ห้าร้อยปีผ่านไป
ภายในตำหนักเทพาที่ตั้งอยู่บนยอดเมฆสูงเหนือแดน์ ม่านหมอกบาง ๆ ลอยเข้ามา ภายในห้องตกแต่งเรียบหรูตามแบบของผู้เป็เ้าของ เย็น เงียบ และหนักแน่น เสาแกะสลักรูปอาวุธศักดิ์สิทธิ์ตั้งเรียงรายโดยรอบ กลางห้องมีโต๊ะหินหยกที่วางไว้เพียงไหเหล้าทิพย์สองไห กับจอกใสสองใบ
เทพแห่งชะตาสหายสนิทของเทพานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้สีฟ้า จิบเหล้าทิพย์พลางส่งยิ้มเ้าเล่ห์ ดวงตาสีเงินสะท้อนวิบวับ
“เป็อย่างไรบ้าง ท่านแต่งกับเทพดารามาห้าร้อยปีแล้ว...ใกล้จะมีลูกเทพตัวน้อยหรือยัง”
เทพาวางจอกเหล้าลงอย่างสงบ แววตาคมเรียบเฉยดังเคย เสียงของเขาต่ำทุ้มและเยือกเย็น
“ข้าไม่ได้สนใจเื่พวกนั้น”
เทพแห่งชะตาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ท่านไม่สนใจได้อย่างไร เทพดาราคือผู้ที่งดงามที่สุดในแดน์ เหล่าเทพทั้งหลายต่างอิจฉาท่านแทบทุกคน ท่านไม่รู้หรือว่ามีเทพกี่องค์ที่อกหักั้แ่ยังไม่ได้เริ่ม แต่ท่านผู้ที่ได้นางมาครองกลับกล่าวคำพูดไม่แยแสเช่นนี้!”
“ข้าว่าท่านกำลังโอ้อวดพวกข้าเสียมากกว่า”
เทพาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือหยิบจอกเหล้าขึ้นจิบอีกครั้ง
“ชีวิตของข้าอุทิศให้แดนเทพ ไม่ได้มีความคิดอื่นใดนอกเหนือจากคุ้มครองแดนเทพให้ปลอดภัย" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดขาด ดวงตาคมทอดมองออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด
เทพแห่งชะตาถอนหายใจเบา ๆ พลางวางจอกเหล้าลง
“ท่านเทพาที่เคารพ แดน์สงบสุขมานับหมื่นปีแล้ว ไม่มีศึก ไม่มีภัย แม้แต่ปีศาจยังไม่กล้าเฉียดเข้ามา บางที...ท่านควรพักเสียบ้าง เลิกคิดเื่ต่อสู้แล้วเอาเวลาไปสร้างลูกเทพสักตนเถิด”
เทพาหมุนจอกเหล้าในมือช้า ๆ ดวงตาคมของเขามิได้มองสิ่งใดโดยเฉพาะ แต่กลับลึกซึ้งและว่างเปล่าราวบึงน้ำที่ไร้ก้น
“ท่านรู้หรือไม่วิถีที่ข้าฝึกฝน คือวิถีไร้รัก” เสียงของเขาเรียบเย็น ทว่าแฝงด้วยความแน่วแน่
“เต๋าของข้า คือการสละชีวิตทั้งหมดเพื่อแดนเทพ ข้าต้องไม่มีห่วง ไม่มีกังวล ไม่มีสิ่งใดเหนี่ยวรั้งใจ จึงจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้”
เทพแห่งชะตาที่นั่งตรงข้ามถึงกับอ้าปากค้าง จอกเหล้าในมือสั่นเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเข้ม
“ท่านพูดอะไรของท่าน! ท่านมีเทพดาราเป็ภรรยา จะฝึกวิถีไร้รักได้เช่นไรกัน?!”
เทพาหลุบตาลง แววตาเยือกเย็นนั้นสั่นไหวเพียงวูบเดียว
“นั่นคือสิ่งที่ข้าติดค้างนาง” เขากล่าวช้า ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ชีวิตนี้ ข้าไม่อาจรักนางได้ สิ่งเดียวที่ข้าเสียใจ...คือการแต่งงานกับนาง”
คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในห้องราวสายฟ้าฟาดกลางใจ เทพแห่งชะตาส่ายหน้าแรง สีหน้าฉุนเฉียว
“ท่านบ้าไปแล้วแน่ ๆ ท่านต้องบ้าไปแล้ว!”
ในขณะเดียวกันเสียงฝีเท้าแ่เบาดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก เทพดาราถือถาดขนมทิพย์ในมือ นางตั้งใจจะมาหาเขาเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ทันทีที่ได้ยินถ้อยคำเ่าั้ ร่างของนางก็ชะงักแข็งอยู่ตรงที่เดิม
ในเงามืดหลังเสาแกะสลัก นางยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ดวงตาสีเทาที่เคยเปล่งประกายราวดวงดาวกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหว ความจริงที่นางไม่เคยเข้าใจมาตลอดห้าร้อยปีว่าเหตุใดเขาจึงทำตัวห่างเหินกับนาง ได้กระจ่างสิ้นแล้วในวันนี้
ที่แท้วิถีที่เขาฝึก คือวิถีไร้รัก
ริมฝีปากนางสั่นเล็กน้อย ก่อนเสียงพึมพำแ่เบาจะหลุดออกมา “ข้าเข้าใจแล้ว...”
หยาดน้ำตาใสค่อย ๆ ไหลลงจากดวงตาคู่งาม ร่วงแตะลงบนหลังมือขาวราวหิมะ นางสูดลมหายใจลึก พยายามกลืนความปวดร้าวไว้ในอก ก่อนเอ่ยกับตนเองเบา ๆ เสียงแทบไม่ต่างจากลมหายใจ
“เมื่อท่านเลือกที่จะฝึกวิถีนี้...ข้าก็จะสนับสนุนท่าน”
นางเอียงศีรษะหลบสายตา หันหลังกลับอย่างเงียบงัน ก้าวเดินออกไปช้า ๆ เสียงฝีเท้านุ่มนวลของนางค่อย ๆ จางหายไปในสายหมอก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมบางของดอกไม้์ และร่องรอยของน้ำตาที่สะท้อนอยู่บนพื้นหินหยก เปรียบดังเครื่องหมายของหัวใจที่แตกสลายโดยไม่เปล่งเสียงร้องใด ๆ ออกมาเลย
ร้อยปีผ่านไป
เทพาก็ยังเก็บตัวบำเพ็ญแต่ไม่สามารถข้ามผ่านวิถีเต๋าของตนได้ เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เทพดาราที่แต่ก่อนมักมาเยี่ยมอยู่เสมอเขาไม่เห็นนางมานานแล้ว
ดวงตาคมสีทองกวาดมองไปรอบตำหนัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เป็อาการที่ผู้ใกล้ชิดเท่านั้นถึงจะรู้ว่าเขากำลังกังวล แต่เพียงชั่วอึดใจ เขากลับสะบัดหน้าเบา ๆ ราวกับจะปัดความรู้สึกนั้นทิ้ง ก่อนเหยียดกายขึ้นนั่งขัดสมาธิ บังคับจิตให้กลับสู่สมาธิเพื่อบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง
แม้ว่าดวงตาจะปิดลง แต่ในส่วนลึกของหัวใจกลับมีบางอย่างแ่สั่น…โดยที่เขาเองก็ไม่อาจยอมรับ
อีกฟากหนึ่งของแดน์
ริมบ่อน้ำใสสะท้อนท้องฟ้าสีฟ้าเทา เทพดารายืนอยู่ท่ามกลางลมอ่อนที่พัดต้องปลายผม อาภรณ์สีขาวของนางปลิวไหวเบา ๆ ราวแสงดาวกำลังเต้นระบำ ข้างกายนางคือ เทพวารี เทพชั้นสองผู้ควบคุมสายน้ำทั่วแดนเทพ และเป็ผู้ดูแลการส่งเทพลงสู่โลกมนุษย์ผ่านบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
“เทพดารา…ท่านคิดดีแล้วหรือ ที่จะลงไปแดนมนุษย์?” เสียงของเทพวารีเต็มไปด้วยความห่วงใย
ดวงตาสีเทาอ่อนของเทพดารายังคงสงบ แต่ภายในลึกนั้นมีความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยเปิดเผยให้ผู้ใดเห็นมาก่อน
“ข้าคิดดีแล้ว” นางตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เทพวารีหรี่ตามองนาง “ท่านต้องรู้…เมื่อไปถึงแดนมนุษย์ ท่านจะไร้ความทรงจำ ไม่มีพลังเทพ เป็เพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ท่านยินยอมหรือไม่?”
“ข้ายินดี” คำตอบนั้นเด็ดขาด ไม่มีความลังเลแม้ปลายเสียงแม้แต่น้อย
เทพวารีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ
“ด่านเคราะห์ที่ท่านจะลงไปคือ ด่านเคราะห์รัก…เป็เคราะห์ที่เ็ปที่สุด แม้เมื่อท่านกลับสู่แดน์ ความทรงจำนั้นก็จะยังคงอยู่ อาจกัดกินใจท่านจนกลายเป็จิตมาร ขัดขวางการบำเพ็ญเพียรไปชั่วนิรันดร์ ท่านยังจะลงไปหรือไม่?”
“ข้ายินดี” น้ำเสียงของเทพดาราสงบนิ่งเหมือนผิวของบ่อน้ำ
เทพวารีพยักหน้า ก่อนเอ่ยคำสุดท้ายด้วยความหนักใจที่สุด
“สิ่งที่สำคัญที่สุด…ก่อนจะลงไปแดนมนุษย์ ท่านต้องตัด ด้ายแดง นี่ถือว่าเป็การสิ้นสุดวาสนาของท่านกับเทพา ท่านยินดีหรือไม่?”
คำถามนี้…เป็เพียงคำถามเดียวเท่านั้นที่ทำให้นางหยุดนิ่ง
เทพดาราก้มลงมองข้อมือของตน ด้ายแดงบาง ๆ ที่ครั้งหนึ่งถูกผูกโดยราชันเทพยังเรืองแสงอ่อน ๆ อยู่บนผิวขาวราวหิมะ นางยกมือขึ้นลูบมันอย่างแ่เบา ประหนึ่งกำลังลูบแผลลึกในหัวใจ
สุดท้าย…นางเอ่ยออกมาเบาเหมือนเสียงลม
“ข้า…ยินดี”
749
