่างหาก จึงยิ่งเป็นจุดเด่นจุดสนใจของผู้คนเป็นอย่างมาก

        “อุ้ย! สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง ลมอะไรหอบมาถึงที่นี่ได้ล่ะคะ นานแล้วที่ไม่ได้มาที่นี่น่ะค่ะ กี่ที่ดีล่ะคะวันนี้” พิมภา เจ้าของร้านรีบเดินเข้ามาทักทายลูกค้าผู้มาเยือนอย่างเร็วรี่เลยทีเดียว

        “หวัดดี คุณพิมภา สองที่ครับ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะกล่าวทักทายเจ้าของร้าน

        “งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ” พิมภา กล่าวเชิญลูกค้าวีไอพีเข้ามานั่งในโซนที่เป็นส่วนตัวที่สุด เพราะรู้ดีว่าลูกค้าผู้นี้ ไม่ชอบความพลุกพล่านสักเท่าไรนัก

        “ไม่ทราบว่าจะทานอะไรกันดีคะ? เอ่ยแล้วคุณผู้หญิงคนนี้?” พิมภา กล่าวเอ่ยถามพร้อมกับส่งเมนูให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ และจิตรานุช เมื่อทั้งสองได้นั่งลงที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว

        “นี่นุช เป็นภรรยาของผม” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยบอกเจ้าของร้านผู้ช่างอยากรู้อยากเห็น

        “โอ้! ภรรยาเหรอคะ แหม! ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เห็นภรรยาของพ่อเลี้ยง ช่างเหมาะสมกันจังเลยนะคะ สวยหล่อกันทั้งคู่เลย ถ้ายังไงเดี๋ยวพิมจะมารับออเดอร์นะคะ เชิญเลือกกันไปก่อนนะคะ” ว่าแล้วเจ้าของร้านก็เดินออกไปจากโต๊ะที่พ่อเลี้ยงกัณตภณ และจิตรานุชนั่งอยู่

        “พี่ภณ มาทานที่นี่บ่อยหรือคะ?” จิตรานุชเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

        “สมัยก่อนก็มาบ่อย แต่ช่วงหลังๆ ขี้เกียจออกไปไหนจึงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว นุชอยากจะทานอะไร?” คนตัวโตเอ่ยบอกให้คนตัวเล็กที่ถามให้ได้รับทราบ พร้อมกับถามถึงความต้องการที่จะรับประทานของคนตัวเล็กอย่างเอาใจ

        “พี่ภณอยากทานกุ้งเผาไหมคะ?” จิตรานุช เงยหน้าจากเมนูหันมามองหน้าคนตัวโต พร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

        “แล้วนุชล่ะอยากทานไหม?” คนตัวโตมองสบตา พร้อมกับถามกลับ

        “ก็อยากทานค่ะ” จิตรานุช เอ่ยบอกสิ่งที่ตนเองอยากจะทาน เพราะไม่ได้ทานมานานมากแล้ว

        “โอเค! งั้นเราสั่งกุ้งเผามาทานกันนะ” ว่าแล้ว พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ยกมือเรียกพนักงานมารับออเดอร์ สั่งกุ้งเผาพร้อมกับอาหารสองสามอย่างมาทาน

        พออาหารได้ทยอยมาเสิร์ฟแล้ว ทั้งสองคนก็ลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่ง พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้อำนวยความสะดวกให้กับภรรยาตัวน้อย ด้วยการแกะเปลือกกุ้งเผาให้ อย่างไม่เกี่ยงงอน จนหญิงสาวอิ่มนั้นแหละถึงได้ยอมหยุด 

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙